Wandernan

Wandernan

Reisinspiratie voor gezinnen

Weekly Whereabouts #321: school begint, meltdown en bootcamp

Au! Ik heb spierpijn! Terug naar het ‘nieuwe normaal’. En een heel erg ja-nu-weten-we-het-wel gevoel. Maandag Naar school! Noor gaat alleen. Althans. Mag ze toch met ons meelopen? Ja, dat…

Au! Ik heb spierpijn! Terug naar het ‘nieuwe normaal’. En een heel erg ja-nu-weten-we-het-wel gevoel.

Maandag

Naar school! Noor gaat alleen. Althans. Mag ze toch met ons meelopen? Ja, dat altijd natuurlijk. De laatste honderd meter spurt ze er vandoor.
‘Doei!’
Pippa klemt haar handje in die van mij. Die is er nog niet helemaal klaar voor en vindt het allemaal een beetje spannend. Aangekomen op school blijkt het allemaal reuze mee te vallen. Er hangen vlaggetjes. En er staat een juf om iedereen naar het juiste plekje te wijzen. En een overdreven blij ‘Hai! WAT! FIJN! DAT! JE ! ER! WEER! BENT!’ te roepen. Wat helpt natuurlijk, bij deze doelgroep.
Ik loop weg en schiet een beetje vol. Dat was het dan. 8,5 week 24/7 op elkaars lip leven en nu opeens vijf uur alleen. Het voelt alsof er een arm geamputeerd is. Niet dat ik weet hoe dat voelt. Maar het is leeg.

Ze komen bizar blij uit school.

Met Noor had ik een afspraak gemaakt. Geen vriendinnen mee naar huis, wel afspreken in de speeltuin. Leek me wel even prima voor de eerste dag.

Noor doet gewoon lekker wat ze zelf wil en neemt toch iemand mee. Want het maakt toch niet waar waar iedereen zijn limo drinkt. Nee. Dat maakt ook niet uit. Afspraken niet nakomen vind ik dan wel weer een ding.

Even later staat ze alleen in huis.

‘Waar is Pippa?’
Die had ze voor het gemak even bij vriendin x achtergelaten.

Ik ontplof.

Ik ben er niet trots op. Het is gewoon alles bij elkaar. Het leven was zo fijn simpel de afgelopen maanden. Noor speelde met Pippa. Pippa met Noor. Overzichtelijk. Ik wist waar iedereen was. En als ik iets afsprak, dan kwam dat aan. Ik kon met gemak mijn werk doen, zonder dat ik me zorgen hoefde te maken of de een of de ander zich nog wel vermaakte.

Hoe makkelijk ik de afgelopen maanden er doorheen fladderde. Hoe ingewikkeld mijn autistische ik dit opeens weer vind. Ik vind het de moeite waard om te onderzoeken waar het vandaan komt. Die onrust. Tips zijn welkom.

‘s Avonds mag Noor weer dansen en loop ik een blokje om met mama M. We mogen namelijk niet meer aan tafel wachten.

Dinsdag

Vandaag ga ik voor het eerst weer paardrijden. Ik heb een hoofdpijn die echt niet normaal is, ik kijk scheel voor mijn gevoel. Maar ik ga wel heen, dit feestje laat ik mij niet ontzeggen. We rijden buiten. Van half negen, tot half tien. Het begint langzaam te schemeren, de lucht wordt paars. We krijgen een bui op ons hoofd. Wat heerlijk!

Woensdag

De kinderen naar school. Ik lekker keihard aan het werk. ‘s Middags mogen ze allebei dansen. Ze hebben er weer zin in en komen glunderend weer terug.

Donderdag

We moeten even een rondje. In de auto vinden ze mijn paardrijcap. ‘Mogen we hem op?’
Het mag. ‘Nu is het net of je me uit paardrijden hebt opgehaald.’
Ze spelen dat ze net een springwedstrijd hebben gehad. Ik lig in een deuk.

