Goedemorgen. Ik heb mijn naam veranderd. In Gekke Henkie. Voortaan kunnen jullie me dus gewoon zo noemen. Als je zegt ‘Hey Gekke Henkie! De aarde is plat!’ Dan geloof ik dat.

Maandag

Work, uurtje er tussenuit voor de tandarts, work. ‘s Middags speelt iedereen niet hier, want ik moet ‘s middags weer naar de huisarts.

Pippa kijkt eens naar haar bord waar weer veel te veel groente naar haar smaak op ligt.
‘Zeg mam, hoe lang duurt die challenge nog?’
Proest. Ze heeft een fantastische mimiek, mijn Pippa. Je hoeft je nooit af te vragen hoe ze zich voelt.
‘Nog 8 weken minimaal lieverd.’

Dinsdag

We lopen langs de juwelier. In de etalage staat een display met roségouden oorbelletjes. Oeh! Daar kan ik niet aan voorbij lopen. We gaan naar binnen…

Twee gelukkige meisjes huppelen naar buiten.

‘Omdat jullie zo goed je best doen op school, haha.’ Ik geef ze een extra knuffel.

Een half uur laten zitten we bij wat de gezelligste tandarts van het dorp moet zijn. Of Noor een beugel moet. Noor heeft enge visioenen van een buitenboordbeugel. Die helpt hij direct de wereld uit.

Tien minuten laten staan we weer buiten.

‘Was dit alles?’ vraagt Noor zich af. ‘Heb ik me hier zo druk over gemaakt?’
‘Da’s meestal als je je druk over dingen maakt.’

Ik breng Pippa naar Tiktok dansen en wil zelf nog even een half uurtje pakken om te werken. Ik app de eigenaresse van het pand waar yoga en pilates wordt gegeven. En healthy green weeks worden georganiseerd.

‘Hey, wat is je WiFi code?’

‘Er is geen WiFi.’ Lachende smiley.

‘Wat moet ik doen?’

‘Tikkertje spelen. En de stofzuiger staat achter.’

Bedankt schat ;-).

Woensdag

Noor blijft ziek thuis. Ik moet echt even sporten.

‘Ik mis papa zo,’ zegt Pippa in de auto op weg naar school.

Ach lieve schat, ik snap het.

Uit sporten ga ik direct naar huis. Helaas lukt het P niet om vandaag op het schoolplein te staan. Pippa heeft een fascinatie voor oogbollen. Ze heeft ze al meer dan eens in de spiegeling van een zonnebril goed bestudeerd.
‘Mama toen ik vanmiddag ging spelen deed het opeens zeer in mijn oogbollen en toen miste ik papa heel erg.’

‘We lopen vanavond wel even langs, dan kijken we gewoon of jij een kusje kunt stelen.’

Dat idee staat Pippa wel aan.

Ik race ‘s middags nog even op en neer naar school voor de kennismaking met de juf van Pippa. Ik geef aan dat ik het best wel lullig vind dat mijn kind van een klasgenoot heeft moeten horen over dat ouders cadeautjes kopen en niet de grote vriend uit Spanje. Ik zeg het met als doel dat er niet meer klasgenoten op deze manier uit de droom worden geholpen.

Noor is nog niet beter. P komt nog net om even langs. Met als gevolg een enorme tragedie bij de voordeur. Met veel tranen. Dit gaat me even door merg en been. Arme mupkes. Er gaan een hope I love you’s heen en weer.

Donderdag

Noor blijft thuis. Ik ga even snel een half uurtje boksen. Buiten.

Dat levert leuke filmpjes op. Motiverende filmpjes vooral.

Zeker die waarvan ik als een soort bolle trol rond de plantenbakken strompel.
Sprinten naar plantenbak 1, terug en 20x links rechts.
Sprinten tot plantenbak 2, terug en 30x links rechts.
En zo tot plantenbak 5, ik wil in plantenbak 5 kotsen, maar sprint toch terug voor 50x links rechts.

Om een uur laat ik nog een naald in me jassen.

Ouderavond. Voor het eerst weer in school. De juf van Noor is denk ik een van de leukste die je je kunt wensen voor het laatste jaar.

