Nou, met al jullie berichten per mail, app en op de vorige whereabouts kon ik er niet omheen. Ik moet mijn dear diary voortzetten. Bedankt voor die berichtjes! Echt fijn! Het was de week van een enorme eyeopener.

Maandag

De tien weken challenge. Hij begint vandaag voor mij. 10 weken lang leven op een soort minimum aan kcal met een goede verdeling tussen macronutriënten (carbs, eiwit, vet), 8 uur slapen per nacht (dit is dé uitdaging), water drinken, elke dag een uur bewegen, 4x per week sporten en zo nog wat dingen.

De rest van de leden van de sportschool begint over twee weken. Maar D en ik gaan deze week van start. Waarom wachten…

Oh ja, de traditionele ‘wegaanweernaarschool’ foto.

Dinsdag

Ik begin met een rondje e-gym. Daarna nog even cardio tot mijn afspraak bij de nagelsalon. Het wordt een fijne week, voor wat betreft de salons…
Om 10 uur loop ik de sportschool uit. Getraind, mooie nagels, klaar voor de dag! Wat een leven.

Woensdag

De schilder voor de deur.
Aloha…
‘Mogge mannen, ik had jullie nog niet verwacht.’
‘Ja, maar we zijn er wel!’ zegt hij vrolijk.
‘Ben ik ook blij mee, maar moet er iets open?’ (ik weet het niet, maar ik heb plánnen mensen…)
Gelukkig is dat niet het geval. En na wat koffie en koekjes mag ik zelfs zeggen of volgende week maandag of dinsdag bij beter uitkomt voor de achterzijde van het huis.
Wat een luxe, een huis wat zo geschilderd wordt. Dit soort dingen ga je meer waarderen nadat je zelf een paar keer een rekening voor een schilder hebt betaald (de zoektocht naar een schilder, de planning van een schilder).

Met mijn Bose op mijn hoofd hoor ik SkyRadio niet eens. Luxe.

Donderdag

Om tien uur mag ik boksen. Ik heb er verschrikkelijk veel zin in. Het is alleen een beetje druk in de gym. Dat vind ik eigenlijk niet zo fijn. Ik vraag me dat half uur namelijk nooit af hoe het er uit ziet. Maar met meer mensen er omheen word je je er toch meer bewust van.

Dat komt ook een beetje omdat ik soms mensen in gedachten zie proesten als ze horen dat ik boks. Met name familieleden en sommige vrienden vinden dat enorm geestig.

Het fijne is dat er in de sportschool eigenlijk alleen maar motiverende mensen rondlopen. Bevestiging is fijn. Het helpt als je stuk gaat en iemand nog net even in je oor brult ‘KOM OP!’.

Ik ga he-le-maal stuk. De laatste minuten gaan op het bot onder mijn tandvlees. Als ik klaar ben hoor ik in de verte iemand meejuichen. Ik plof op het bankje bij wat sportmatties, ze vragen aan wie ik nou eigenlijk denk als ik zo bezig ben. Haha. Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik inderdaad wel eens iemand in gedachten neem als ik het zwaar krijg. Kaploef, op je kutkop.

Donderdagavond…
‘Mam, had je je mail al gelezen? Ik moet in quarantaine.’
Pardon?
Oh, begint dat gelul nu al? Ik bedenk even snel in mijn hoofd hoeveel afspraken in de komende dagen heb. Mijn kindje is echter al groot. Ze red zich wel… Komt goed.

Vrijdag

We staan met zijn drietjes in de keuken. Dat is een beetje krap. Zeker als iemand de vaatwasser open heeft staan.
‘Mag ik er even bij?’ vraagt Pippa aan Noor.
‘Ja, ik kan ook niet verder, mama staat hier nog calorieën te tellen…’
Proest.
Un, deux, trois…
Ik zie mezelf wat bran flakes uit mijn bakje vissen, want ik schoot uit. Ik doe mezelf denken aan Emily Blunt in The Devil Wears Prada.

Really? It’s for Paris, I’m on this new diet. Well, I don’t eat anything and when I feel like I’m about to faint I eat a cube of cheese. I’m just one stomach flu away from my goal weight.

– Emily | Devil Wears Prada

Vrijdagmidag heb ik contact met M. Ze fungeert even als mijn dokter Rossi.
‘Ik ben in geestelijke nood!’ app ik haar.
Nu heb ik dat niet zo vaak. Maar nu is er een gevoel wat een beetje aan me blijft kleven. Zo’n opmerking of gebeurtenis die maar in je hoofd blijft zoemen. Ken je dat?
Dank M! LONDON BABY.

