Jullie zijn natuurlijk razend benieuwd hoe het mij vergaat in deze crisis. En zijn het C-nieuws vast nog lang niet beu. Of toch wel? Ik ben het spuugzat. Anderzijds zie ik ook positieve ontwikkelingen. Mensen die plotseling gedwongen de ratrace uit moeten (ik heb het dus even niet over de vakkenvullers en al die hospitaal-toppers) en daar stiekem best een beetje van genieten. Met 11 sportlessen per week minder (nooit eerder had ik ze geteld) denk ik dat ik voldoende tijd ga overhouden om mijn kinderen zelf iets bij te brengen. Iets waar ik natuurlijk ook eerst wel een beetje van baalde. Ik had namelijk zelf al allemaal educatieve shit bedacht inmiddels en nu moeten we gewoon pokkesaaie schema’s volgen. En uiteraard anderzijds weer dank voor de leerkrachten die dat in allerijl in elkaar hebben gezet.

Maandag

Business as usual, de wereld draait door.

Dinsdag

Ik kom thuis van paardrijden.
‘De uitvaart is maandag.’
Eh. Ik mis een mededeling in between. Ik begrijp dat omi is overleden?

Woensdag

Vandaag ga ik naar restaurant Stoer in Alkmaar. Daar mag ik J wat bijleren over Instagram. Deze jongen weet al best veel, maar ik kan hem toch nog wat toffe dingen leren waar hij weer verder mee kan. Ik kom er heel blij vandaan.

Pippa zit met de kaart van oma in haar handen. ‘Gaan ze deze nu ook aanbranden?’

‘s Avonds ga ik naar boks techniek training. Ik ben alleen. Ik heb geen sparring maatje. Ik moet dan maar bij ehh… laten we ze X en X noemen.
X1 kan er goed boksen en geeft aanwijzingen waar ik iets aan heb. X2 is een verveelde trut met een verveeld smoelwerk. Nadat ze drie keer een oogrol doet omdat de trainer vraagt of ze mij ook even willen betrekken zeg ik dat ze misschien wat minder zuur moet doen. Ze knapt er niet direct van op.
Ik wist niet dat ze nog bestonden, gemene sportschoolmeisjes.

Donderdag

Ik doe nietsvermoedend boodschappen voor mijn vriendinnenweekend in Brabant. Wijn, wijn, lekkers, croissants, jam die mijn kids niet lusten, wijn, chocolade, gore vieze cola (zero en light). Als ik terugkom vraagt iemand van ons zich af of we nog wel uit eten gaan. Ik stel voor dat we onze afspraak afzeggen en ter plaatse maar zien hoe het voelt (en of er iemand aanwezig is). Ondertussen slaat de twijfel wel een beetje toe. Er zijn al een paar mensen hebben gezegd ‘doh, je gaat toch niet naar Brabant neem ik aan?’.

Volger M biedt uitkomst. Ik stuur haar een berichtje. ‘Zeg, hoe is de situatie daar, ik kan het lastig inschatten.’
‘Oosterhout zeg je? Als je hier niet hoeft te zijn, zou ik niet gaan.’

Ok.

Ondertusen beginnen de vriendinnen ook ernstig te twijfelen aan het avontuur. Zelf zie ik een lockdown in een park met deze leukerds nog steeds als een zeer goede optie om de crisis te bezweren.

‘s Avonds probeer ik contact op te nemen met Roompot. Een half uur in de wacht en daarna blijkt dat we mogen omboeken. Dat biedt een soort perspectief. We gaan er allemaal anders mee om. Opgelucht, strontsjaggerijnig of op zoek naar een nieuwe datum. Dat vinden we niet.

Vrijdag

‘s Morgens probeer ik tot een consensus te komen voor wat betreft het weekend. We vinden een datum en dat is dat. Geen bestemming, geen huis. Van Roompot mogen we er twee weken over doen om een nieuw weekend te boeken, blijkt bij navraag. Ok. Dat zou moeten lukken. Denk ik.

Bij mijn matties van Common Heroes blijf ik koffie drinken. We moeten er even ons ei over kwijt.

Bij de kapper heeft niemand het over iets anders.

Zwemles gaat niet door. Pippa is blij.

Bij de bloemist zit een oma op haar rollator uit te puffen. Inmiddels zijn de berichten van het WC-papier plunderen doorgedrongen tot in het bejaardenhuis.

En dan ga ik maar weer gewoon aan het werk. Was niet de planning, maar er ligt nog wel wat.

Ik ga na het eten even wat boodschappen doen en kom aan bij een paar vakkenvullers die nog steeds stomverbaasd zijn. What. De. Fucking. Fuck.

