Ik weet niet of ik de weekly whereabouts nog zo moet blijven noemen. Al een tijdje vraag ik me af of ik er nog mee door moet gaan. Dat heeft zo wat redenen. Enerzijds heb ik er veel lol in om ze te schrijven en terug te lezen. Elke week de silver linings te zoeken. Anderzijds worden de kinderen steeds ouder en de informatie die ik over ze deel dus gevoeliger.

Kortom… ik worstel even met een nieuwe vorm van mijn ‘dear diary’. Vandaar dat je ze even gemist hebt.

Stijltang

Vrij spontaan bedenk ik dat ik klant C mee uit eten ga nemen. Ze had dit namelijk nog van mij tegoed (verjaardag). Het is een mooie avond. En ik heb geen kinderen. Bovendien heeft het restaurant waar ik al even een Insta-crush op heb een plekje vrij. Daarbij komt dat ik vanaf maandag calorieën ga tellen en het dus nog even kan. Wat om te beginnen al een foute insteek is. Maar goed. 
Ik doe even mijn haar leuk, en een gezellig make-upje op. Ik doe dat met een stijltang. (mijn haar, niet de make-up). Op weg naar Schagen, we moeten volgens C reclame rijden met haar auto (daar gaat mijn goede voornemen om 1 drankje te doen), bedenk ik me iets over mijn stijltang. Deze ligt op mijn dressoir. Met de stekker er nog in en de knop nog op aan. Denk ik. Ik kan me bij Zeus niet bedenken of ik de stekker er weer uit getrokken heb. 

Ik bel mijn ouders. Sorry pap. En bedankt ook dat je het weer even gefixt hebt! 

Trattoria Sophia in Schagen is een hele dikke aanrader by the way. Man wat hebben we heerlijk gezeten. Echte verwenning.

Aviodrome

Noor is woensdag jarig en het is feest. Aangezien P en ik nog steeds geen oorlog voeren (en ik denk dat het inmiddels safe to say is dat het ook niet gaat gebeuren – klop,klop) mag ik ‘s morgens op mijn oude adres ontbijten. Ik neem een sapje en pannekoeken mee, reuze gezellig. Vervolgens gaan we naar Aviodrome. Super spontaan, een slot om half een. Stomme rona.
We hadden eigenlijk naar de dierentuin gewild. Maar het weer is wisselvallig en Aviodrome is dan een perfect uitstapje.

Buiten is een speeltuin met een onderdeel waar de meisjes een tijdje spelen. In het midden is een balk, er omheen hangen zes stootboeien aan een touw. Iemand loopt op de balk, de rest probeert het kind op de balk er af te mikken. Een soort ‘run the gauntlet‘. We hebben enorm veel lol met wat jongetjes in de speeltuin, die natuurlijk zo hard mogelijk ‘nucleaire bommen’ proberen te werpen. We doen dit al zeker een half uur als er een timide meisje ook op het balkje komt staan. Ze kijkt eens om zich heen, de jongens, Noor en Pippa staan klaar om te vuren. Dan komt er een papa aan. Hij begint direct te bulderen. 
‘Jongens! Willen jullie daar onmíddelijk mee stoppen! STRAKS GEBEUREN ER ONGELUKKEN!’ Hij torent hoog boven die lieve kindjes uit en steekt een irritante wijsvinger omhoog om zijn punt kracht bij te zetten. Ik snap direct waarom het meisje zo timide is. 

Ik help het meisje maar even op de balk, want dat vergeet hij in al zijn risicovermijdende onzin.

Als het meisje uit de buurt is en lekker verder speelt klim ik op de balk en vraag de kinderen met verheven stem of ze vooral niet willen spelen. De kindjes gniffelen. Ik kijk met een schuin oog naar de vader om te zien of hij me gehoord heeft. Dat heeft hij. We worden denk ik geen vrienden. Ja, ik ben een kleuter, ik weet het. Maar ik kan het niet laten. 

Oostenrijk

Op Instagram zagen jullie mij deze zomer naar Oostenrijk reizen. Man, wat was dat een mooie vakantie! Wat een heerlijk land. De eerste stukken content zijn geschreven, er komt een hoop moois aan. Wandelingen, musea, Innsbruck… En we zijn ook nog 2 dagen naar Europa-Park en 1 dag in Rulantica geweest. En inmiddels is er een potje aangelegd om weer terug te kunnen keren naar onze lievelingsplek. 
Voor wie het nog niet door had of het zich af vroeg. P was inderdaad mee op vakantie. We hebben oprecht lol gehad. En voor de meisjes was het heerlijk om ons er allebei bij te hebben. Bovendien zijn we qua vakantiewensen goed op elkaar ingespeeld. Ik bedoel, vind maar eens iemand die ook 5 verschillende bestemmingen aan wil doen in 2,5 week. En heel eerlijk, ik moet er nog niet aan denken om mijn kinderen langer dan een week te moeten missen. 

Deze week nam ik de tijd een project wat al even in mijn hoofd zit vorm te geven. Een nieuwe site. Het heeft niets met reizen te maken. Er moet nog wat meer voor geschreven worden en voorbereid eer ik het kan lanceren, maar ik reken op 1 oktober. 

Voortgang Wandernan

Afgelopen week heb ik heel veel tijd in Wandernan gestoken. Dat was hard nodig. Ik heb oude stukken verwijderd, herschreven, samengevoegd. Bekeken wat er goed gelezen werd en wat juist niet. Nieuwe stukken geschreven en klaargezet. Dingen gedeeld op social media. Een blog is een proces wat blijft doorgaan.

Noor jarig II

Zaterdag vieren we traditioneel de ‘end of summer’ verjaardag. De dag dat bijna alle vrienden kunnen aanschuiven en iedereen terug is van vakantie. Ook een nieuwe traditie is dat er een fles limoncello aan gaat. Ik mag koken in mijn oude keuken, wat heerlijk is. Ik kan hier zo van genieten.

Belangrijker is dat Noor zich ook vreselijk verwend voelt en echt een mooi feest heeft gehad. Sorry schat, we hebben geen foto gemaakt. Maar je als je dit jaren later terug leest: je had in no time genoeg geld voor je innig gewenste FitBit, je hebt eindeloos gespeeld met E en L en was lyrisch over hond Pepperoni. Alle opa’s en oma’s bleven lekker bij je eten. Jullie picknickten op een kleed in de tuin. En dit wil je ook vast weten… aangezien je daar altijd op let: je had je zalmroze korte jeans aan met dat shirt met het reuzenrad erop.

Zo… nu zijn jullie weer een beetje bij. Ik ben natuurlijk ook benieuwd hoe het met jullie gaat! En of jullie bv al nieuwe vakantieplannen aan het maken zijn? Ik heb al een miniplan. Maar ik zeg nog niets tot het gereserveerd is.

Deze week gepubliceerd

Print Friendly, PDF & Email