Iona is weer terug van weggeweest. Jullie vragen je misschien af wie het ook weer is, dat legt ze zelf graag nog even uit! Wat deze keer vooral leuk is om te lezen. Hoe deed ze dat onlangs, een lange vlucht met een peuter? Van de Provence naar Hawaii, ik dacht dat ze gek geworden was… (maar moedigde het wel aan, al was het maar als experiment).
Re-bonjour!
Hallo allemaal! Hier ben ik weer, na… euh… erg lang weggeweest. Weg van blogland. Op reis. Maar nu weer helemaal terug voor een vliegende start. Sommigen denken wellicht: ‘Hè? Iona, waar moeten we haar van kennen?’
Begin dit jaar startte ik vol goede voornemens om mijn expat-avontuur in de Provence met jullie te delen. Het vertellen van onze avonturen raakte op de achtergrond, door de intense inburgering, het hosten van veel bezoekers (wat is de Provence populair zeg!) en de energie-spaarstand die we soms noodgedwongen moesten inschakelen wegens wel érg veel te beleven.
Mijn notitieboekje puilt uit. Eerst ons meest recente avontuur: Hawaii.

Een lange reis
Daan zijn derde vliegreis. Toen we (Iona+1 en Wouter: de donutbouwer) de vlucht boekten in mei leek het heel simpel: appje voor peuters, goed laten slapen en entertainen, het komt wel goed.

Wat stond ons te wachten: een dikke 18 vlieguren en ongeveer 3u30 stopover. Van deur tot deur 26u, toegegeven, naarmate het vertrek dichterbij kwam, werd ik een tikje zenuwachtig.

Extra hindernissen: Daan met een klein beetje last van ‘terrible-two’-streken, ik een steeds boller wordende buik en reacties van mensen in de lijn van ‘Liever jij dan ik’ of rechtuit ‘Je bent echt gek’.

Voorbereiding op de trip
Na een check-up van zijn oren een paar dagen voor de trip (geen oorontsteking, hiep hoi!) kreeg Daan een rugzakje met:

  • 3 cadeautjes (ingepakt met strikje… goed voor hopelijk 3 maal 15 min pruts- en ontdekplezier): een memory van Cars, kaartspellen ‘le petit verger’ en ‘batawaf’
  • Kleurpotloden + kleurboek
  • Zaklampje dat ook tekeningen kan projecteren
  • Een zoekboek
  • Onze tablet. Mama zocht speciaal voor deze trip 20 kinderapps uit (waaronder Toca Boca trein (hit!), duplo trein, bumba kleurplaten, Talking Ginger (hit!), dierengeluiden,…

En de extra’s in onze bagage:

  • overlevingsrantsoen: groeimelk-poeder, koekjes, ‘pompotjes’ = fruitpapzakjes, rijstkoekjes, broodjes, banaan
    Papa vond dit in eerste instantie overdreven ‘Alsof we geen eten zouden krijgen’ (Ha! Zie verder)
  • Daan zijn knuffel(s), fopspeentjes, pampers, 1 fles water, 1 fles om zijn melk in te bereiden, een slaapzakje en fleece-dekentje

Laten we bewust thuis:

  • Buggy. Wat? Ja. Papa-held draagt Daan in de draagrugzak. Een bewuste keuze, daar we dit flexibeler, wendbaarder en minder gedoe vinden, vooral met het oog op San Francisco (waar we op de terugweg langs zullen gaan)
En zo zijn we op weg... gepakt en gezakt. Woop Woop!

En zo zijn we op weg… gepakt en gezakt. Woop Woop!


De eerste etappe: Marseille – Frankfurt (1,5 u – Operated by Lufthansa)

Hier wilden we nog géén cadeautje of tablet bovenhalen, uit schrik om ons kruid nu al te verschieten. Daan kreeg bij het instappen een kleine knuffel van de énige lieve Lufthansa stewardess aan boord. Hoewel mama vurig hoopte dat het totale gebrek aan service-verlening en vriendelijkheid zich niet zou verder zetten tijdens het vervolg van de reis, keek Daan gefascineerd naar de veiligheidsinstructies, vond het opstijgen en landen (rije rije rijeeeee! Wiiiii) erg leuk en had de oordopjes gelukkig niet nodig.

