Wandernan

Wandernan

Reisinspiratie voor gezinnen

Categorie: Uncategorized

Weekly whereabouts #350: die parkeren we even, knalroze en de tafel van vier

Tsjonge,… opeens is daar de 350e whereabouts. Al 350x gaf ik jullie een kijkje in mijn leven! Mooi moment! Bedankt voor iedereen die reageert, leest, mij later nog eens aanspreekt…

Tsjonge,… opeens is daar de 350e whereabouts. Al 350x gaf ik jullie een kijkje in mijn leven! Mooi moment! Bedankt voor iedereen die reageert, leest, mij later nog eens aanspreekt over mijn schrijfels. Echt heel erg leuk!

Vorderingen

Ondertussen werd er in Casa Wandernan vooruitgang geboekt. Wat gebeurde er deze week?

  • de schrootjes in de woonkamer kregen een laag olijfgroen, ik ben verliefd op de kleur!
  • er werd een prachtige pastelkleurige regenboog in Pippa’s kamer gemaakt
  • samen met Pippa sausden ik de muren. Die ze zelf wel erg roze vindt nu. Ya think? Haha!
  • ik scoorde een mooie dromenvanger in de webshop van Lotus Diffusers, die komt aan haar bed te hangen
  • Noor’s muur werd gestuct en gesausd in een prachtige kleur
  • er werden heel veel plinten, deuren en kozijnen in de 9010 gezet
  • ik ging verder met mijn trapkast, lakte plankjes, kitte gaatjes dicht
  • in de keuken ging ik verder met voorbereiden, kitte kieren, plakte af, verwijderde een roede
  • de muur in de keuken die vrij slecht was werd weer mooi gemaakt dankzij wonderdokterschilder R
  • we maakten vluchtig kennis met de nieuwe buren
  • de trapkast vordert prima…. dat is mijn project

Off-day

Donderdag was een off-day. Ik zou aan het werk gaan. Probeerde van alles te regelen, werd om de vijf minuten gebeld.
Dat ging zo.

Met Kim!
Ik ga mijn interne kaartenbak na. Kim. Kim. Ken ik een Kim?
‘De juf van Pippa.’
Oh ja!
Pippa moet de tafel van vier opzeggen door de telefoon. Ze kon haar niet bereiken via Teams. Nee, dat klopt wel. Pippa zit nog even gezellig met buurmeisje / vriendin N belangrijke zaken te bepraten.
Er word een afspraak gepland voor de tafel van 4. Echt.

Ik klad op een briefje ‘TAFEL VAN VIER!’. En hoop dat dat genoeg is om het niet terstond weer te vergeten.

Het aannemersbedrijf van de woningbouwvereniging veert niet zo lekker mee. Ze komen langs. Om half een. Maar om half een komt Appie.

Ik bel mijn moeder.
Mijn moeder komt om AH op te vangen.

Ik ga naar mijn huis. Lekker een eitje bakken. Eten moet je toch.
Zonder pan. Ik werk snel een broodje met pindakaas naar binnen.

Ik begin maar niet aan een klusje, want straks komt de meneer van het aannemersbedrijf.

Toch maar wel een klusje. Ik heb vast nog wat en hij is er toch nog niet.

De stukadoor belt. Het wandje van Noor moet nl nog even bijgewerkt.

Ondertussen zie ik mijn werkuren wegtikken. Tiktok tiktok. Voel ik dat ik overal tekort schiet.

Laat ook maar.

Dingdong, Volendam aan de deur. Hij rent de trap op naar Noor’s kamer. Zou het waar zijn van al die coke in Volendam?

Dingdong, I voor de regenboog aan de deur.

Dingdong, de meneer van het aannemersbedrijf vindt dat wat hij moet komen oplossen toch niet echt iets is wat hij wil gaan oplossen.

