Wát een lekkere week! Hoe beroerd het de week ervoor ging, hoe gladjes het deze week allemaal verliep. Heel veel werk verzet, heel veel toffe mensen gezien. En drie musea bezocht. 
Maandag
Pippa gaat weer naar school. Het gaat nog niet helemaal van harte, maar ze wil graag haar nieuwe monsterrugzak aan juf gaan laten zien. (Lässig, uitverkoop op Zalando… echt heel erg tof).

Dinsdag
Pippa en Noor hebben allebei een vriendinnetje mee naar huis. Ik bak koekjes, want ik denk dat dat leuk is. Alleen is roomboter niet altijd geschikt voor alle koekjes. Dat is gewoon te zacht merk ik. Nu heb ik een gewoon een bakplaat vol chocolate chip cookies. Die wel lekker zacht aan de binnenkant zijn, dus in dat opzicht wel geslaagd.
‘s Avonds een bestuursvergadering. Met lekkere wijn. Dat is altijd beter.

Woensdag
De museumjaarkaarten die ik vorige week bestelde zijn binnen. Hoera! De meisjes vinden het heel erg leuk. Pippa mag voor zondag als eerste een museum kiezen.
Ik noem wat op, een boot, het marinemuseum, Nijntje misschien.
Haar ogen worden groot.
Bestaat er een Nijntje museum? Dan moeten we daar heen!

Noor heeft haar museum ook al gekozen (die met die proefjes -> NEMO).

Donderdag
Prachtig wandelweer! Ik wandel even de antibiotica van Pippa naar mijn ouders. Ik was op zoek naar een goede wollen muts. Blijkt nog gewoon in mijn kast te liggen.

Vandaag geef ik een workshop Mailchimp. Ik heb daarvoor 1 inschrijving en dat vind ik wel fijn. Ik test of alles binnen de tijd kan en tweak hier en daar wat. De workshop is enorm praktisch. Je leert in vijf uur je eigen brief maken en aanpassen, en zet direct de eerste nieuwsbrief klaar.
Wil je zo’n workshop reserveren, check dan even hier.

Vrijdag
Om half acht zitten we bij de dokter. Even zien of Pippa’s oor weer netjes dicht is. Dat is zo, dus ze kan zwemmen vanmiddag.

Bij zwemles blijkt dat er een kijkles is vandaag. Ik sta hier in mijn sweatdress for f*ck sake.

Heb ik dat? Maar wat is ze blij!

We komen thuis aan en Noor staat te huilen bij in het washok. Er was een jongen die heel dicht langs haar heen was gefietst en thuisgekomen lukt het niet zo goed met de sleutel. Ik zie een verwrongen ring van haar sleutelbos liggen. Die heeft ze helemaal uit elkaar getrokken. Oh Noor… ouwe driftkikker.
Ik troost, fix een nieuw ringetje en bedenk dat mijn schattie soms nog zo fijn klein is.

Daarna maken we ons klaar om op avontuur te gaan in de buurt. We gaan naar een museum. Vanwege de tijd kies ik voor het dichtstbijzijnde museum. Die aan het einde van het dorp. De Broeker Veiling.

Pippa stapt met rode koontjes en vol verwachting in de auto. ‘Moeten we geen iPad mee?’
Niet voor deze afstand.

We rijden zes minuutjes door het dorp heen en stappen uit.
Pippa kijkt me boos aan.
‘Ja! We zijn dus nog wel in Nederland hè?’
‘Pihippppp, die museumkaart is alleen voor Nederland…’

Aan de receptie staat de zus van oma M. Wederom verbazing en respect. Oma heeft een zus die in een museum werkt!

We kijken een filmpje over ons dorp. Hoe het ontstaan is. We leren dat de boeren vroeger van de akkers naar de veiling moesten kloeten. Wist ik al. Er is een hele expositie met knopjes om aan te zitten. Die had ik nog nooit gezien. Erg mooi gedaan!
De speurtochten van de kinderen zijn er in verschillende maten. Pippa heeft er 1 en Noor een ander. Door de sneeuw en gladheid ligt Pippa in no time onderuit. Ok, ik moet zo nog een jas wassen geloof ik.

Alles ziet er zo mooi uit

De plee. ‘Mam, wat is een plee?’

Ziet er toch gezellig uit?

Mijn dorppie

Ganzen houden de wacht

Het mooist vinden ze de boomhut waar ze lekker hun meegebrachte snoepjes op kunnen eten.

