Is er al weer een week voorbij? Time flies!

Inmiddels begint het wat te wennen in het nieuwe huis. Alles heeft wel een plekje en ik grijp niet zo vaak meer mis.

Kwantum reageerde plots op vier verschillende kanalen. Ook deze kwestie lijkt opgelost.

Dinsdag werden er heel veel spullen geleverd die ik had besteld. En ik ben dan zo dat ik dat liever niet vier dagen laat liggen, want hey, die make-up kast, die moet in elkaar. Dus ik schuif wat werk op, doe het hoognodige wel en ga aan de slag met mijn nieuwe, roze Makita-boor.

Maar eigenlijk is er vanmiddag ook nog ballet. En ging ik Hello Fresh koken en… gaat het allemaal niet zo snel als ik wil… Resultaat, woonkamer vol karton, plastic everywhere, onderdelen die over zijn op de vensterbank, tassen van school en ballet, flessen, lunchtrommels, een aanrecht vol vaat, een tafel vol kruimels en een kast die tot deel drie best leuk in elkaar zit, maar deel drie ziet er echt beroerd uit om eerlijk te zijn.

Waarom doe ik dat altijd zo? Waarom? Ik weet dit van mezelf. Zestig projecten en dan opeens het zat zijn dat er niets af is.
Herkenbaar voor iemand?

Einde van de week is er dus een kast voor mijn make-up. Is de kledingkast ingericht zoals ik in eerste instantie van plan was. Kwam held D de plinten leggen (dan weet je dat een huis áf is, als de plinten gedaan zijn.

It’s Friday yeah!

Vrijdag is de dag van de roeivereniging. We sporten met onze nieuwe trainer. BAM! A heeft wat drankjes mee voor de pauze. Het is koud in de tent.

De hele dag heb ik al een gevoel alsof ik naar een festival toe mag, weet je nog, vroeger, dat je daar onwijs veel zin in had? Feest vieren…

Dit is de avond waarbij ik volledig in de watten wordt gelegd. 7 gangen, gekookt door Frenkie. Drankje, magnum (de fles, niet het ijs), cava van Frenkie, snoekbaars, Pescaja (de fles, niet de vis), tartaar van tomaat, coquille, soep, rood, kwartel, entrecote, moscato, ijs, Ruinart. En ergens zijn er nog een paar flessen chablis gesneuveld, zo blijkt bij de nationale flessentelling op zaterdagochtend.
Je snapt misschien dat dit feestje niet exáct om 09:00 klaar was. Ingecalculeerd risico. Ik waan me sowieso een soort onschendbaar als ik zo’n avond achter de rug heb. Dus als ik in het stille dorp fiets heb ik niet het idee dat ik iets heel erg fout doe. En ik denk dat het universum dit met me eens is. Wat,… ik weet het zeker! Ik heb er van tevoren over nagedacht en vind dat ik me, als keurige burger, 1 kleín misstapje mag permitteren, al die klustijd was ik om 09:00 sharp thuis.

Met mijn jas open zing ik lekker mee met de muziek. Ik kan niet zingen.
Op de parallelweg naast mij doemt een witte auto op. Oh verrek met rood en blauw strepen. I choose not to see that. Casual fiets ik door. De auto vermindert vaart.
Hm. Ik denk dat er geen ontkomen aan is, ik ga hier maar eens rechts denk ik. Het is nu een achtervolging aan het worden…
Ten einde raad parkeert de politie zijn auto dwars op het fietspad voor me.
Ok, ok… jullie bedoelden mij?
‘Goedenavond. Zag je ons niet?’
‘Goedenavond.’ (what seems to be the officer, problem?) ‘Nee…’
Play innocent, play innocent.
‘Heeft u papieren bij u.’
‘Zeker!’ (kijk, zo slim was ik dan weer wel, om voor 1x mijn rijbewijs mee te nemen.)
Ik overhandig mijn rijbewijs, en doe alsof ik denk dat hij het over deze papieren heeft.
‘En uw verklaring om om deze tijd op pad te zijn?’
‘Die heb ik niet.’ Kijk, ik ben zo’n meisje wat teruggaat naar de kassa als iets niet goed is afgerekend. Goudeerlijk!
‘Wilt u vertellen waarom u hier bent om deze tijd? Dat hoeft niet natuurlijk, u bent niet verplicht te antwoorden. U mag zelfs een advocaat inschakelen.’

Haha, ‘t is Langedijk hoor, geen LAPD! Freeze!

‘Nee, ik heb echt geen goede verklaring.’
‘Dan moet ik u een boete geven.’
‘Dat snap ik.’
‘Nan, wil je echt niet vertellen waarom je hier bent?’

Nou, omdat je zo aandringt. En ola… Nan is het voor vrienden…

‘Ik ben net gescheiden en mijn vriendinnen hadden een etentje voor me geregeld.’
‘Oh dat is vervelend.’
‘Welnee, met mij gaat het prima.’
‘Nou, het kan opluchten natuurlijk,’ hoor ik droog vanachter de auto waar politiemeneer twee staat.

‘Ja je ziet er wel vrolijk uit. Je was ook zo lekker in je eigen wereld aan het fietsen.’

Mijn eigen wereld is tenminste mooi, meneer agent, daar klopt alles. Tot de wijnpairing aan toe.

‘Moet je nog ver?’
‘Ah,… paar honderd meter ofzo?’
‘Nou, dan gaan we je avond niet verpesten, we laten het zitten.’
Wat? Hahaha!
Haha.
‘Fijne dienst!’
De rest van de weg lach ik hardop. Hahaha. Meen je dit? Ik kom iemand tegen zonder licht, lopend naast zijn fiets. Loser.

Queen of the world!

Moraal van het verhaal: er wordt wel degelijk gecontroleerd, er zijn dit weekend 500 boetes uitgedeeld. Het kost je EUR 95,-. Ik promoot met dit verhaal natuurlijk niet dat iedereen toch lekker de avondklok moet negeren. Meer dat ik zo de lul had kunnen zijn.

En dat er goede mannen bestaan. Met compassie en een hart. Dank je universum, dat had ik even nodig. Doe ik nu weer braaf, ‘mkay! Alleen die AstraZeneca mag je nog even bewaren voor mij.

Print Friendly, PDF & Email