Laat ook maar…

Nadat I en ik samen de kleuren voor de regenboog mengen ga ik even een pakketje ophalen bij Karwei.
‘Heeft u legitimatie bij u?’
Mijn Karwei pakket is nl geleverd bij het POST NL punt ín de Karwei.
‘Nee.’
‘Dan kan ik het u niet meegeven.’
W.
T.
F.?
‘Wat heb je nodig van mijn ID? Misschien heb ik het in mijn telefoon staan?’
‘Het nummer.’
‘Geen probleem, ik heb ergens een paspoortscan.’
Na 10 minuten pielen, het wil niet downloaden op de trage Karwei of KPN WiFi en blijkbaar staat de iCloud drive uitgeschakeld vwb mobiele data.
Eindelijk heb ik hem. Ik loop opgelucht naar de balie.
Achter de jonge medewekster verschijnt een heel oude medewerkster.
‘We hebben toch écht het fysieke paspoort nodig.’
Ik heb heel theatrale ogen als het moet. Ik bedoel maar,… het is tegenwoordig het enige middel waar je nog een beetje non-verbaal kunt communiceren.
‘Nou voor deze ene keer…’ zegt oud lijk.
‘Sorry mevrouw!’ zegt jong meisje.
‘Geeft niet, jij kan er niets aan doen, maar ik had al niet zo’n beste dag.’

Ik gaap aan een stuk en vind berichtjes in mijn mailbox van mensen die ergens anders naartoe zijn gegaan. Daar gaat m’n handel. Kutzooi.

Morgen beter, ik weet het.

De dag daarna…

Ik begin met een uurtje sporten. Lekker.
Ik drink wat koffie met mijn sportmaatjes. Toch nog iets normaal deze week. Dan kom ik thuis. Thuisgekomen is er een techneut in huis die gaat kijken of de plofkraak van vorig jaar schade heeft aangericht.
Ik kan niet douchen. Ik mag eigenlijk niet in huis zijn.
Say no more.

Ik breng mijn printer naar nog immer klussende bureau-Ko. En dan ga ik nog even naar het andere huis. Ik meet wat dingen na. Ik zal toch eens op zoek moeten gaan naar een eetkamertafel. Een bank. Een kast wellicht (die heeft niet zoveel haast).

En dan werk ik drie volle uren achter elkaar. Dat brengt rust in mijn hoofd. Mijn vingers over de toetsen van mijn toetsenbord laten dansen. Afspraken nakomen. Dingen regelen waar ik wél goed in ben.

En passant haal ik mijn WiFi pakket op. Zal Noor blij mee zijn…

Het management

Het is wel fijn als je bij een verhuizing als deze over enige management capaciteiten beschikt by the way... Ik heb nog nooit van mijn leven zoveel beslissingen genomen, brandjes geblust (of een poging gedaan tot) en verschillende projecten in banen proberen te leiden als de afgelopen zes weken. En nog nooit heb ik zoveel dingen geparkeerd. Op alles wat mijn kinderen vragen (nieuwe batterijen voor een telefoon, bureau’s, kussentjes en kleedjes) is dat mijn standaard antwoord.
‘Die parkeer ik tot nader order. Harde schijf is vol. ERROR.’
Mijn prio ligt op dit moment bij de bedden. Als het geklus klaar is en de vloeren in orde, dan komt immers het moment dat we er in kunnen trekken en dan hebben we wellicht een slaapplaats nodig.

Ik zoek, speur, bestel me zot in een paar uur tijd. Topoverleg met Pippa, haar gewenste huisjesbed is niet meer voorradig. Heel veel spullen zijn er gewoon niet meer. Iets met een pandemie geloof ik…
Bedden, dekbedden, een nieuwe hoes voor Noor van zacht linnen, een klamboetent voor Pippa. Waar ga ik zelf eigenlijk slapen? Dat weet nog niemand.

Zondag bereik ik dan ook een soort dieptepunt, waarbij ik (sorry pap) zit jenken en er dingen bij haal waar ik allang over klaar was in mijn hoofd. Ik wandel een rondje door de klei. En ik bedenk me dat het vast goed komt. Want ik ben best goed in van niets iets maken. En ik ben immers niet voor niets ondernemer.

Een paar uur later vind ik een snoepje van een eettafel op Marktplaats. Waarvan nog moet blijken of hij door de deur past enzo… Maar het stemt me vrolijk dat hij maar ongeveer veertig euro zal gaan kosten. En dat Monica van Pimped by Moon me wil helpen hem te stylen.

