Zo, we hebben elkaar twee weken niet gesproken. Vorig week was het verhuisweek en -weekend, dus je snapt dat ik vrijdagavond gewoon amper nog een pols had. Mijn kinderen vroegen dingen aan me.. maar ik was niet meer in staat was te reageren. We zijn nu een week verder. Ik heb mijn eerste kinderloze weekend achter de rug, tijd voor een recap.

Verhuizen

Wat is er allemaal nog gebeurd?

  • beddengoed wat wel paste
  • de schilder maakte de muur af, thank you, iedereen is verliefd op de kleur
  • parketlatten werden geleverd
  • er kwam een tv-kastje
  • samen met de lieve M haalden we mijn tafel op bij Pimped by Moon, we dronken koffie en Moon zwaaide haar pimp-baby (haha) uit.
  • het bureau werd geïnstalleerd
  • er werden twee roze en twee groene stoelen van Kwamtum geleverd, hierover later meer…
  • bedden werden opgemaakt
  • en er werden heel, heel veel dozen uitgepakt
  • ondertussen verhuisden mijn ouders langzaam van het laatste stukje 9010 naar de tuin. Vol goede moed zetten ze schaar in de overwoekerde tuin. Waarvan ik me nu nog geen voorstelling kan maken welke verrassingen er uit tevoorschijn zullen komen

Kwantum, zou niet meer mogen verkopen wat mij betreft

Waar Ikea af en toe een vervelende verkoopstop heeft, blijft Kwantum onverminderd orders aannemen. Schandalig. Schofterig!

Ik heb oprecht medelijden met de dames (Kayleigh, Naomi, Daisy en Jette) van de klantenservice. Zij moeten heel de dag het gezeik van mensen aanhoren, die, net als ik al wéken wachten op een passende oplossing.

Ik had stoelen besteld bij Kwantum (want het moest online, en aan een paar stoelen van EUR 50,- per stuk kun je je geen buil vallen denk je dan…), na 22 dagen krijg ik mijn stoelen geleverd (was van tevoren aangegeven, dus daar mag je niets over zeggen).
2 roze, 2 groene. Daar mag ik wel wat over zeggen, want ik had 4 roze stoelen besteld.

Inmiddels heb ik:

  • een mail gestuurd
  • nog een mail gestuurd
  • een DM op Insta achtergelaten
  • een DM in Messenger achtergelaten
  • gebeld en een uur in de wacht gehangen (Pippa zei op een gegeven moment, ‘Mam, hang maar op, ik denk dat die mevrouw haar mobiel vergeten is)
  • gebeld met een filiaal in de buurt, het meisje aan de telefoon daar was welwillend, maar ‘het systeem’ zat haar in de weg om echt wat te kunnen doen

Geen reactie whatsoever. Ja, ok, 1 reactie op Instagram bij het bericht dat ze mijn bericht beantwoord hadden (dit om de angry mob zoet te houden) en per DM de vraag wat het probleem is. Tsjonge.

Anders leg ik het hier nog een keer uit…

IK KREEG 2 ROZE en 2 GROENE STOELEN
IK WILDE 4 ROZE STOELEN, STAAT OOK OP MIJN PAKBON

IK KAN ZELF DE STOELEN OMRUILEN IN ALKMAAR EN HEERHUGOWAARD.

VANDAAG | MORGEN | OVERMORGEN
TIJD MAAKT NIET UIT

DE STOELEN DIE IK WIL ZIJN DAAR AANWEZIG.

STUUR ZE EVEN EEN MAIL DAT IK KOM.

Debbie Klein, ik weet dat je de toko net hebt overgenomen, maar hier een tip voor je to do. Doe wat aan de klantenservice. Schiet het even in je Trello, Asana of what have you… maar doe er in g-naam wat aan.
Ik geef je deze tip, in ruil voor twee roze stoelen. Krijg je er van mij nog twee groene bij! Graag zelfs, want die enorme doos staat al weken in de gang en frankly, een klein beetje in de weg. Sinds 23 februari. Inmiddels bijna twee weken verder.

Lievigheid

Ondertussen ontving ik veel lievigheid. Kaartjes (oh E! Jouw kaartje is zo mooi!), een spraytje (nee niet van Carolien), een cursus (ja wel van Carolien), bloemen, bloemen, bloemen. Sommigen daarvan belanden in de wijnkoeler… want vazen heb ik nog niet zoveel. Bij 1 bos kwam ik er een dag later achter dat deze al in een vaas zaten.
Chocolade-eieren.
En mijn sportmatties kregen me aan het janken, die hadden echt zo’n lieve tekst geschreven, zo spot-on dat het me éven teveel werd. Kan ook dat potje roeien van tevoren geweest zijn hè… Haha. En daarbij nodigden ze me uit voor een geheel verzorgd 7-gangendiner privé gekookt door Frenkie van het Bakkershuys.