Vrijdag

Sporten, werken, nagels laten doen, Pippa ophalen en naar het zwembad brengen. Even aangeven bij de juf dat ze niet meer tegen Pippa hoeft te zeggen dat haar moeder een sufferd/pannenkoek/oliebol is omdat ze haar nog niet op komt halen. Dat Pippa groot genoeg is om zichzelf aan te kleden en ik haar al dik drie jaar op kom halen. Dat het voor Pippa niet zo leuk is als men zulke dingen over haar moeder zegt.
‘Eh eh eh… ik zal het doorgeven.’
‘Dank je!’ Wink, smile… Rund…

Noor thuis opvangen. Terug naar het zwembad.
Als ik bij het zwembad aan kom lopen voel ik het opeens. Kotsmisselijk. En duizelig. Ik wankel als een dronken Claire van Kampen het zwembadgebouw in. Gelukkig red Pippa het allemaal zelf wel. Ik wankel net zo onhandig het gebouw weer uit en leun even tegen een muurtje.
Een moeder vraagt of het allemaal wel gaat. Ik wapper het weg.

Dit is zwaar onhandig. Meestal gaat het over een kwartier wel over. Ik haal even iets zoets te drinken. Waarmee deze dag als niet verzonden kunnen beschouwen kan worden qua afvallen.

Kunnen we straks dus ook gewoon patat halen, want ik ga niet meer in pannen staan roeren. (Ja, ik heb het door, hier is nog een shift te maken).

Thuisgekomen doen we nog even wat wasjes, we gaan morgen lekker naar de stad om onze oude winterkleding weg te brengen naar een tweedehandszaak.

We eten patat met Mees Kees.

‘s Avonds komt lieverd M langs. We nemen even de week en de maand door. Ik heb zeker een uur verteld als we aankomen bij ‘en hoe is het nu met jou?’. Ze showt me drie jurken. M is mijn shopmaatje. En ze weet alles over Olaplex. En CG methodes. Handig, met mijn bos hooihaar. Het is nogal een toestand met mijn haar vind ze.

Zaterdag

Appie staat om stipt 8 uur voor de deur. Morning. Wie heeft dat? Om 8 uur op zaterdagochtend de weekendboodschappen in huis?

We gaan naar de stad. Leveren de kleding in. De mevrouw van Pinokkio is altijd enorm vriendelijk. Ik heb een tas vol spijkerbroeken die Pippa onder geen beding aan gaat doen, het lievelingsjurkje van Noor, die ze zo vaak aan heeft gehad dat ik hem niet meer bij Pippa terug wil zien. We kijken nog even in de rekken en vinden een geweldige jurk van Scotch R’belle voor Noor. Nog helemaal nieuw. De winst van vorig seizoen wordt omgezet in dit jurkje en ik krijg nog geld toe. Zo. Da’s leuk shoppen.

‘Hoe kunnen mensen zo zijn Nanda? Zo leugenachtig en vals?’. Tsja. Weet jij het, weet ik het… ‘Het komt en gaat. Dat je ‘s nachts wakker wordt en je afvraagt waarom de fuck jij dit gevoel moet hebben terwijl een ander zonder scrupules verder gaat. Kun jij ook niets aan doen.’

‘s Middags gaan de meiden naar spelletjes op een speelpark, georganiseerd door de overkoepelende organisatie van school. Ze hebben dikke lol en mogen lekker lang blijven spelen.

En ik heb ook nog even interactie met een volwassene, de moeder van een van haar klasgenootjes. Gezellig! Zoveel mensen spreek ik op dit moment niet, zo aan huis gebonden ‘s avonds. Dat is wel echt een groot nadeel van het single moederschap. En zeker op dit moment, dat ik al een paar weken niet weg kan. Natuurlijk, ik kan mensen uitnodigen, maar dat is voor de meisjes vaak weer zo onrustig dat ik het ook niet teveel wil doen. Hetzelfde geldt voor oppas.

Zondag

Ik tik lekker mijn whereabouts met mijn koptelefoon op met allemaal lekker nummers…. Heerlijk even de week recapituleren.

Vandaag spelen we kledingwinkeltje. Zo passen we rustig aan alle winterkleding die nog op zolder ligt en wassen we een mega berg kleding. We maken nieuwe combinatie’s.

‘s Avonds ben ik kapot. Ik probeer te bedenken wat ik nu eigenlijk ter ontspanning had willen doen dit weekend. En ik kom er niet op.

Noor en Pippa maken het avondeten. Wraps. Onhandig gesneden komkommers, enorme brokken gerookte kip en een geplette avocado. Het smaakte nog nooit zo lekker.

Ik ga om tien uur naar bed. Leg mijn hoofd neer en doe wat ik altijd doe als ik niet kan slapen. Bedenken wat ik zou doen en wie ik zou inhuren als ik nu 10 man personeel mocht inzetten.

Ik moet gaan, we starten vanmorgen met een bezoek aan de huisarts en dus weer iets later achter mijn bureau.

Je deviens fou, je m’appelle folle Bob.

Deze week gepubliceerd

Weegschaal

Hebben we het maar even niet over…

Print Friendly, PDF & Email