Weer een dag later dan gepland. Maar gisteren wilden we naar de Ikea. Sorrynotsorry. We dachten dat ik vandaag thuis kon douchen (plankjes inzetten, inrichten), maar dat duurt nog een dagje langer. Dus nog steeds ongedoucht (ga ik zo wel doen hoor, no worries) tik ik deze whereabouts…
Maandag
Tweede paasdag, dat kun je nog lezen in de whereabouts van vorige week: #265.

Dinsdag


De dames gaan eerst lekker met de poppen buiten kliederen. Ze hebben het badje mee en vragen om een handdoek. Daar zijn ze een tijdje heel zoet mee. Dan gaan ze met buurmeisje L naar de speeltuin. Rond elf uur vraag ik of ze mee gaan wandelen. Dat willen ze wel, maar mag L dan mee? Ahtoe? Ahtoe?
Van mij mag het wel. De moeder van L aarzelt terecht een beetje, maar het mag toch.
L heeft het pad van Docus de Das al gelopen en loopt de hele weg de verrassingen te verklappen. Het mag de pret niet drukken. Ze hebben reuze lol met zijn drietjes.




‘s Middags wil ik nog wel even verder naar een kasteeltje. Maar daar heeft de rest duidelijk geen zin in. Oh well.. dan gaan we ‘s avonds maar eten bij Charlie’s, het restaurant van het park.


Ook deze keer gaat dat niet vlekkeloos. Het is allemaal nog even wennen. Het park is nieuw en het personeel lijkt ook niet helemaal doorgewinterd.

Woensdag
Vandaag gaan we nog eens naar het Openluchtmuseum, want dat was echt té leuk! ‘s Morgens is het nog een beetje fris, we beginnen binnen bij het Canon van Nederland. Wel leuk, heel interactief, maar voor Pippa nog onbegrijpelijk. Zodra het kan gaan we lekker naar buiten. Op naar de speeltuin! Ik ben net op tijd en installeer mij lekker op het terras. De kids racen de speeltuin in. Ik bestel wat te drinken en vraag om de kaart. Als Noor en Pippa even terugkomen zoeken we iets uit. Ik deel een pannenkoek met Pippa en Noor neemt hagelslag. Een kwartiertje later is het eten er, maar geen kinderen. Ik pak mijn rugzak op en loop de speeltuin in. Ondertussen zie ik wat mensen om mijn tafel heel cirkelen. Het is druk… er vormt zich inmiddels een wachtrij. Ik vind Pippa snel bij de houten paarden. Noor is niet te bekennen, maar die zal zo wel komen als Pippa mist denk ik.
Maar nee, Noor komt niet. Ik hou heel de tijd de speeltuin in de gaten en zie haar niet. Als mijn pannenkoek op is wil ik toch wel graag even gaan kijken waar ze nu blijft. Nog steeds vol vertrouwen, want Noor is acht en loopt niet meer in zeven sloten tegelijk. Ik zeg de ober dat ik nog niet weg ben, want ik zie al weer mensen azen op mijn tafeltje…
Ik zoek in elke hoek van de speeltuin. Geen Noor. Ik vraag nog eens aan Pippa waar ze als laatst was. Met een meisje in een oranje jurk, haar nieuwe vriendin.
In gedachten reken ik uit hoe lang ik haar kwijt ben en of iemand al richting uitgang kan zijn met haar. Ja jeetje, ik ben ze echt nog nooit echt kwijt geweest. Ik roep Pippa weer bij me. En been terug naar het terras om even snel af te rekenen dan maar. En wie zit daar lekker van haar broodje hagelslag te eten?
Ok, daar gaat zes jaar van mijn leven. Thnx honey. Blij dat ik je zie.

Vakantiehuis ontworpen door ehhh, bekende ontwerper, noem eens iemand…

Einde dag… beetje moe van alle indrukken.

Ok, we proeven nog een tulpenbol op de bon.

Dag Openluchtmuseum!

‘s Avonds eten we bami en de meisjes spelen nog even lekker in de waterspeeltuin. Weet je hoe lastig het is om daar foto’s te maken zonder andere kinderen, zonder nat te worden en zonder te worden gedood door blikken van andere ouders die denken dat je minstens de foto’s doorverkoopt?