Ik moet wat ophalen bij de Blokker vandaan. Vier rollen Easypull. Ik posteer mijn kinderen buiten de winkel, ik doe mijn handen met gel. Pak een mandje. De meneer van de Blokker pakt de vier rollen en houdt ze tegen zijn borst, de laatste rol houdt hij met zijn lip tegen.

GAT.VER.DAMME.

Vandaag een overleg met het bestuur van de ouderraad. Er is nog weinig om over te praten eigenlijk. Alles is natuurlijk afgelast. Wat sneu voor de kinderen, met name voor groep 8.

Vrijdag

Small group! Wat heb ik het gemist. Heerlijk om weer even te knallen met mijn sportmatties.
Ik vertel dat ik zondag een afspraak heb staan om te gaan bootcampen.
‘Hou je niet van jezelf ofzo?’ vraagt S.
Ik moet lachen.
We hebben het over het trainen via de ZOOM-lesjes. Ik heb een aantal mensen fanatiek mee zien doen. Het blijkt dat dat in retrospect wel meeviel.
‘Oké, dus feitelijk hebben jullie sportkleding aangetrokken, een lekker Insta-fähige foto gemaakt en dat was het?’
En dan gaan we over op de orde van de dag. Waar kun je al lekker uit eten? En welke terrassen gaan binnenkort open?

Noor mag vandaag naar de kapper. Ze is erg blij dat haar door mij bewerkte coronaplukjes eindelijk in een model zullen verdwijnen. De kapster moet een beetje lachen om mijn poging. Snap ik.
Met Pippa loop ik wat doelloos een rondje door het winkelcentrum wat inmiddels is veranderd in een soort doolhof met pijlen. Mondkapjes. In elke winkel gel. 1 Mandje per persoon. En overal de melding dat we anderhalve me…

‘Ja mam, nu weten we het toch wel?’
Inderdaad… nu weten we het wel. Er is niets leuks meer aan het winkelen. Afzetlinten die in allerijl zijn opgehangen. Doe even je best om er iets van te maken…

Ik huil van binnen als ik zie hoeveel doekjes, gelletjes en wat niet meer gebruikt worden om de schijnschoon op te houden. Zou een handenwastappunt aan het begin en eind van elke winkelstraat niet effectiever zijn?

Zaterdag

De sticky chicken uit Jamie Oliver roepen mij al sinds de herfstvakantie van 2019 om gemaakt te worden. Het is er nog niet van gekomen, tot vandaag.

Het resultaat is volgens Pippa een 2. Pippa is een zeer kritische eter. Ze wil later kok worden. Voor haar zus die DJ wordt. En dan gaat ze in het land waar Noor optreedt ook gratis eten geven aan mensen die niets hebben.

‘s Avonds proberen we een nieuwe escape game met D&N.

Zondag

Om 10:00 is het zover. Ik mag bootcampen. Buiten. En het is lekker weer. Sportman M begint met een rondje hardlopen. Twee keer. Oh christ. Ik heb twee maanden lang echt geen fuck aan conditie gedaan. Normaal gesproken kwam dat bij het crosstrainen en boksen vandaan.

Daarna gaan we datzelfde rondje hardlopen met oefeningen er tussen. Squats, mountainclimbers (door het gras tijgeren), jumping jacks (voor de speeltuin), opdrukken (in het zand) en walking lunges (zei je lunch?).
En dat vijf keer.
Ik ben natuurlijk rotverwend met mijn gevarieerde trainingen met grapjes tussendoor.
‘Ik vind 100 altijd zo’n lekker getal!’ roept sportman M vanaf de kant.
Zou ik ook vinden. Als ik het niet hoefde te doen.
Daarna doen we nog 100 buikspieroefeningen. Hollen we nog een rondje om een vuilnisbak en doen we er nog 100. Want 100 is een lekker getal.