To be continued. Mijn wallen hangen op de grond. Maar vandaag is een topdag. Zo heb ik uitgebreid gedoucht, lekker geluncht, klanten geholpen, zijn de kinderen lekker bij met hun huiswerk en voelt ik weer een beetje rust in mijn lijf… pfewww

1 reactie op Weekly whereabouts #350: die parkeren we even, knalroze en de tafel van vier

Weekly whereabouts #347: lockdown ellende, dikke stress en hartverwarmend

Goedemorgen allemaal. Hartverwarmend, al die reacties op mijn blog van vorige week! Ik ben vier dagen bezig geweest om alle reacties te lezen en beantwoorden. Ze stroomden binnen via mijn…

Goedemorgen allemaal. Hartverwarmend, al die reacties op mijn blog van vorige week! Ik ben vier dagen bezig geweest om alle reacties te lezen en beantwoorden. Ze stroomden binnen via mijn blog, app, messenger, mail en telefoon. Zo leuk! En nog bedenk ik me nu dat ik iemand geen antwoord heb gestuurd. Sorry mama L. Je idee voor de gang is ZEKER leuk en neem ik mee.

Gaat het bij jullie thuis ook zo onwijs lekker? Hier is het dikke, dikke stress. ‘s Avonds voel ik dat tot in mijn vingertoppen.

Ik vind het normaal gesproken heerlijk dat ik vanaf huis werk. Kids naar school, wandelingetje in de buitenlucht, computer aan, Trello afwerken.

En nu is dat: Wachtwoorden zoeken, inbel-ellende, huilende kinderen die het niet snappen (en ook niets meer willen) en dat tot maar liefst twee uur. Waar we in de eerste lockdown om 11u klaar waren met werken en bijspringen, zo zit ik nu tot twee uur stand-by. En daarna kunnen de kids niet lekker naar buiten. Nee, dan komen ze na een half uur al weer bevroren terug. Geen reet aan buiten.
Vorige lockdown waren er niet zoveel inbelmomenten en was ik gewoon flexibel om mijn en hun uren een beetje door elkaar te vlechten om zo optimaal gebruik te maken van de energie van iedereen.
Dag 1 werd ik gebeld door de juf van Pippa. Of ze wel aan het werk was? Ze was al twee lesmomenten niet aanwezig. Ok, die memo had ik even gemist.

Ok, eerlijk is eerlijk, na drie dagen went het ook wel weer een béétje. En ik kan heus íets doen tussendoor. Maar mijn to-do lijst is eindeloos en ik zit er ook een beetje mee dat ik vanaf 15januari twee weken vakantie ga nemen om te klussen.

En dat klussen, je ziet het al een een beetje aankomen, had ik graag gedaan in de uren dat mijn kinderen naar school hadden geweest. Maar Mark heeft natuurlijk al laten weten dat die versoepeling er niet echt in zit.
Ok, ik zie de cijfers ook. Was al blij met het besluit om zorgpersoneel dan maar als eerst te vaccineren.

Kortom,… ik moet even opnieuw bedenken hoe dan alles in een vat te gieten.

Het volgende obstakel is dat ik, door al die inbelmomenten, ook niet meer kan sporten. Kinderen kunnen namelijk niet meer mee naar de sportschool (waar we buiten sporten, in de knetterkou, maar prima, want een oplossing), en ik kan niet bij ze weg.

En dan deze grap; ik moet een huis inrichten, verf, vloeren en gordijnen uitzoeken. En dat gaat dus niet.
Als ik de plaatselijke helpers bel, dan moeten ze nu nog navragen of dat mag, verfstalen klaar leggen. ‘We hebben er ook niet zoveel.’
Een beetje ondernemer had hier toch allang iets op verzonnen zou je zeggen. Facetimen, stalen klaarleggen, borg vragen, terug laten brengen, ontsmetten. Zoiets.

Thank god voor to-do lijsten. Ik heb een account bij Trello (A als je dit leest, ja, je hebt het goed gelezen, uiteindelijk toch Trello omarmt 😉 ). Op mijn bord ‘New Home’ staan 8 lijsten vol met kaarten en in sommige kaarten nog checklists. Variërend van ‘vaatwasser uitzoeken’ tot ‘adressen wijzigen’.

Afgelopen weekend zijn we begonnen met het verdelen van de spullen. De hele zolder is uitgeruimd (en verdorie nog steeds mijn Maglite niet gevonden!), verdeeld en weer ingeruimd. Dag fijne Titan X2 spinner, dag kerstboom, hallo memory box.

Eigenlijk wil ik zo min mogelijk spullen mee verhuizen. Less is more of zoiets. Maar je hebt toch altijd meer dan je denkt.