Ze gaan huppelend naar buiten ‘dit was een mooi museum!’

Zaterdag


Een ochtendwandeling met mijn ondernemersclubje. Ontzettend leuk om de verhalen van iedereen te horen. Na een inspirerende wandeling drinken we samen koffie en kijken we hoe en waar we elkaar kunnen helpen. Ik krijg er energie van.

Lovers & Hunters, als je het nog niet kent -> snel heen gaan!

Daarna even lekker naar de kapper. Als ik thuis kom heb ik niet echt wat te doen. Ik wil bijna mijn computer openslaan, maar blijf toch zitten en koffie drinken. Het was een hectisch weekje qua werk.

We maken samen Singapore noodles van Jamie Oliver. Lekker. Alleen vind Pippa die glasnoedels niet echt lekker.

We gaan verder met de serie Marcella. Waarover later meer.

Zondag

Vandaag mag Pippa het museum uitkiezen. Ze kiest voor Nijntje. Hoera! Daar wilde ik altijd nog eens heen. We rijden naar Utrecht. En komen bij een bordje dat Nijntje erg druk is en we niet naar binnen kunnen.

Oei.

In het Centraal Museum moeten we een kaartje kopen.
‘Komt u voor Caravaggio?’
Deze mevrouw ziet mij voor vol aan.
‘Nee, voor Nijntje.’
We mogen over veertig minuten naar binnen. Nijntje werkt met slots.

We nemen wat koffie in het museumcafé en gaan alsnog naar binnen. Buggy ontploffing bij de ingang. Jeetje… Dreumessen, peuters en kleuters struikelen over elkaar heen. Opa’s en oma’s raken bijkans de kinderen kwijt en willen dwars door me heen lopen.
De meneer van het museum zegt ‘bent u er al eens geweest?’
‘Nee, nog nooit.’
‘Volgt u de kinderen maar…’
Haha! Dat vind ik leuk.

We doen het ook zo. Gaan lekker op een bankje zitten. We waren nog even bang dat het voor Noor niet meer zo leuk zou zijn, maar dit kind met enorme fantasie vermaakt zich prima in de keuken van Nijntje. En het bad van Nijntje. Als de eerste hausse van 12:00 voorbij is zijn wij er nog steeds. We ontdekken een timmerschuurtje en hangen nog een wasje op. Het is te eenvoudig voor woorden, maar zó leuk met kinderen!

Langzaam lopen we naar de dokter, de kunstafdeling en naar boven naar de verkeerstuin.

We komen in het atelier waar de kids even lekker kunnen kleuren. Daar komt een gynaecoloog binnen. De mevrouw die Noor heeft gehaald. Hoe grappig. Voor mij dan, voor haar is het natuurlijk vet awkward dat er een moeder jubelend op een minikrukje zit te blèren ‘Oh Noor, deze dokter heeft jou gehaald!’
Sorry dokter Hendrickx, bedankt nog voor het op tijd doorknippen van dat strengetje rond haar nek.

Noor weet ook niet zo goed wat ‘halen’ is trouwens. Ik zie dat er in Noor haar hoofd een filmpje af speelt waarin een dokter een kindje ophaalt uit het magazijn.

Gehaald is een groot woord trouwens. Noor is niet het type wat ergens lang op wacht. Nooit zo geweest, zal nooit gebeuren ook. Haha.

Het is kwart over twee als we de deur uit stappen. En Sergio heeft een patatpaleis in dit stadje.

We lopen naar Sergio Hermans frietatelier. En doen wat aan de culinaire opvoeding van de kinderen. We bestellen een mayo, en een gruwelijk lekkere pindasaus.

De kinderen willen opeens onze pindasaus. Wel potverdorie.

Ja, wel begrijpelijk, met stukjes pinda en duidelijke smaak van citroengras kan ik het ze niet kwalijk nemen.

Anyhoe. Iemand raadde ons het museum Speelklok aan. Dat is op 160 meter van Sergio. Het is een museum wat denk ik erg leuk is als je aardigheid hebt in muziek spelen of met bovenmatige interesse in instrumenten. Dat hebben we allemaal niet. Maar het mooie van zo’n museumkaart is wel dat je er dus ook zo weer uit loopt.

De vorige whereabouts lees je hier: #253

De komende week op de agenda:

  • veel werk 🙂
  • nachtje Bergen op Zoom
Print Friendly, PDF & Email