Daarna spreken we op anderhalve meter even de weken door. Vriendin E en ik.

‘Mama, als ik later kok wordt, mag ik dan van jou een briefje waarop staat hoe je een goede pizzabodem maakt?’
Ach Pipje. Je bent zo lief.

We eten verse tagliatelle en ik maak even zelf een broodje vooraf.

Daarna komen mijn ouders hun deel van de Appie bestelling weer ophalen en bingewatchen we Vis a Vis.
N: Leopoldo is nu ook dood. We zagen het aankomen… ;-).

Deze week gepubliceerd

Deze week op de agenda

  • Hemelvaartweekend
  • heel veel bloggen hoop ik!
2 Reacties op Weekly Whereabouts #321: school begint, meltdown en bootcamp

Veenpark

Tijdens ons verblijf in Drenthe leek het me leuk om naar het Veenpark in Barger Compascuum te gaan. Ik vertel je eerlijk wat we er van vonden… Laten we zeggen…

Tijdens ons verblijf in Drenthe leek het me leuk om naar het Veenpark in Barger Compascuum te gaan. Ik vertel je eerlijk wat we er van vonden… Laten we zeggen dat er een hoop verbeterpunten zijn.

Geen reacties op Veenpark

Weekly Whereabouts #320 : lege Dam, en wederopbouw

Wat vonden jullie ervan? De dodenherdenking op die onmogelijk stille Dam? Maandag Vandaag is het dodenherdenking. Pippa gaat op tijd naar bed. Noor wil er bij zijn. Om vijf voor…

Wat vonden jullie ervan? De dodenherdenking op die onmogelijk stille Dam?

Maandag

Vandaag is het dodenherdenking. Pippa gaat op tijd naar bed. Noor wil er bij zijn. Om vijf voor acht komt Pippa naar beneden schuifelen. Ze werkt haar kleine kontje op de bank naast me en duikt weg onder een deken. Doden herdenken. Dat hoeft niet voor haar.
‘Zien we nou straks oorlog? Ik hou niet van oorlog…’
‘Nee hoor. Wel de koningin. Kijk eens wat ze er weer mooi uit ziet!’
Dat vind Pippa ook.
Bij het zien van die lege Dam, schiet ik even vol.
Dan komt Mark Rutte in beeld.
‘Zo!’ zegt Pippa, ‘ook een lekker corona-kapseltje!’
Gniffel…

Dinsdag

Bevrijdingsdag. Ik ga maar eens een blokje om. Bij de parkeerplaats van de Karwei (ik moet wat pakket afleveren) zie ik een enorme rij. Dat is wel heel erg. Laat maar weer…
Vervolgens ga ik een rondje langs verswinkeltjes langs de weg. Ik werd door Astrid van Kookaffaire geattendeerd op deze site:

Verkoopstalletjes

Daarmee kun je (in NH in elk geval) alle leuke stalletjes vinden. Echt heel leuk!

Woensdag

Vandaag moeten we weer aan het schoolwerk. Dat hebben we gister pas om vijf uur doorgekregen, dus de kinderen mogen nog even uitslapen, iPadden en spelen. Ik ga eerst werken en zoek daarna in de schema’s. Die voor de zoveelste keer niet kloppen. Ik huil van binnen een beetje als blijkt dat ik voor 1 kind 15 pagina’s moet printen. Dat keer dertig kinderen in de klas… Dat moet toch anders kunnen?

Om zeven uur ‘s avonds vertelt Mark ons dat de kappers weer open mogen! De schoonheidsspecialisten en salons gaan allemaal weer open. Op de voet gevolgd door de terrassen op 1 juni! Anderhalve meter tussen de tafeltjes, maar soit!
Sportscholen moeten dicht blijven tot 1 september. Onbegrijpelijk. Omdat er wordt gezweten? Op de camping niet zeker die straks wel open mag.
Omdat de apparaten niet school gehouden kunnen worden? Mijn winkelwagentje kan toch ook ‘schoon’ zijn?
Zwembaden mogen wel open. Als er maar niet gedoucht wordt. Ehhh.. krijg ik dan een van chloor doordrenkt kind in mijn auto? Ik heb net nieuwe bekleding.