DSC02463 (600x800)

Als ik op elke vlucht een knuffel erbij krijg… dan … ben ik rijk mam!

 

DSC02469 (600x800)

De oordopjes, speciaal om de drukverschillen ‘vlotter’ te laten verlopen had Daan niet nodig. Hij trok ze ook gewoon uit en begon ze weg te gooien. Leuk. Mama is in een commerciële val getrapt. Alles voor een vlotte vlucht…

 


Overstap Frankfurt
Eigenlijk zou Daan toen ongeveer een middagdutje moeten doen. Eventjes een moeilijker moment (erg moe, maar veel te veel indrukken dus slapen wil ie niet!). Gelukkig kon hij wat rusten op de stoeltjes bij de gate.

De tweede etappe: Frankfurt – San Francisco (11 u – Operated by United Airlines)

Mijn eerste gedachte aan boord van het vliegtuig: ‘Dit meen je niet’. Geen TV-schermpjes! Het ultieme instrument waar ik me in gedachten zo aan had vastgeklampt, bleek afwezig! Is dit echt nog van deze tijd?

Een stel grote schermen verspreid over het vliegtuig, waar 3,5 film op vertoond worden, waarvan slechts één matig kidsproof. Vanaf een jaar of 5 dan. En – toen – dacht – ik – dat – ik – snel – zou – doodgaan.

Onze buurman: “Ik vond het al zo moedig. Ik vlieg met mijn kids nooit met United, altijd met Lufthansa, die doen wel aan TV-tjes”.

Keep calm.

Gelukkig bracht ‘Talking Ginger’ redding, tot hilariteit van onze omzittende passagiers. Ook het zoekboek deed het goed, net als de Toca boca trein-app.

En dan kwam er – hoera! – ook nog het eten. Dat ze gelukkig voor de kids ietwat vooraf serveren. Zodat je tijd hebt om de molenwiekende peuter in te tomen en het redelijk lukt om de erwtjes, frietjes en kippennuggets meer in zijn mond dan bij de buren te krijgen. Daan blijkt net zo’n fan van ‘flightfood’ (echt waar) als papa en vond dit duidelijk het top-moment van de vlucht.

vluchtblog4

Alle indrukken eisten hun tol en we haalden opgelucht adem wanneer Daan in totaal een 5 – tal uurtjes in slaap valt. Op de arm, dubbel toe, voeten in de lucht, voeten in mama’s oor.

vluchtblog3

Opmerkelijk: Ik was van tevoren bang dat de enkele momenten waarop sprake was van tegenpruttelen, een huiltje, even tegendraads doen (want laten we wel zijn, zelfs bij een voorbeeldige 2-jarige hoort dat er gewoon bij) gênant of vervelend zouden zijn naar de andere passagiers toe. Het gezoem, geblaas van de airco of weet ik veel welke geluidsbronnen in zo’n vliegtuig die typische white noise geven, zorgen dat het eigenlijk niet zo opvalt, werkelijk waar!

En zo waren we voor we het wisten 11 uur verder. Zonder TVtjes. Zonder kleerscheuren. Zelfs met complimenten van het boordpersoneel en passagiers. *blink*

DSC03143 (600x800)

Daan is slechts een paar keer in staking gegaan. Bijvoorbeeld wanneer hij niet alle bagage zelf mocht dragen. Of wanneer mama zei dat kauwgom niet voor 2-jarigen was. Snel over en zeker geen reden om thuis te blijven. Is daar toch net hetzelfde 🙂

 

 

San Francisco: ESTA Time!