Als je, zoals ik inmiddels voor de 10e keer verhuisd, kun je goed loslaten. Ik heb 1 krat waarin dingen zitten die ik bij de vorige verhuizing nog niet los kon laten, melktandjes, mijn poëziealbum, een wascotekening van een goudfazant. Dromen van mij als kind. En mijn allereerste analoge blogs.
Wat kaarten en brieven. Agenda’s. Mijn leven pas in een curverkratje. Misschien moet dat de titel van mijn nieuwe boek worden?

Ondertussen is vriend R hard bezig het ultieme bureau voor mij te bedenken. Hij houdt me scherp ‘Nan, da’s niet zo erg VT wonen, vind je wel?’
Net als we er uit zijn,… blijkt dat een onderdeel van ons plan niet beschikbaar te zijn. Back to the drawing board dan maar. R is van de verzonken stopcontacten en USB-poortjes. Fijn als iemand meedenkt en überhaupt iets voor je wil maken! Dank dank dank.

Verder begon Noor plotseling te twijfelen aan haar turquoise Ibiza extravaganza. Ze brengt dat niet heel handig, waardoor ik niet al te flex reageer. ‘s Avonds gaan we er nog eens goed voor zitten… Kopje thee erbij. En we komen met een nieuw plan. Wat Noor vooral wil, is zachte stofjes, knusse kussentjes en een lamp met velvet buitenkant en gouden binnenkant. Ja, ik begrijp het helemaal!

Voor Pippa bestel ik bij H&M een knuffelunicorn voor aan de muur. Hij komt redelijk snel binnen. Hij is perfect. H&M heeft ontzettend veel leuke interieurdingen vind ik.

Zelf begin ik langzaam met inpakken en bestel ik een en ander van wat ik niet meeneem. Ik hoop maar dat ik op het nieuwe adres dezelfde pakketbezorger heb, want met deze heb ik inmiddels een band opgebouwd. Gênant moment laatst toen ik bij de tandarts in de wachtkamer zat, met mondkapje op en dat hij langs flitste, terug liep en zei ‘hey! Ik dacht al dat ik iets bekends zag’. Dan weet je dat je teveel online bestelt.

WiFi, water en verzekering zijn geregeld. Checkerdecheck.
Bed mag ik mee, maar is zo groot, ik ben zelf maar 1m63. Heb ik toch geen bed van 1m80 breed en 2m10 lang nodig? Die ruimte besteed ik liever aan een brede make-upkast waar we met zijn drietjes naast elkaar kunnen staan ipv wat wat we nu altijd doen, met zijn drieën achter elkaar.
Ik raak verliefd op een nieuwe pannenset. Pannen zijn 4life, dus daar mag in geïnvesteerd worden.

Noor zit te videobellen. Ik trek gekke bekken. De stem van haar leerkracht…
‘Noor waarom lach je?’
Noor unmute.
‘Mijn moeder trekt gekke bekken achter mijn iPad.’
Snitch! Snitch!

Maar hey, ik zit hier dus te bloggen, terwijl Noor tegenover mij les krijgt via haar iPad (en niet via mijn MacBook) en Pippa legt op rechts alles perfect klaar en begint al fanatiek met werken. Pippa hoeft pas vanaf half tien in te bellen en dat past ook beter bij haar slaap-waakritme.

P zegt Noor toe dat hij de hele serie van Harry Potter voor haar koopt. Ik zegt dat dat leuk is , maar dat hij dat wel even op zijn eigen iCloud moet gaan regelen.
‘The cloud, the cloud, nobody understands the cloud.
Paniek.
‘Ik betaal hem wel, als jij dan even een tikkie stuurt…’
Nee, nee zo gaat dat niet. Ik zal je even uitleggen hoe de cloud werkt. En waarom het handig is. En koop ook even wat ruimte bij, zodat ik je wat foto’s kan sturen. Ons leven tot 2007 heb ik al in een mapje gedaan voor je.
Een half uur later is P bij. Was toch niet zo eng als hij dacht. Dat krijg je in een huishouden waar ieder op elkaars kernkwaliteiten leunt.

Best chill vandaag… Nu eens kijken wat ik in de schuur heb staan aan en of ik alvast wat spullen bij Karwei kan bestellen. Hoera, de grootste karwei van Nederland staat in mijn dorp.

Oh, en ik krijg een interview hoor ik net. Leuk…




Geen reacties op Weekly whereabouts #347: lockdown ellende, dikke stress en hartverwarmend

Type on the field below and hit Enter/Return to search