Zo. Dat was me het weekje wel mensen. Ik dacht maandag al dat ik gillend gek werd.

Het begon zo.

Ik dacht dat ik de dames had gevraagd om alles in orde te maken. En dacht dat ik alles getest had.
‘Mam! Er staat niets in Gynzykids!’
‘Werkt het wel?’
‘Ja, maar er staan geen taken.’

‘Mam! Ik moet om half negen op teams zitten!’
‘ Dat werkte toch?’
‘ Ja, maar ik had niet gekeken of ik ook bij een vergadering kon met mijn iPad…’
Fuck.

Om elf uur belt de juf van Pippa. Of ze wel aan het werk is.
‘Ja…’
‘Lukt het?’
Ik bedenk me dat we een half uur geleden nogal erm… een emotionele uitbarsting hadden. Waarbij ik mogelijk mijn kind niet per se zekerderder van zichzelf heb gemaakt.
‘Er is enige frustratie.’
Het blijkt dat ze al twee instructies gemist heeft. Ah! Die memo had ik even gemist.

Iedereen die mij een béétje kent weet dat ik niet snel een memo mis. Doorgaans lees, registreer en file ik ze binnen vijf minuten na binnenkomst. Desnoods color-coordinated.

Juist.

‘Ik stuur de mail nog wel een keer.’
‘Nee joh, zeg dat wachtwoord nog eens op.’

Juf M zegt het uiterst zorgvuldig op. Vijf minuten later zit Pip in de vergadering.

Ik hoor haar ergens later deze week ook zeggen.

‘Sorry, ik kwam te laat in de vergadering, ik heb nog niets opgeschreven.’
Dat klinkt best dapper voor iemand met zo’n schattig gezichtje, die op haar TrippTrapp zit.

Hulp

Na het schrijven van vorige blog heb ik zoveel leuke reacties gekregen! En zo onwijs veel hulp.

  • er wordt een state of the art bureau custom voor mij gemaakt, compleet met USB poortjes, kabeldoorvoer (en klemmetjes aan de onderkant… love it). Kootje, moet daar niet een USB-C poortje bij? Ik krijg een gedetailleerde stopcontact schema in mijn mailbox en bestel dat en verf.
  • Y las mijn blog vorige week en kon zich niet voorstellen dat de plaatselijke ondernemers weinig inventief waren. Zelf komt ze uit dit dorp maar werkt bij BEKO interieurs in Heiloo. Drie app’jes heen en weer en ik weet wat voor vloer ik wil, hebben we een afspraak voor het leggen gemaakt en ‘s avonds komt ze nog even stalen en verfwaaiers brengen.
  • schilder R maakt mij intens blij door toe te zeggen dat hij mijn schrootjeswand gaat schilderen. Deze eyecatcher in de woonkamer (waar het bureau voor komt te staan) mag natuurlijk niet verkloot worden. Zal ik het trapgat dan ook maar doen? Superfijn!
  • op straat word ik uitgenodigd voor een weekend Texel (door een bekende, even voor de duidelijkheid)
  • een secret santa belooft wat stripboekjes op te sturen als welkomstpakket voor de dames
  • lieverd C vraagt zich af of ik een hangkastje met glazen deurtjes kan gebruiken
  • eerder kreeg ik al twee dekbedhoezen van M waar Pip dolgelukkig mee is
  • M biedt me haar bus aan als verhuismiddel
  • MamaMieppie belooft soep en broodjes op verhuisdag
  • ondertussen biedt interieur’goeroe’ J nog steeds op afstand hulp
  • en werkt Karwei in Broek op Langedijk ook als een geoliede machine. Vandaag bestelt, morgen ophalen in een tijdslot. Je winkelwagen met spullen staat klaar. Perfect. Eigenlijk dus sneller dan zelf rondwandelen..
  • en natuurlijk staan mijn ouders klaar met raad, daad, hulp en latjes

Al deze hulp is zo onwijs lief (en nodig om niet gek te worden)! Dank, dank, dank!

De komende weken

Had ik eerst nog de ijdele hoop dat ik op 18 januari vast wel kon gaan schilderen op de momenten dat mijn kindjes op school zitten, heb ik nu die hoop maar alweer laten varen.