Ik ben net een spons dit soort dagen. Lees elk bericht en elke mening. Tot ik mijn telefoon aan P geef met de boodschap. ‘Verstop dat ding.’

We kijken deel 1 van de enorm spannende film ‘In Their Eyes’. Ongeveer 30 minuten voor we in slaap sukkelen op de bank.

Zaterdag

Ik begin de dag met een afspraak op werkgebied. Daarna ga ik nog een paar uur aan de gang. ‘s Middags haal ik een citruspers voor mijn Kitchen Aid. Vitamientjes zijn je vriendjes weet je wel.
‘s Avonds eten we in onze vrolijke commune. Mijn zwager en schoonzus wonen drie huizen verderop. Aangezien nichtje M gehospitaliseerd was, deden we even een stapje extra om hier en daar de catering te verzorgen. Vandaag halen de broertjes even eten.
‘Ging een beetje mis…’
‘Ik vroeg nog, gaat dit wel goed?’
Er staan ongeveer 12 bakken Indisch eten op het aanrecht. Lekker hamsteren jongens…

Die avond kijken we deel 2 van In Their Eyes, deze keer haal ik de drie kwartier.

Zondag

‘s Morgens ga ik mee met nicht I die twee proefjes moet rijden in Schoorl. Gezellig. Wat is paardensport toch fijn. Dat gaat niet snel dicht. Hoera.

Vijf uur ‘s middags, scholen gaan dicht.
Zes uur ‘s middags, sportclubs gaan dicht.
Zeven uur, de manege gaat dicht.

Met 11 sportlessen minder en het rijden van en naar zal ik vast wat tijd overhouden om mijn kinderen wat bij te leren. Ik bedenk direct duizend dingen. Maar nee… de eerste geruchten over huiswerk doen de ronde al.

Oh christ…

We hebben er allemaal wat van te vinden. Ik hou van oplossingsgerichtheid en het verbaast me hoe weinig mensen dat zijn.
Ik kan al die meningen niet zo goed kanaliseren. Ik merk dat ik opstandig wordt van de berichten. Dan is iedereen weer boos over een opmerking over ZZP’ers. Dan zijn leerkrachten weer gebelgd dat zij nog moeten door werken. Ouders in paniek die nog wel werken, maar beide niet in een vitaal beroep.

Anderzijds zie ik prachtig ondernemerschap. Mensen die nu juist kansen pakken (ik ben me er van bewust dat niet elke ondernemer dat kán op dit moment), zien en direct van start gaan.

Ik baal echt vreselijk dat ik niet kan sporten zoals ik het gewend ben. Daar moet ik echt wel even van slikken. Wie had het ooit gedacht dat dat mijn grootste bottleneck zou zijn. Haha. Maar hey, als dat het ergste is…

Oh nee, mijn blog loopt met cijfers in de min van 70% ongeveer. Mag ik nog blij zijn dat er van de week een heel slecht botje langs is geweest die toevallig alle pagina’s 3x heeft aangeklikt. Hoe kut is dat? Elke reisblogger heeft er mee te maken, ok ok, maar je ziet gewoon vijf jaar werk in een donkere put verdwijnen en je kan alleen hopen dat de cijfers waar je zo hard voor geknokt hebt weer bij benadering terug gaan komen.

Dat de kids thuis zijn vind ik voor hun gewoon zo beroerd. Ze hebben door stakingen en studiedagen nu al bizar veel gemist en nu dit. En dan hebben ze nog een moeder die niet altijd even met ze kan gaan knutselen en leuke dingen doen, zoals misschien andere kinderen wel kunnen. Daar voel ik wel dat ik faal. Anderzijds zei Pippa vandaag dat ik veel leukere boeken heb om dingen uit te leren en veel leukere dingen weet te vertellen, dus soit, misschien valt dat nog mee.

Het zullen memorabele weken worden die ze zich altijd zullen herinneren en laten we hopen dat het bij die paar weken blijft.

Ik ben natuurlijk heel benieuwd hoe het bij jullie gaat. Waar loop jij het meest tegenaan?

Deze week gepubliceerd

  • Thorn met kinderen

Deze week op de agenda

  • hahahaha geen klote, geen donder, geen reet (Jules…)

Afvalrace

  • afgevallen: 12,7 kg

Geen idee hoe ik dat de komende weken in stand ga houden. Ik ben nl wel van het veel sporten, maar minder eten vind ik lastig. Ik denk dat wel gewoon veel naar buiten zullen gaan (social distance in acht nemend…) en wandelen door de natuur. Sorry Pip. Ik weet dat het niet je favo onderdeel zal zijn.

Print Friendly, PDF & Email