Lieve mensen, misschien heb ik je niet genoemd, maar elk kaartje, app’je, bezoekje, elke attentie werd enorm gewaardeerd.

Emosies…

En verder, hoe gaat het nu emotioneel, zo’n scheiding? Gister hebben we even gezeten om de laatste punten van het ouderschapsplan te bespreken. Dat ging prima. Het onderling contact is vooralsnog goed. Restpuntje daargelaten. En die restpuntjes zijn ook weer bespreekbaar. Dus hey… we did it. Strebers als we allebei zijn, zijn we ook de beste kindjes van het scheidingsklasje, vooralsnog.

De kids doen het ook wonderwel goed. Afscheid nemen vinden ze nog wel moeilijk hier en daar. Van vader wat lastiger dan van moeder. Zo fietste ik met Noor en Pippa naar school, remde Noor voor een vriendin en meldde ‘is het goed als ik met E mee loop?’
Ik zwaai nog even en roep achterom ‘tot morgen’, geen kus. Alleen even zwaaien. Maar dat vind ik wel fijn, om te weten dat ze zich zo geankerd voelen.

Waar ik andere mensen wel een hoorde van ‘is echt zwaar zo’n eerste weekend’… ik voel me bijna van steen als ik moet bekennen dat ik dat niet heb. Nooit gehad ook trouwens als ik een weekend weg ging. En ook dat wijt ik dan maar aan de ankertjes die er tussen mij en mijn kinderen liggen. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik zoveel tijd met ze heb besteed toen ze klein waren.

Casa Wandernan

De meeste gestelde vraag de afgelopen weken is ‘bevalt je nieuwe huis’.

Ja en nee. Ik ben een vinex-prinses. Ik kom uit een goed geïsoleerd huis met vloerverwarming. Met een bureau waar alles voor het grijpen ligt en een zeer royale keuken. Waar ik mijn was kan ophangen op de voorzolder, zonder dat het in de weg staat. Met een tuinpad waar je een lineaal naast een waterpas op kunt leggen.

Nu heb ik constant koude voeten, doet mijn rug zeer van het statisch zitten achter mijn bureau, heb ik die verwarming nog niet genaild en vergeet ik hem constant, is het altijd te warm of te koud, moet ik mijn was op dagen doen dat de kinderen en er niet zijn (en dan wil ik ook gewoon wel eens weg ofzo) en kan ik me nu nog niet voorstellen dat ik hier ooit etentjes voor meer dan twee personen geef. Breek ik mijn nek op het hobbelige tuinpad. En moet ik wennen aan de geluiden om me heen (terwijl het ‘s avonds echt bizar stil is trouwens).

En ja, dat klinkt verwend. Ik ben mij er óók van bewust dat ik het mega getroffen heb met mijn huis. En dat 95% van de aardbewoners minder rijk is (in geld). Natuurlijk ben ik dat.

Dat wil nog niet zeggen dat ik gewoon even moet wennen aan de nieuwe situatie. Ik ben redelijk adaptief, maar zo handig als een kameleon doe ik het nog net niet.

Het is een beetje alsof je een vakantiehuis betreedt. De eerste dag zoek je naar van alles, dag 5 is alles al gewend, dag 8 wil je helemaal niet naar huis. Zoiets.
Of een nieuwe baan. Je weet wel hoe het werkt, maar niet wie je waarvoor moet aanschieten, hoe het systeem werkt en moet bij elk klein ding nadenken.

Zondag besteedde ik mijn ochtend aan het bestellen van van alles wat nodig was. Een trackpad (ja toch…), salontafels, prullenbak, dekbedden deel 3 (probeer jij maar eens een 1-persoons donzen dekbed te bestellen in deze tijd..), zwarte haakjes (liefde voor plakhaakjes…), een steelklem, een bureau voor Pippa, een kast voor Noor (Maisons du Monde… zoveel leuks, hoop dat de kwaliteit ook ok is… ).
Ja, bestellen lukt nog prima.

Got to go… Er zijn sites om te maken. Hoop dat ik volgende week even wat foto’s kan gaan maken, zodat jullie even binnen kunnen gluren!

Print Friendly, PDF & Email