Voor iedereen die vorige week jaloers was op mijn boete-ontduiking… deze week zul je misschien meer genieten van mijn nieuws. Ik kreeg hem namelijk tienvoudig terug.

Kies

Ik heb al een paar maanden last van mijn kies. Met oud en nieuw zorgde dat ervoor dat ik de hele avond met pijn zat en koortsig mijn bed in dook. Maar na een beetje spoelen met etherische olie (tea tree, het goorste wat je kunt bedenken zo ongeveer) en een Ibuprofen, leek hij weer een beetje beter te worden. Kiesje stond nog wel los.

Tijdens de verhuizing bleef hij wel af en toe opspelen, maar niet zo erg dat het heel vervelend werd. Donderdag heb ik toch maar even gebeld.

Ik neem plaats in de wachtkamer waar de stoelen netjes in vier hoeken staan. Ik zeg hallo tegen de enige andere mevrouw in de wachtkamer en pak een tijdschrift uit mijn eigen tas. Ik geniet even van dit momentje van rust.
‘Tgggggppffffff,’ hoor ik naast me. ‘Duurt weer lekker lang hier!’
Oh nee, ik zit hier met zo’n klaagzeurwijf. Minstens 70+.
De tandartspraktijk waar ik sinds mijn vierde kom is een van de meest efficiënte en geoliede machines die ik ken. En ja, aan het einde van de dag mag het wat uitlopen. Toch?
Ik negeer klaagzeurwijf.
Meneer met muilscherm komt binnen.
‘Zo! Dat zit veel lekkerder hè!,’ zegt klaagzeurwijf.
‘Ja,ja,’ mompelt meneer muilscherm.
‘Veel beter dan die mondkappies!’ (we zitten in Noord-Holland hè)
‘Ach ja, we moeten nog even door.’
Oei. Meneer muilscherm gooit nog even wat olie op het vuur.
‘Nóu! Ik weet het niet hoor! Is dit over heb je weer zo’n nieuwe variant. Ik ben het zat. Volgens mij is iedereen het een beetje zat!’ En zo mekkert klaagzeurwijf nog even door.
Ik kijk op van mijn tijdschrift en doe een mega oogrol naar buiten. Alsof ik de goden aanroep om dit gemekker te stoppen. Klaagzeurwijf stopt.

Tandarts M kijkt eens naar mijn kies, maakt een foto en weet niet zo goed wat ze er mee moet. Tandarts J wordt erbij gehaald. Als tandarts J binnenkomt, weet je dat het geld gaat kosten. Ook al lacht hij nog zo lief.
J kijkt eens naar de foto en zegt dat het wel een beetje raar is. Want mijn gebit was altijd zo puntgaaf.
‘Hoe gaat verder?’
‘Ja wel goed, wat dan?’
Er volgt een uitleg van tien minuten, waarna de bottom line volgt.
‘Het ziet er een beetje uit alsof je je letterlijk verbeten hebt. Je kies is gaan hemelen.’

Geen idee, werkelijk geen idee…

Kosten, een slordige negenhonderd euro.
Die van dit bedrag nog niet een derde vergoed, want ik had altijd een puntgaaf gebit.

Dus voor iedereen die vorige week dacht, Kooppie, jij ontspringt de dans ook altijd. Karma.

Thuisgekomen verschuif ik wat dingen van de lijst ‘volgende maand’ naar de lijst ‘luxe voor later’. Zo. Gefixt.

Planten

Op maandag loop ik altijd met moeder M een rondje terwijl onze dochters een dansje doen. Vroeger liepen we altijd in de polder, maar vandaag zijn we aangewezen op een paar woonwijkjes in Schagen.
‘Ik moet nog wat voor mijn raam, we gaan even wat inspiratie opdoen,’ zeg ik terwijl M vertelt over haar avonturen van die week.
Het eens is nog lelijker als het ander. Scheve gordijnen, rookhollen, dorre planten, cactus-landschapjes, staldeuren als decoratie (de een vrij subtiele panelen, de andere serieus hele deuren). We kraken samen álles af.