Maar goed, al met al een fijn vooruitzicht.

Donderdag

Het rooster van ballet is bekend. De bieb mag weer open. Bootcamp, waar ik nog een strippenkaart voor had liggen gaat weer van start. Tsjonge, ik krijg het nog druk volgende week…

Vandaag lees ik ook het bericht dat Europa-Park weer open gaat binnenkort. Hoera! We kunnen er vooralsnog niet komen, maar dit is al heel wat.

Vrijdag

Pippa moet een verhaal over haar vakantie schrijven. ‘We gingen naar de spigotwinkel. Daar kochten we een..’
‘Mam! Hoe schrijf je Fur-Real?’

Het is gênant hoeveel ik online bestel. Minstens de helft gaat ook weer terug (ja, niet zo heel erg sustainable). Vandaag haal ik een pakketje schoonheidsproducten op bij Puretrust. Monique heeft heerlijke producten van Erica voor een prijs waar ik heel erg blij van word. Ik zal ze nog even verder testen, ik overweeg binnenkort weer eens een beautyblogje te maken. Al mijn topproducten op een rij. Zou dat leuk zijn? Ik ben echt een addict als het gaat om crèmes, tubes, potjes, druppels en mooie make-up.

En de laatste tijd heb ik echt veel tijd kunnen nemen om lekker te smeren…

Nadat ik het pakketje op heb gehaald, gaan we nog even naar de Hoef. Ik koop de Penny voor de meiden, even wat leuks. En breng ook maar direct mijn vier pakketten naar het postkantoor. Ik zie mensen grijnzen. Als ik over de stoep balanceer met mijn stapel dozen.

Zaterdag

Mijn zwager en ik gaan op pad langs eetwinkels. We crossen langs het tuincentrum voor een pizzaschep, want hij is in blijde verwachting van een black bastard.

Bij de Mercato halen we wijn, lekkers voor op de pizza van morgen en moederdagcadeautjes. Bij de uitgang krijgen we nog een lekker wijntje toegestopt. Het is een mooie dag.

Bij thuiskomst ga ik even lezen in de tuin. Hoera noise cancelling headphone. Lummelen. Wat zijn we daar extreem goed in geworden de laatste tijd!

Rond vier uur maak ik aanstalten om een salade van snijbonen te maken. En lekkere kruidenboter. De bbq gaat aan met een worstje erop… we lezen de Penny, nippen van de wijn die ik mee had.

‘s Avonds. binge-watchen we Vis a Vis. Af en toe duik ik achter mijn deken weg. Zo ranzig vind ik het soms.

Zondag

Moederdag! Ik lig al even wakker in bed. De kids stonden er om half zeven al, maar die zijn naar beneden gestuurd. Moet ik wachten, of toch een naar beneden gaan? Ik weet het niet.
Noor ziet me over de gang lopen.
‘Hoi Mam! Wil jij even lekker douchen?’
Nou.. misschien wil ik eerst een dikke kus ofzo? Denk ik in mezelf. Niet veel later zit ik op bed met een berg tekeningen. Hartjes, een foutloos ‘fijne moederdag’ van Pippa, fijne cadeautjes.
Nog voordat ik het gekregen heb ‘Mam, mag ik dat tasje hebben.’
Tja.
Ik besteed de dag vooral aan lekker uitgebreid douchen. En ik laat mijn gedachten alvast over komende week gaan. Heb ik al zin in de ratrace? Neuh. Maar er komen allemaal lange weekenden aan. Wil ik eigenlijk naar een vakantiepark? Ja en nee. Een andere omgeving is altijd goed, maar zonder faciliteiten? Dan wacht ik liever even en geniet van thuis klussen en goddelijk eten.

