Toen er vorige week in de virtuele vrimibo op Facebook (Expeditie Kids Enzo, elke vrijdag live kletsen met de expeditieleden) de vraag werd gesteld wat er goed was gegaan die week, kon ik alleen antwoorden ‘vrij weinig’. Dat klinkt dramatisch. Maar het was gewoon zo’n week. Dat er nogal wat mensen te betreuren waren, maar ook dat dingen voor mij gewoon niet lekker liepen. Er een kind zielig en met Droopy oogjes keek van de oorpijn. Ik dingen moest afzeggen. Mensen niet zo lekker communiceerden. Het waren Julen, Sala en iets dichter bij huis en sommige van die dingen kan ik maar lastig van me af zetten. Door al deze dingen slaap ik ruk de hele week. Maar ik zoek voor jou de silver linings!

Maandag
Het is een rare dag, laat ik het daar op houden.
‘s Avonds een vergadering. Communicatie is een fascinerend ding…

Dinsdag
Silver lining: ik geef een Instagrammmm (haha C!) cursus. Het wordt een 1-op-1 (vind ik prima, ik moet ook nog even kijken of alles wat ik in twee uur wil vertellen ook lukt). Mijn cursist gaat blij en vol goede ideetjes de deur uit.

Deze Playmo’s helpen bij een scherpte/diepte verhaal

Vijf minuten later wordt ik door de lieve juf S gebeld. Pippa gaat echt niet lekker. Binnen tien minuten sta ik in de klas. Pippa duikt met een klein pruillipje in mijn armen. Ze heeft zich groot gehouden.
Tijd voor verwenning, neusspray, paracetamol en Nurofen. En heel veel Masha’s spookverhalen.

Woensdag
Studiedag, hoera, mocht je je afvragen waarom je mij niet meer met mijn wandelgebeuren ziet, dit is de reden, twee weken kerstvakantie, vakantiebeurs, studiedag.

Mijn werk stroopt nogal op. Ik word er onrustig van, maar probeer het niet te zijn, want het werk wat ik moet doen is af. En niemand wacht bij mij op antwoord.

Vandaag besteed ik aan het finetunen van de rondreis in Canada. Althans, de route. Accommodaties moet ik er nog bij zoeken. Dit wordt het rondje. Starten in Toronto, dagje Zoo, dagje Niagara en downtown. Dagje openluchtmuseum bij Lake Huron. Paar dagen chillen in een luxe resort. Naar mini-pretpark Santa’s Village. Wandelen in Algonquin. Naar Ottawa en daar naar een museum. Wandelen in de Adirondacks (ja, naar de USA dus), naar Kawartha lakes (ik stel me een soort Ozarks voor -> voor iedereen die het gezien heeft) en dan terug naar Toronto.

P is een nachtje uit logeren. Alles is voor Bassie. Bassie valt om half negen op de bank in slaap.

Donderdag
Ik lees het bericht van Sala. Ik hoor het bericht van Sala. De man met de transfer van 17 miljoen die  ‘Papa, ik ben zo bang’ in zijn telefoon prevelt.  Dat is toch hartverscheurend?

Ik doe een update van mijn Havaianas blogpost. Daar hik ik altijd tegenaan, want… ik moet eerst een telling doen en dan degenen vinden die nog niet op de foto staan. Da’s zomaar anderhalf uur werk. Maar het is wel een werkje wat je kunt doen met zieke peuter in huis. Dus ach…
En vraag je je af waarom dat ‘moet’, nouja, het is een van de beter gelezen posts zeg maar.
Over degenen boven aan de post krijg ik via Insta een opmerking ‘die zijn wel heel erg fout met die tijgerprint’.
Pardon? Ontworpen door Zuid-Afrikaanse schoendesigner Charlotte Olympia. En tijgers zien er anders uit.
Hold din kaeft man… Die zijn totally awesome.


Ik denk dat het leuk is om even naar buiten te gaan, na twee dagen binnen gezeten te hebben. Zo kijkt Pippa als we in het winkelcentrum zijn om een paar kleine boodschapjes te halen.

Vrijdag
P komt een half uur later dat aanvankelijk de bedoeling was thuis. En krijgt te maken met een meltdown mijnerzijds. Ik ben ook maar een vrouw. P is gelukkig in opperbest humeur, concludeert dat ik inderdaad teveel mensen tevreden wil houden en scheidt razendsnel hoofd- van bijzaken. Communicatie is een fascinerend ding.

Of een houten salontafel van 130cm lang?

Silver lining: leuke opdrachtgever geeft ok! Hoera.

Ik maak een ovenschotel met overgebleven pasta’s. Tipje.. pasta, tomatensaus, mozarella. Hop in de oven. Eten voor twee dagen en alle restjes pasta op. Recept vind je hier.