Aan het einde van het rondje moet ik even meelopen naar de auto. Daar heeft M nog een hoera-nieuw-huis-kadootje. ‘Ik durf het bijna niet meer te geven.’ Ze overhandigt me een plant.’
Zo lief!
Deze staat lekker te shinen in de woonkamer, moet nog wel even een juiste pot vinden.

Zaterdag heb ik (hoera!) een uur shoppen bij de Boet. Een enorm tuincentrum. Ik zoek een paar perfecte potten uit en laat de grootste vullen. Ja, dat kun je ook zelf doen, maar dan moet ik weer een zak potgrond, plantenaarde, weet-ik-veel halen en ik krijg dat er nooit zo netjes in als deze mevrouw.

Tevreden sta ik bij de kassa waar een opstopping is.

Achter me begint iemand alweer te zuchten dat het zo lang duurt en alvast een briljante suggestie in de ruimte te roepen ‘Er moet een extra kassa open!’
Na enige extra wachttijd (plusminus drie minuten… waar hebben we het over?), levert mevrouw ons haar bonnen in. Omdat het te dicht op elkaar is geprint kan de jongen achter de kassa er niets mee. Hij geeft dit aan en verwijst mevrouw naar de klantenservice. Ook weer zuchtsteunkreun.

Man man… dat is dat toch tegenwoordig? Ligt het aan mij, dat ik vaker op plekken alleen kom en het mij dus meer opvalt? Of is de wereld en de mensen erin gewoon zo zuur geworden?
Ik kan me voorstellen dat je zuur wordt van Rona, maar als je dan eens in een winkel bent en als je dan eens menselijke interactie hebt, waarom dan zo mopperen, klagen en zeuren? Daar kun je met dezelfde energie iets leuks van maken. Iemand zijn dag mee opvrolijken… Misschien moet ik dit eens voorzichtig gaan opperen aan al die klaarzeurtypes. Misschien moet ik niet een suggestieve oogrol doen of mijn wenkbrauwen skyhigh optrekken.

Online zeuren

Het valt mij ook op dat sommige mensen boos worden van een verkiezingsuitslag die niet per se hun kant op valt. Mensen die verwachten dat de partij waarop ze zelf gestemd hebben direct de kamer in vliegt met 75 zetels. En als dat niet zo is, dan is het er fraude gepleegd. Want negen van de tien mensen die ze zelf kennen stemt ook op partij x, dus! Klaar als een klontje!

Mensen die roepen dat je je moet schamen als je voor partij X hebt gekozen. Ik vind ook dat je je moet schamen als je voor de FVD of PVV hebt gekozen. Schaam je! Ontvog mij! Nu direct! Nee, grapje. Ik hoop dat je je keuze weloverwogen hebt gemaakt en in Geert of Thierry (of een van hun discipelen) een prachtige partner zag die op gaat komen voor jouw belangen.
Wat zal het weer een geld gaan kosten, met deze enfant terribles in de oppositie. Maar nog altijd beter daar, denk ik dan maar.

Maar wat zeggen jullie? Al weer toe aan wat vakantie-inspiratie? Zal ik mijn blog deze week weer eens in ere herstellen en wat gaan publiceren over de mooie dingen van het leven? Vakantie’s…
Wegdromen bij al die mooie bestemmingen…

Hebben jullie eigenlijk al plannen? Ik nog niet. Ik moet zeggen dat de zin om er op uit te trekken mij ook nog ontbreekt. Ik ben het in- en uitpakken zat. Een nachtje hotel waar alles klaar staat zou ik nog wel leuk vinden, maar mijn boeltje pakken en alles weer uitpakken aan de andere kant van het land, nee, bedankt.

Oh, hebben jullie nog wat Netflix tips nodig? Deze series kijk ik op het moment (ja, allemaal door elkaar… )

  • the Bold Type
  • Dix Pour Cent
  • Drive to Survive

Daarnaast heb ik dit weekend gekeken naar ‘the White Tiger’. Een film, genomineerd met een Oscar, over een arme jongen uit India, die een rijke ondernemer wordt. Dat is de omschrijving op Netflix. Je verwacht een soort heldenverhaal, maar niets is minder waar. Het is een keiharde film, met bijzondere beelden van India, mooie metaforen en een verrassende verhaallijn.

Print Friendly, PDF & Email