Zaterdag

Ik werk vanaf zeven uur (voor iedereen die zich afvraagt of ik nog aan werken toe kom,… dat doe ik tegenwoordig ‘s morgens vroeg, ‘s avonds en in alle verloren uren). Zo kan ik om kwart over tien met mijn matties een rondje e-gym doen. En toch nog maar een bakje koffie.
De rest van de dag werk ik heerlijk.

‘s Avonds kijk ik, zoals gewoonlijk MAFS Australia. Married at First Sight. Ik heb er nu 7 seizoenen op zitten. Ik kan geen genoeg krijgen van romantische picknickkleden, bloemenarrangementen en mensen die elkaar eeuwige trouw beloven. Of toch zeker tot de volgende dag. Dan gaat het namelijk meestal al mis. Halen ze elkaars tandenborstels onder de pleerand. Ik vraag me inmiddels af of elke Australische vrouw opgepompte lippen en fake boobs heeft. Ze zien er in principe allemaal hetzelfde uit. Als het seizoen af ik check ik steevast wie er nog bij elkaar zijn. Om precies te zijn 2 koppels na 7 seizoenen. Fantastisch ‘experiment’. Ik hou ervan als John Aiken ‘great stuff!’ zegt. Die begrijpt het tenminste.

Zondag

Ik wil ook op dag 7 sporten. Dus ik boek een plekje om 9 uur in de leukste sportschool van de regio. De meeste mensen zijn overigens geïnteresseerd of positief als ik over mijn challenge vertel. En er is altijd een groep criticasters.

Die vragen zich af ‘alweer?’ of ‘waarom denk je dat het je nu wel gaat lukken?’
Dat ik al 12 x gefaald heb om een blijvend resultaat te creëren wil niet zeggen dat ik de 13e keer ook op mijn bek ga. Als we zo gaan denken, hadden we nooit in een vliegtuig gezeten.

Trouwe volgers weten dat ik vorig jaar heel lekker ging met afvallen.

Ik ben in mijn leven al zeker 12x erg fanatiek begonnen. Maar dat is niet alleen met sporten. Ik ben gewoon een enthousiast mens. En even zo vaak kan ik na een tijdje weer iets anders enorm leuk vinden. Heb ik met bijna alles wat ik opzet op werkgebied ook. Ik ben ook twee keer enthousiast aan een studie begonnen. En een cursus Spaans.

Maar goed, driekwart jaar later had ik er met heel veel spullen moeite ongeveer 12,5 kg af. En dat zonder al te veel aan mijn eetpatroon te doen. Corona boeide niet erg. We gingen door met sporten. Afgelopen winter stonden we tot onze enkels in de sneeuw. Ik zeg we, want in mijn small groupjes is het we-gevoel fantastisch. Gelijkgestemden. Er kwamen een paar kilo bij, wegens minder sporten, maar ik ging ook minder uit eten, dus ach…

Toen ging ik op mezelf wonen. Veranderde mijn eetpatroon en kwam ik als een gek aan. Ik kreeg ‘s avonds geen halve liter thee meer aangereikt, maar wilde wel naar de kast lopen voor iets lekkers. In het weekend had ik vaak geen zin om te koken. Belandde ik om 18:00 bij de Appie en nam dan steevast een borrel mee, met borrelhapjes, want zo’n weekend moet je toch een beetje vieren. Enfin. Weer 8 kg erbij op de weegschaal. Bizar hoe snel het er aan zat.

Gelukkig heb ik mezelf ook in de verhuisweken in elk geval 1x naar de sportschool gebracht. Thank god waren er daar mensen die me een trap onder mijn reet hebben gegeven. Die me hebben verleid tot een 10 weken challenge.

Dus verwacht weer een hoop ‘yes I did it’ op mijn Instagram. Support is lief. Iedereen die kritiek heeft; kom even een keertje mee trainen, drinken we daarna koffie en praten we verder ‘mkay? En anders: gewoon je bek houden, het is te doen.

Progress, not perfection

Denzel Washington – The Equalizer

Deze week gepubliceerd

Deze week op de agenda

  • sporten

Voortgang

Gesport: 7 x

Afgevallen: 2,6kg

Print Friendly, PDF & Email