Hebben jullie al weer tripjes in het vooruitzicht?

Deze week gepubliceerd

Deze week op de agenda

  • school
  • paardrijden
  • small group training
  • bootcamp
  • spierpijn
Geen reacties op Weekly Whereabouts #320 : lege Dam, en wederopbouw

Toronto met kinderen, 7 x doen

Ben je in Toronto met kinderen, dan zul je al snel denken aan een bezoek aan de Niagara Falls. Wij kozen daar niet voor, wegens te ver en P had…

Ben je in Toronto met kinderen, dan zul je al snel denken aan een bezoek aan de Niagara Falls. Wij kozen daar niet voor, wegens te ver en P had ze al gezien. Wij vonden andere leuke dingen in de stad!

Geen reacties op Toronto met kinderen, 7 x doen

Weekly Whereabouts #319 : Escape room, eten en pijpbeurt

De weken vliegen voorbij! Week 6 van de quarantainetijd. De week waarin de cijfers van de IC’s droppen en Nederland er weer lekker massaal op uit trekt. Ik ook moet…

De weken vliegen voorbij! Week 6 van de quarantainetijd. De week waarin de cijfers van de IC’s droppen en Nederland er weer lekker massaal op uit trekt. Ik ook moet ik bekennen.

Maandag

Koningsdag is dit jaar woningsdag geworden. We ontbijten uitgebreid en doen niet zoveel. ‘s Middags komen mijn D&N langs. We gaan escape room spelen. De verloren herinnering. Echt een dikke aanrader! We spelen een paar uur. Maar er staat 6 tot 10 uur voor. We gaan later verder…

Dinsdag

Ik heb deze week vrij genomen. Ik kan er nog maar lastig aan wennen. Ik lees wat. En neem uitgebreid de tijd om te douchen en dat was het wel zo ongeveer. We kijken Fauda af. En beginnen aan Vis a Vis.

Woensdag

Raar. De dagen rijgen zich aaneen. Geen idee dus meer wat ik gedaan heb eigenlijk. We zijn naar de Action geweest. Althans, ik voor de deur en de kids in de auto. Ik ga heen voor een schaar (omdat Noor met de keukenschaar een ijslollystokje doormidden heeft proberen te knippen). En kom terug met een bescheiden tasje knutselspullen. Zonder schaar. Niet dat ze die niet hadden, maar ik ben het vergeten. Top.

Donderdag

Echt niets spannends denk ik.

Vrijdag

Vandaag kijken de meisje Coppelia. Een van de leukste balletstukken voor kinderen. Het decor ziet er uit als een Jill tekening. Moderne en kleurrijke kostuums en hij duurt maar anderhalf uur (meeste stukken duren 2 tot 2,5 uur).

‘s Middags doen de meisjes een leuk jurkje aan. We gaan ‘shoppen’. Omdat de Italiaanse delicatessenzaak zich op een industrieterrein bevind wil ik ze liever niet in de auto laten (wat ik tegenwoordig wel doe als ik even een klein boodschapje moet halen).
De Italianen vinden het wel gezellig, die meisjes. Ze krijgen chocokoekjes toegestopt (en mama een espresso).
‘Hey mam! Hier staan die koekjes!’
Eh…ja.
‘Hebben jullie die chocopasta al gezien?’
‘Oh mama! Kijk! Snoepjes! Noga! Gekleurde pasta!’

Tegen deze twee ben ik niet bestand.

Niet veel later zit mijn hele mandje vol. Ik kwam voor een paar flessen wijn.
Toni maakt nog een praatje met je dames.
‘En goe heten joellie?’
Oh nee. Niet dat alsjeblieft.
‘Pippa.’
Ik zie Toni geen spier vertrekken.
‘Dat is een mooie naam!’
Wij noemen Pippa nooit Pippa als we in Italië zijn. Wegens dit.