Donderdag
We starten heel traag op. De meisjes kijken onder een dekentje een filmpje. Ik tik aan een stuk door. Ik zit in zo’n lekkere flow met bloggen! Na een tijdje verkassen we naar Charlie’s, waar de meisjes de boomhut onveilig maken. Of misschien juist veiliger.
We zouden naar het kasteel in Wijchen, maar eigenlijk heeft niemand écht zin. Dus we blijven ook maar voor de lunch.

We maken nog wat foto’s  in het restaurant in het centrale deel van het park, zo mooi hier!

Dan gaan we nog even Uden in. Hier liep ik als 13-jarige ook door de straten, toen ik hier op ponykamp was. Ik zie een glimp van de manege waar ik toen sliep. In mijn hoofd lag dat midden in de bossen. In werkelijkheid ligt het hemelsbreed op 100 meter van een woonwijk, inmiddels op een industrieterrein. Geen idee hoe we ooit in het bos kwamen. In de verste verte is geen bos te zien namelijk.

We kopen hier en daar wat leuks (lees: vriendenboekjes en kleding voor mij!) en besluiten een pannenkoek te gaan eten.
De Pannenkoekenbakker in Zeeland.
Nou…
Noor vind dat we na de limo wel water kunnen drinken. Ik bestel water en krijg een fles bronwater. Oh fuck, waarom vraag ik niet om kraanwater?
Pippa neemt een hap van haar appel pannenkoek en begint meteen te muiten. ‘Dit lus ik nie.’
Ok, ok, ik geef haar een hap van de mijn. Die lust ze wel.
Ik leg nog wat stukjes op een geïmproviseerd bord. En neem een hap van haar appelpannenkoek.
Yuck!
Ik kijk aan de onderkant.
Zwart.
Ik laat de serveerster weten dat we deze niet echt hoeven.
Of er een nieuwe moet komen?
Nou nee, we hebben hier eigenlijk ook wel genoeg aan.
Er komt nog iemand, met iets meer ervaring.
Of we echt geen vervangende pannenkoek willen? Is zo klaar hoor!
Nee.
Ik zie de rekening. EUR 6,90 voor een fles water.
What the FUCK?
Ik ga snel langs de grot met leuks voor de kinderen (en hou dus de muntjes van de niet betaalde zwarte pannenkoek).
De meisjes zijn de koning te rijk met een scheetkussen (Noor) en een geheimschriftpen (Pippa).

Vrijdag
Ik pak binnen een uur de inhoud van het huisje in de auto en lever onze sleutels in. Dag Schaijk, het was hier enorm fijn. Wat een aanrader, dit kleinschalige parkje!

Dan gaan we naar de Boshut, een restaurant welke bij een charme camping hoort. Hier klopt alles. Het eten, de mensen… wat een heerlijke afsluiter van onze fijne vakantie.
Als het eten op is, komen Noor en Pippa beide heerlijk tegen me aanknuffelen. Je weet wel, zo’n momentje die je niet meer vergeet, hoe gewoon het misschien ook is. Wat voel ik me rijk en wat ben ik trots op deze twee! Die weer gezellige gesprekjes aanknopen met oudere dames die kopjes koffie zitten te drinken.

Op de charmecamping

Binnen een en al gezelligheid

Het ruikt goddelijk

Ons ontbijt is dat zeker ook!


Zaterdag

Koningsdag! Wat een grijs, grauw weer. Ik denk aan de kratten met meuk die klaar staan in de schuur. Geen zin om op een kleedje te gaan staan. Met een zuidoestertje zeker?
Ik rij langs de plaatselijke plek voor kleedjes, op weg naar het badhuis (want nog steeds geen douche thuis), er staan wat verloren zielen, maar er is geen klant te bekennen. Op de terugweg is het iets beter.
Thuisgekomen ziet P de bui al hangen.
‘Die schuur staat vol met ouwe troep, kom, we gaan.’
Ik tuig de dames op in oranje jurkjes met een dikke jas er overheen en hop, we zetten onze winkel op. Eigenlijk gaat het best leuk!
Een paar uur later zijn we de helft van onze spullen kwijt hebben we weer wat verdiend voor het bureau van Noor. Hieperdepiep.


We warmen op met hotdogs en ploffen op de bank. Het was mooi.

Zondag
Met de hele fam langs mijn ouders voor het water, de koffie en gezelligheid. Dan op verjaardag voor nog meer meer koffie (en de jarige).
‘s Middags gaan we langs de bouwmarkten op zoek naar wat laatste dingetjes. Morgen zal alles afgemonteerd worden. Hopen we.

Deze week gepubliceerd:

Print Friendly, PDF & Email