Terwijl iedereen dit weekend met gezonde Hollandse blosjes over het ijs zwierde, stond ik mijn trapleuningen te schilderen, kasten schoon te maken en kwijlend te kijken naar de Instagram posts van anderen.

Ik hoop van harte dat jij, waarde lezer, genoten hebt van het prachtige, ijskoude weer. Van krakend ijs en heel weinig coronagerelateerd ge-eikel.

Het was de week van de bumps in the road…

Het bed

Mijn bed zou worden geleverd. En dan zou ik een half uur van tevoren gebeld worden. Ik werd gebeld, had dat niet door, zag het een kwartier later, trok mijn jas aan en vertrok naar de AVS.
Ik zag voetstappen in de sneeuw, maar de chauffeurs waren reeds vertrokken.
Direct bel ik het bedrijf.
‘Nee mevrouw, u was niet thuis, het is nu een retour geworden.’
‘Ze kunnen niet verder zijn dan 10 minuten hier vandaan, als ze een kwartier hebben gewacht na het bellen… Zou u kunnen vragen of ze terug komen?’
‘Ik zal zien wat ik kan doen…’

Je snap het, het bed kwam niet.

En ik krijg nu een cadeaubon van de klantenservice. Ik mag voor EUR 150,- beddengoed uitzoeken. Ook goed.

De vloer

Meneer de vloerenman verslaapt zich, waardoor niemand om half acht de deur hoeft open te doen. Ik mag dat tussen tien en half elf doen. Helaas… eerder half elf. Nog even praten, dus weer een dik uur uit mijn toch al schaarse werktijd.

Meneer de vloerenman haalt de plintjes eraf (want dat gaat mooier worden) en nu heb ik er een probleem bij (iemand zoeken die de plintjes gaat maken met skyltlak).

Ohja, en de beloofde matten zijn niet mee. En ook de aluminium strips niet.

Verhuizen

Meer dan eens kreeg ik afgelopen week de vraag ‘wanneer ga je nu eigenlijk verhuizen?’
Tja. Wie het weet mag het zeggen… Ik heb geen idee. Als ik een gevulde koelkast heb. Denk ik.
Punt is een beetje dat er niet op de vloer geschoven mag worden én dat er geen water op mag komen. Kansloos als ik wil koken dus eigenlijk.

Daarbij liggen er nog geen plintjes. Maar die liggen er voorlopig sowieso niet begreep ik al…

Netflix

Ik ben inmiddels zo moe dat ik bijna nooit meer iets helemaal zie. Van elke aflevering van Sthlm Requiem heb ik de clou gemist.

Alleen bij ‘Alles is zoals het zou moeten zijn’ bleef ik wakker. Feest der herkenning. Hardop gelachen. Ja, lekker licht entertainment. Dan red ik het nog net.

En… ik geef eerlijk toe. Ik heb een paar dagen bij de lunch een HELE aflevering Dix Pour Cent gekeken. Oui, oui!

Sneeuw

Natuurlijk genieten de kids enorm van de sneeuw. Waar 60% van NL lekker thuis mag blijven, moeten mijn kinderen gewoon naar school. Het voelt als een poolexpeditie om ze op school te krijgen, maar ze zijn er, en ze zijn op tijd.

Pippa weet wel waarom er zoveel sneeuw is. ‘Mama, vorig jaar was er toch geen sneeuw? Ik denk dat dit van dit én vorig jaar is.’
Ik probeer te zien hoe een kind van 7 zoiets ziet. Is er ergens in de lucht een opslagplaats voor sneeuw en gooien ze nu alles naar beneden?

Sok

Zondagavond ontdekt Pippa dat er een gat in haar sok zit. Ze begint hartverscheurende te huilen. Ik kan het niet helemaal verstaan, het is net een vrouw die een meltdown heeft en aan een stuk alles er uit gooit.
Het klinkt ongeveer zo: ‘nouhadikeindelijkdikkesokkengehadvansinterklaasennuzijnzealweerstukmijnlevenzoalsikhetkendeisteneindehetisnieteerlijkdatmijzulkedingenaltijdmoetenoverkomenenvanmorgenwasdemelkookalop.’
Vrij vertaald: ‘Ik ben moe en ik moet nu direct gaan slapen.’
Als de tranen eindelijk gedroogd zijn vraagt ze nogal vrolijk ‘mag ik er een sokpop van maken?’
Nou kijk, sommige dingen zijn makkelijk op te lossen.

Schijden

Op het toilet hangt een kalender met plakbriefjes. Op een van die briefjes heeft Pippa geschreven ‘Mama en papa gaan schijden, dat vint ik jamer. Kus kus Pippa.’
Ik bedenk heel stoute briefjes die ik er naast kan hangen, maar ik doe het niet hoor. Het is natuurlijk echt niet grappig. Maar het is goed dat ze zich uit, daar ben ik alvast blij mee.

Sites opleveren

Ondertussen gaat het werk (JOEHOE!) onverminderd en keihard door. Ik ben ontzettend blij met zoveel aanvragen. De meest gave projecten komen mij ter oor. Van gezonde weken, speciale leden, een mooie webshop, iets met actiehelden, iets met een sportheldin uit Engeland en zelfs een ehh.. nee, die blijft nog even geheim. Ik kan alleen zeggen, hou de ‘stal’ van Mario van Vakantaseren in de gaten…

Sinds deze week lukt het me ook weer om wat kleine restpunten op te gaan lossen. Een olie ABC voor Caro, een winkelwagentje voor Moon. Kids naar school is toch een uitkomst als je zelf iets gedaan wilt hebben.

Oh wacht, hebben ze volgende week wel lekker vakantie. Nee geeft niets, we fixen het allemaal wel.

Focus is key.

Maar hoe is het met jullie, willen jullie al weer eens iets lezen over vakanties ofzo? Ik zou bijna vergeten dat ik een reisblog heb.

Print Friendly, PDF & Email