‘s Avonds drinken we de heerlijke rosé en eten we cannoli’s en choco tartufi. Life is good. En we gaan verder de escape room in.

Zaterdag

Ik ga naar de stad. Ik had online wat besteld, maar mijn maat is veranderd, en het leek me toch handiger dat in de winkel uit te zoeken. In de stad is het bizar druk. Ik probeer afstand te houden en loop daardoor op de weg. Een moeder met kind begint te bellen.
‘DIT IS EEN FIETSPAD MEVROUW!”
Yup… denk ik in mezelf. Die flexibiliteit zit er bij jou nog niet echt in.
Pizzanight! Het is zoooo lekker. Maken jullie wel eens zelf pizza?

Ik merk op dat er een soort verzadiging optreedt alsof je op vakantie bent. Qua eten. We spenderen er ook veel tijd aan. Het bedenken, halen en maken en opeten van eten. Eigenlijk is het zo’n beetje alles waar we plezier uit halen.

Daarna gaan we verder met de escape room. En we komen er uit! Laatste stukje was best even tricky. Maar wat zat het goed in elkaar!

Zondag

Ik heb mezelf weer een nieuw project gegeven. Ik heb een mooi bullet journal omgetoverd tot kookschrift. Daarin zet alle gerechten die ik eens gemaakt heb van internet. En achterin een index met alle toppers uit de kookboeken die ik heb staan.
Lekker knippen, plakken, stickeren. Ik vind het een zen hobby. Ik kom steeds meer recepten tegen die ik zeker nog eens uit moet proberen. Varkenshaas met rabarber! Oma Duck appeltaart (je weet wel, met zo’n korst bovenop).
Aan het einde van de middag worden de boodschappen gebracht door iemand die doordeweeks in voedingssupplementen handelt.
Mijn ouders halen hun deel weer op en ik schenk ze nog even een borrel in. Op anderhalve meter.

Deze week gepubliceerd

Deze week op de agenda

  • niets…
2 Reacties op Weekly Whereabouts #319 : Escape room, eten en pijpbeurt

Amsterdam met kinderen

Voor een stedentrip met kinderen hoef je helemaal niet ver te reizen. Onze eigen hoofdstad heeft ongelofelijk veel te bieden voor kleine ontdekkers. We komen er regelmatig met de kids….

Voor een stedentrip met kinderen hoef je helemaal niet ver te reizen. Onze eigen hoofdstad heeft ongelofelijk veel te bieden voor kleine ontdekkers. We komen er regelmatig met de kids. Ik heb gespeurd naar de beste, tofste accommodaties in de stad.

Geen reacties op Amsterdam met kinderen

Weekly Whereabouts #318: strand, kroketten en fietsen langs de boeren

De week waarin we horen dat er weer een heel klein stukje normaal gaat worden. Kinderen zullen over een paar weken weer naar school kunnen! Maandag Huiswerk. De zin is…

De week waarin we horen dat er weer een heel klein stukje normaal gaat worden. Kinderen zullen over een paar weken weer naar school kunnen!

Maandag

Huiswerk. De zin is een beetje weg van de meiden. Zeker als blijkt dat Pippa al niet meer zoveel heeft en Noor nog wel een berg werk. Noor baalt.

Dinsdag

Ik heb heel slecht geslapen wegens snurken. Ik besluit dat ik vandaag, na het huiswerk, lekker vrij neem. Wo/do/vr kan ik vanaf ‘s morgens vroeg werken. Dus het kan wel even.
Als het huiswerk af is gaan we naar de Action. Ik laat de kinderen in de auto en ga dan zelf naar binnen.
Ik kom terug gewapend met glitterverf, mettalic verf. En stoepkrijt. Dus ik ben een onwijze kindervriend nu.