Peuter Julen wordt dood gevonden in een put in Andalusië. 26 Reddingswerkers zijn 299 uur bezig geweest om bij hem te komen. Ik ben er misselijk van en denk aan mijn twee kindjes die onder hun warme dekbedjes mooie dromen dromen. Die nog prinses kunnen worden of een kapsalon met luizenstation gaan beginnen. Later lees ik ook nog dat Julen begraven is naast zijn broertje die in 2017 is overleden na hartfalen. Hoeveel kan een mens hebben?

Zaterdag
Vandaag mag ik bloggen. Ik blog me een ongeluk. Je kunt posts vooraf klaar zetten, dat weet je misschien niet. In mijn Wunderlist (productiviteitsapp die je gewoon moet hebben) staat een rij posts klaar die ik nog wil schrijven. En in mijn fotoalbum staat een rij foto’s behorend bij die posts. Als ik niet meer dan 10 posts klaar heb staan, dan word ik nerveus. Er zijn bloggers die hier om moeten lachen. Die gewoon niets meer klaar hebben staan en zich nog geen zorgen maken, maar dat kan ik dus niet.
Ik ga als een gek aan de gang, want er is nog zoveel wat ik jullie wil vertellen. Over Ouwehands dierenpark, over restaurantjes en bezienswaardigheden op Sardinië.
Ik schrijf drie hele posts. En dan mag ik met Noor en Pippa naar de huisartsenpost. Pippa is nog steeds ziek namelijk en de oorpijn gaat, ondanks al vier dagen regelmatig medicijnen, gewoon niet weg.
De dokter is erg lief. ‘Ik snap wel dat jij pijn hebt.’ Pippa knikt. Het doet inderdaad nogal zeer.
Van de dokter krijgen we antibiotica, want vier dagen geen verbetering is te lang.
We lopen naar de apotheek, de mevrouw gaat voor ons aan de slag. Ondertussen komt er een politieagent binnen lopen. Noor kijkt hem zwaar onder de indruk aan.
‘Wat kijk je naar me!’ zegt de jongen lachend (hij is net dertig denk ik).
Noor schrikt zich nu helemaal lam.
‘Ze is een beetje onder de indruk denk ik,’ zeg ik.
‘Ik kom jou niet halen hoor, dan kom ik nog later thuis en ik heb ook wel trek in eten.’
Noor giebelt een beetje.
‘Ook als je bij de politie werkt moet je wel eens naar de apotheek Noor,’ leg ik even uit.
‘Ik kom medicijnen voor een boef halen en dan kan ik ook naar huis.’

Noor begrijpt er nu helemaal niets meer van. Hij is toch van de politie? Waarom moet je een boef medicijnen geven? Dat hoeft toch helemaal niet?

Ik heb heel veel moeite om uit te leggen dat wanneer je een jas steelt je nog niet dood hoeft te gaan omdat je je medicijnen niet op tijd hebt gehad.

Zondag
Pippa lacht weer. Hoera. Ik ga weer verder met mijn blog. Het is heerlijk om alleen even daar mee bezig te zijn.

Ik koop een museumjaarkaart voor het gezin. Nog geen tweehonderd euro. Ja, ok dat is veel geld, maar denk eens aan de mogelijkheden! Ik dwaal wat over de site, zo ontzettend veel toffe dingen die ik nog wil zien. Het reddingsmuseum in Den Helder, de Halve Maen in Hoorn, NEMO, Scheepvaartmuseum, Tropenmuseum etc in Amsterdam. Het Dolhuys in Haarlem. Allemaal musea waar ik graag nog eens heen wil. Noor en Pippa zijn ook erg enthousiast als ik het ze vertel. ‘Kunnen we dan nog eens naar het noodmuseum (Watersnoodmuseum in Ouwerkerke | Zeeland -> heeft indruk gemaakt) en naar het Natuurmuseum (Tilburg, must!)? Ja dat kan allemaal. P heeft zijn zinnen gezet op het Spoorwegmuseum en het Marinemuseum. Je zult dus van ons binnenkort heel veel toffe reviews kunnen verwachten.

Aan het einde van de middag ga ik naar beneden en zoek ik wat accommodaties in Canada. Hier en daar vrij prijzig, maar afgewisseld met AirBNB’s (wat ook heel lekker is vaak, want wat meer ruimte en even lekker zelf koken, dat geeft met een gezin wel rust vind ik altijd).

We maken zelf pizza’s. Jippie, Noor vindt zelf gemaakte pizza heerlijk. Onder het pizza’s eten doen we spelletjes. Want ze moeten om de beurt in de oven.

We zien serie Paranoid af en besluiten dat deze niet in de Netflix post hoeft. Het is een aardige serie, maar voorspelbaar en iets te ver gezocht.

De vorige whereabouts lees je hier: #252

Deze week gepubliceerd:

De komende week op de agenda:

  • eerste workshop Mailchimp
  • wandeling met het ondernemersclubje