Plan B dan maar (we hebben afgelopen jaar wel geleerd niet al te vast te rekenen op plan A, toch?).
Noor en Pippa werken ‘s morgens en ‘s middags moeten ze mee naar het nieuwe huis, waar ik dan hopelijk al een gezellige plek voor ze op de zolder heb gemaakt, waar ze lekker een nieuwe Playmo wereld kunnen bouwen.

Je zou het bijna vergeten

Ik voel niet snel dat ik onder grote druk sta. Deze week voel ik dat zeker wel. Het is wat pittig. Een huishouden, vier dagen thuis school (dag vijf is gedeelte voor P), een bedrijf, een verhuizing binnen een maand (duizend beslissingen over kleuren, gas, water, licht, verzekeringen, vloeren, stopcontacten, contract voor de verhuurder), bestellingen plaatsen (verf, rollers, glittermuurverf, pannen, schoenen) en oh ja… halverwege de week komt daar een zes documenten tellende mail binnen inzake de ‘ontvlechting’ van de boedel, cash, emoties en het plan voor de kinderen.

Laten we dat niet vergeten.

Met Noor gaat het nog steeds wonderlijk goed.

Pippa vind het spannend om kinderen te vertellen dat haar ouders gaan scheiden. Ook daar lees ik me over in. Ik lees op de cover van een boek op Bol.com ‘je kunt er niets aan doen dat je ouders hebben besloten uit elkaar te gaan, je bent verdrietig of boos, maar je kunt wel veranderen hoe je daar tegenaan kijkt’.
Simpel. Maar effectief lijkt me. Werkt voor veel dingen.

‘s Avonds bij het eten verzinnen we (allemaal!) wat het positieve aan deze nieuwe situatie is.
Natuurlijk komen de kinderen eerst met ‘de kamer’. Vind P het wel lekker dat hij eindelijk een serie kan kijken ‘s avonds zonder dat zijn tv-mattie in slaap valt.

En met mij gaat het relatief aardig. Ik heb het idee dat ik basecamp 1 van de Mount Everest bereikt heb. Ik heb gas, water, licht, WiFi, een verzekering en een deadline.

Zondag gaan we door de documenten van de mediator. Dat is best pittig. Er zijn momenten waarop het mij teveel wordt (de gedachte dat ik met mijn kinderen misschien niet die mooie reizen kan gaan maken, die ik voor ogen had, Noorwegen met een vlot, Zuid-Afrika, Maleisië, Canada the sequel). Ik word al misselijk bij de gedachte alleen met kinderen op vakantie te moeten. Echt… ik weet dat het wellicht irrationeel is, maar stel dat er iets met mij gebeurt en de kids met zijn tweetjes langs een Franse snelweg staan, of ergens midden in Johannesburg? Hoe doen andere single reislustige mensen zoiets? Michal, Denise, kom er maar in, zeg maar dat ik gek ben…
Er zijn momenten waarop P het even niet ziet zitten. Er zijn momenten waarop we lachen. Bv bij het stukje. ‘Ben je bereid af te spreken niet kwaad te spreken over de ander waar de kinderen bij zijn.’
We zijn het er over eens dat we dat beter niet doen.
‘Hoe ga je dit bewerkstelligen?’
We schrijven op ‘gewoon je bek houden, het is te doen.’ En vinden onszelf reuze grappig.
Het kost ons dus ongeveer 3 uur om te ontvlechten op papier. Vind ik meevallen na 15 jaar.

Ik hoop echt dat ik volgende week wat kan laten zien van het nieuwe huis in oude staat!

Nu gaat het er op aan komen mensen, is de muur van Pippa glad genoeg om een regenboogsticker te kunnen hebben. Is de schrootjeswand lang genoeg voor het bureau dat we voor ogen hebben? Is al het basismateriaal om te starten aanwezig? En is de zolder warm en verlicht genoeg om de kids te kunnen laten spelen terwijl ik klus?

Spannende tijden…

Wish me luck! (of kom een ochtendje huiswerk maken met mijn kinderen vanaf volgende week…)

Print Friendly, PDF & Email