Samen maken we de traditionele ‘vakantiekalender’. Een soort brainstormsessie waarbij we vakken invullen met onze grootste vakantiewensen. Meestal staat daar iets op als ‘dagje naar de dierentuin’ en ‘Julianatoren!’. Deze keer zijn de wensen een tikje anders.
‘een dag de hele was doen’ en ‘grappenuur voor je familie’. Dat laatste vind ik wel een beetje eng. Ze kijken namelijk nogal eens naar ‘De Zoete Zusjes’ en die mogen volgens mij zo ongeveer alles.

‘s Avonds zegt Mark dat de kindjes van Nederland weer naar de basisschool mogen over een paar weken. Noor luistert het aan.
‘Wat? Maar met de helft van de klas? Dan blijf ik liever thuis. En ik vind het ook eng trouwens. Straks willen er mensen met me knuffelen.’
Het went snel. Kinderen zijn bizar adaptief.

Woensdag

Vanaf ‘s morgens vroeg zelf achter mijn computer kruipen. Wat HEER-LIJK!

Ik kan niet ander zeggen! Ik geniet ervan… lijstjes afstrepen.

Vandaag is het ook de eerste vakantiedag van de meisjes. Dus we hebben pizzanight. Daarna voel ik me zo opgeblazen dat ik even een stukje wil wandelen.
Omdat Noor zich soms druk maakt over een dijkdoorbraak (hadden we als kind niet allemaal irreële angsten?) neem ik haar mee naar de Pettemer Zeewering. Het is nogal een klim over de duinen heen merkt Noor. Ze bekijkt het water eens. En de duinen.

Het is extreem stil op het strand. Geen vliegtuigstreep te zien aan de blauwe hemel. Ik geniet met volle teugen van dit onverwachtse momentje van geluk.

Donderdag

Het zonnetje schijnt. Na het eten vraag ik of ik even wat haar zal knippen. Bij Noor ga ik iets te enthousiast van start met een schaar die totaal niet geschikt is voor zulks. Het gevolg is dat ze nu met twee plukken rondloopt in plaats van de laagjes die ik er wel even dacht in te knippen. Whoops. Af en toe denk ik echt dat ik alles kan. Maar goed, niet bang zijn om iets te proberen is ook een gave. Toch?

We binge-watchen Fauda deze week… Zó goed. Ken je die serie nog niet, dan moet je écht gaan kijken.

Vrijdag

Ik werk de laatste klusjes weg en kan om twee uur de deur virtueel achter me dicht trekken.
We gaan op verjaardag naar E. E is 10 jaar geworden. We rijden voor en moeten zelfs in de rij. De meisjes leggen een cadeau op de mat.
‘Wil je niet even een bakje koffie? Kan wel, gaan wij aan de ene kant van de tuin.’
Ik doe het. De kindjes springen een gat in de lucht. Even spelen met vriendinnen!

Dat even wordt uiteindelijk een belletje naar P., kadetten met kroketten, wat wijn en een auto laten staan. Mascara op mijn wangen van het lachen. Om half negen gaan twee uiterst vermoeide kindjes naar bed.

Zaterdag

Appie kan tussen 8 en 9 voor de deur staan. Ik spring snel onder de douche. Een mopperig kindje komt de badkamer in brommen.
‘Jij hebt mij wakker gedoucht.’
Oei oei.
Dit kindje is de huismarmot en die kan er niet tegen als ze te weinig slaapt.

Als de boodschappen er zijn bel ik mijn ouders. Mijn moeder bestelt op mijn account mee. Tegenwoordig zelf. Ideaal. Hoeft er lekker niemand de winkel in.

Daarna gaan we naar de Toychamp. De meisjes hadden op de vakantiekalender gezet dat ze een ‘Nanana surprise’ wilden gaan kopen. Het is een verrassingsdoos van maar liefst EUR 25,-. Ze moesten er van mij een nachtje over slapen. Want Pippa wil ook de parelknikkerbaan van Playmobil nog en er komt nog een moederdag, vaderdag en verjaardag aan.
Maar ze wensen het nog innig. Dus we gaan naar een uitgestorven Toychamp. En wandelen er een uur rond. Noor gooit minstens tien dingen in haar mandje om het weer om te wisselen voor iets anders. De squishy veto ik. Ik vind dat van die ongelofelijk verzamelbakken van bacteriën.