De moeilijkste hindernis: de beruchte Amerikaanse controlepost tijdig nemen om onze nipte connectie naar Hawaii niet te missen. Daags voordien hadden mijn mama en co hun aansluiting gemist, dus we wisten dat we geen tijd te verliezen hadden.

DSC02508 (800x500)

En zo haalden we op het nippertje onze aansluiting!


Derde etappe: San Francisco – Kona (Hawaii) (6 uur – United Airlines)

Deze brachten we ook film-loos door. We wilden namelijk geen extra geld ophoesten en waren allen nu toch vooral erg moe. Daan sliep zowat de hele trip. Mama kreeg een hongertje en dan bleek er zelfs geen enkele maaltijd inbegrepen te zijn?! Zo zie je maar. Nooit denken dat je rantsoen te groot is. Het was bij aankomst allemaal op. Tot de laatste koekkruimel. Voorts een vlekkeloze reis, afgezien van het vergeten van de tablet. Onder het stoeltje van Daan. Damned.

Eindbalans
Heel eerlijk: het is erg goed verlopen. We zouden het met Daan zo opnieuw doen. (we zijn trouwens ook zonder problemen terug in Frankrijk geraakt!)
De vele prikkels in het begin hielden hem geëntertaind. Op het moment dat we aanvoelden dat het genoeg was, viel hij na een kort tegensputtermomentje goed in slaap. We hebben hem laten proeven, ontdekken en rondstappen binnen de mate van het mogelijke, maar evengoed even laten zeuren wanneer hij het beu was, net zoals we thuis doen. En ik denk dat het uitleggen van het avontuur, samen met het ‘niet anders doen dan anders’ ervoor gezorgd heeft dat Daan vooral genoten heeft van de reis: zonder TV, en op de terugweg zelfs zonder tablet.

DSC02524 (800x525)

We zijn, wallen inclusief, in Hawaii! Maar nog lachend… zo vreselijk was het dus niet!

Daan, springlevend na vrij veel slaap, helpt papa graag de weg naar het appartement vinden. Wij zijn ook vrolijk op onze bestemming geraakt. Zij het iets minder uitgeslapen.

Daan, springlevend na vrij veel slaap, helpt papa graag de weg naar het appartement vinden. Wij zijn ook vrolijk op onze bestemming geraakt. Zij het iets minder uitgeslapen.

Deze post omvat niet het gegeven ‘jetlag’. Dat vond ik van een totaal ander niveau dan de vliegreis op zich. Maar ook niet onoverkomelijk. Desgewenst schrijf ik mijn bevindingen daarover ook nog wel eens op!

Mijn tips op een rijtje 

  • Heb je een kind dat regelmatig een oorontsteking heeft? Laat dit dan nakijken voor je vertrek! Door de drukverschillen is het opstijgen en dalen sowieso reeds het heikelste punt. Hier werd het prima opgevangen door veel te laten kauwen/slikken: drinken, tutten, eten maar!
  • Gooi je ‘mijn kind enkel educatieve apps’- principes overboord en haal de Talking ginger app in huis. Onze tweejarige was er uren mee zoet.
  • Blijf zelf zo kalm mogelijk. (ik moet me hier soms zelf aan herinneren, dus ik vind dit wel een tip, ja) Ook al sputtert je kind tegen… door de white noise moet het al erg luid en lang duren eer zelfs je buren het vervelend vinden én ze vallen heus wel in slaap… uiteindelijk.
  • Als je denkt dat je genoeg pampers en eten mee hebt, prop er dan toch nog maar dat extraatje in.
  • Pyjamaatje, slaapzakje en dekentje voor Daan hebben er wellicht ook voor gezorgd dat hij sneller doorhad dat er ook op reis geslapen moet worden.

Dus; als je een lange vliegreis overweegt: gewoon doen. Je bent er voor je het weet. Het helpt wel als je zelf wat uitgeslapen bent vooraf ;-).

Ik ben benieuwd, zouden jullie een lange vliegreis overwegen met kids? Ervaringen?

Print Friendly, PDF & Email