Uiteindelijk wordt het wel niet wel niet wel niet een Nanana Surprise en gaan ze allebei naar huis met een Fur Real Poop-a-Lot.
Je kunt ze brokjes geven en die poepen ze weer uit. Het poesje heet Kitty. Ze krijgt een mandje in Pippa’s kamer en wordt direct nogal streng opgevoed. Hondje Boef van Noor krijgt een hondenhok van een doos gemaakt met een bordje erop. Boef. Boef wordt heel de dag geknuffeld.

Na de Toychamp gaan we naar kappersgroothandel Wilkos. Ik kom daar graag. Lieve mensen. Goed advies. Tondeuse in de pocket.
Ik laat zien wat ik met het haar van Noor heb gedaan. De mevrouw lacht tranen in haar ogen. ‘Zal ik het stiekem even recht maken voor je?’ fluistert ze tegen Noor. Deze VIP-behandeling ziet Noor wel zitten. Ze huppelt mee. Ondertussen koopt P een tondeuse voor een bedrag waardoor hij nu wel minstens 9 kappersbeurten moet overslaan.

Ik rij naar de Goorn voor nog wat stiften. Iemand vroeg laatst welke stiften ik gebruik voor mijn tekeningen, het zijn alcoholstiften van Winsor & Newton. ‘s Middags ga ik lekker tekenen. We eten Chinese kool, een recept van Hello Fresh. Getsie.

Zondag

Rustig wakker worden. Vandaag spelen we kappertje. Ik speel met de nieuwe tondeuse en verf mijn contouren bij. Wederom,… wat een gepruts in je eigen badkamer, zonder comfortabele stoel. Ik verf ook mijn wenkbrauwen maar even. Zo. Iedereen weer netjes.

Ik heb bedacht dat het leuk is om langs de boeren in de buurt te gaan fietsen op zoek naar voedsel.

‘Fietsen? Daar heb ik jullie echt nog nooit over gehoord!’ zegt Noor lachend.
Een uur later zijn alle banden opgepompt. Heeft iedereen drie keer geplast, zijn er nog extra jasjes meegenomen, een rugzak gevonden en een berg kleingeld.
We kunnen…
Het blijkt nog een uitdaging om over het fietspad met slingerende kids te fietsen, anderhalve meter afstand te houden en niet het kanaal ik te fietsen. Dat laatste volgens Pippa. Ze is supergeconcentreerd om er níet in te fietsen. Het lukt. Er zat ook nog zeker zes meter tussen.

We kopen tulpjes. Twee dozen eieren. De lekkerste paprika’s voor maar 50ct. Hoe leuk is dit? Als Pippa af begint te haken rij ik met Noor nog een rondje. We zien veel onderweg. Dat begrafenisondernemer zijn een extreem lucratieve business is bijvoorbeeld. En een enorme roofvogel.

Thuisgekomen blijkt het weer goed genoeg te zijn voor een BBQ. Ik maak zelf kruidenboter, doe een Turks brood in de oven en trek een fles wijn open.

Wat zal ik het missen. Dat eten als goden, als alles weer normaal is. We aten altijd wel goed, maar soms gehaast. En nu is er altijd tijd om écht iets lekkers te maken. Of iets uit te proberen. Zoals die Chinese kool.

Hoe gaat het met jullie? Houden jullie nog vol?

Deze week op de agenda

  • Koningsdag -> woningsdag
2 Reacties op Weekly Whereabouts #318: strand, kroketten en fietsen langs de boeren

Favoriete Netflix series in huize Wandernan

Een weekend naar Zeeland

Type on the field below and hit Enter/Return to search