Waarom ik zo’n jeuk krijg van drukdrukdruk. En hoe het afliep met de website van Expeditie Kids Enzo. Van lelijke woorden. En sprongen wagen.

Maandag
Geen idee. Vast snel de Whereabouts getikt. ‘s Middags was het een zoete inval van kinderen volgens mij.

Dinsdag
Hoera! Een nieuwe opdracht voor mijn vroegere mentor. Ik vind het altijd leuk te horen dat mensen de sprong wagen iets voor zichzelf te beginnen. Daar gaan we iets moois van maken. Maar eerst een paar projecten afronden. Er moet nog een hoop gebeuren voor de zomer. Alleen maar leuke dingen.

Woensdag
Ik pakte mijn Wunderlist, verschoof het een en ander en had zomaar een ochtend vrij. Het voelde als spijbelen, maar ik was een beetje moe. En een beetje uit mijn element gehaald op een of andere manier. Ik moest even ‘resetten’. Als ik zo duf en suf ben, dan ben ik toch nauwelijks productief. Dus pakte ik een boek. Het extreem sneue verhaal ‘Lion’. En las in een ruk de helft uit. Als het uit is, is er iemand die dit leest die hem wil hebben?
‘s Middags ging Pippa voor het laatst balletten. Jammer dat het er voor haar al weer op zit.

Donderdag
Pippa laat trots haar nieuwe elastiek veters zien die ik vanmorgen in haar schoenen zette.
‘Mooi hoor!’ zegt de vader enthousiast.
‘Stukje vakwerk hè?’ zeg ik.
‘Mám! Je zei een héél lelijk woord!’ Noor is in shock.

Vrijdag
De cijfers van mijn blog gaan door het dak! Verschillende berichten worden gedeeld. Echt heel erg goed voor mijn cijfers. En mijn ego. Haha.

Ging ik weer eens naar de sportschool. Ik heb er bewust geen foto’s van gemaakt. Het ging best aardig. En ik hoop daarmee de draad weer op te kunnen pakken en de frequentie omhoog te gooien.

Zaterdag
Puin ruimen van de vorige dagen. De laatste dagen van de week is de was er bij in geschoten en zijn er wat andere dingen blijven liggen. Pippa moet extra slapen.

Ik heb nog een uit de hand gelopen bijenbos waarvan ik moet erkennen dat ik gefaald heb. Zie hier het resultaat van mijn ‘bloemenweide’. Het is echt veel te snel gegroeid. En ik had ook een pietsie teveel zaadjes in de grond gegooid. Er stond op het zakje ‘genoeg voor twintig vierkante meter bloemenweide’. En dat nam ik niet aux serieux. De natuur is medogenloos. Dat zie je maar weer. Nu staat de weide weer leeg. (aan de andere kant hebben de bijen nog een lavendelbos, dus ze komen niet echt wat te kort).

Ik sluit het project Expeditie Kids Enzo the sequel af. Onze eerste site was best leuk, alleen hadden we een tof kaartje gemaakt wat niet bleek te werken. Het kostte me een dikke maand om het op te lossen (ok, niet constant hè, het was af en toe moet verzamelen om maar weer opnieuw te beginnen met zoeken, en als het je werk is, dan is het niet altijd even lekker om ‘s avonds nog maar weer achter een site te kruipen).
Maar hoera, eindelijk deed het wat ik wilde en nu kunnen we verder. Resultaat bekijken? EXPEDITIE KIDS ENZO

We gingen naar het winkelcentrum, even wat boodschappen doen en nieuwe knutselspullen scoren bij de Action. Glitterlijm, mooie papiertjes, een schaar, arceerstiften. En voor mezelf ook ene paar nieuwe pennen. Hoera! Ik kan daar zo blij van worden.

De dames zochten ook allebei een nieuwe zonnebril uit. Pippa wilde deze graag. Voor EUR 1,49 bij de Wibra.
Ziet er toch cool uit? Ze had eigenlijk net een nieuwe, maar  deze vond ik zo stoer dat ze hem mocht. Daar gaat mijn financiële opvoeding.

Ik merk aan mezelf dat best nee kan zeggen, maar wel veel te vaak bij voorbaat al ja roep. Doe ik wel even, geen probleem, ik heb wel even tijd. Nu dat ik tijd extra heb, doordat P laat thuis komt en ik veel later naar bed ga dan in de winter, zie ik dat ik vooral voor anderen bezig ben. Gewoon omdat ik enthousiast ben. Ik vind dat ik dat maar eens moet gaan onderzoeken. Opdrachtje voor mezelf: deze week eens niet bij alles wat gedaan moet worden roepen ‘ik doe het wel even’. Maar eerst eens te zien of een ander wellicht ook bereid is om iets te doen. Ik begin namelijk ook te zien dat mensen er gebruik van maken. Bewust of onbewust.

Ik begin ook een beetje jeuk te krijgen van ‘ikhebbutdruk’ en vooral van ‘jaíkbenaanwerk’ (als ik iets vraag, want tja, ik vraag niet NU een antwoord, maar als je tijd hebt).

We hebben allemaal 24 uur in een dag. Wat we er mee doen is aan onszelf. En welke druk je jezelf oplegt is ook aan jou. En wat je aankunt en dat erkennen ook.

Waarom schrijf ik dit? Puur therapeutisch voor mezelf denk ik. En omdat ik weet dat veel mensen tegenwoordig kampen met een constant gevoel van druk.

Ik voel doorgaans weinig druk. Het kan bij mij vrij lang aan. Dat is omdat ik veel tijd vrij kan indelen. De keerzijde daarvan is wel dat ik ook altijd wel bezig ben. Vooral in mijn hoofd. Trekt een ander de deur van zijn kantoor dicht, zo gaat dat bij mij niet. Ik werk doorgaans 30 tot 40 uur per week, draag het leeuwendeel van het huishouden en de zorg voor de kinderen. Dat terwijl ik maar 5 uur oppas per week heb (waarvoor dank!). Dus soms slaan de stoppen ook gewoon door.

Maar zo niet de afgelopen weken. Ik heb het gevoel dat ik nog wel drie projecten erbij kan oppakken. Qua energie dan, want in tijd zie ik ook wel dat er niet zoveel mogelijk is.
Maar dat zijn wel twee verschillende dingen. Energie en tijd. En dat is dus ook waar het verschil in druk ervaren het hem in zit volgens mij.

Goed. Geleuter. Je kan er waarschijnlijk geen zak mee. Wat ik maar wil zeggen; werk je voor een baas die jouw uren bepaalt; zorg dat je in je vrije tijd niet teveel verplichtingen regelt. Dan maar een clubje voor de kinderen minder, of een verjaardag, of het idee dat je op vaste uren naar een sportschool moet, ik noem maar wat. Of een vaste boodschappenavond of wat mensen zichzelf ook maar opleggen. Gratis tip van mij.

Zo knutselde ik om half twaalf het laatste stuk aan een kado-mail-brief naar onze lieve L die 30 werd. En deed ik daarna nog een troubleshoot voor Expeditie Kids. Stressloos op de bank met mijn laptop.

Zondag
Vaderdag. Ik begin met een stevig conflict met de kinderen. Mijn kinderen zijn namelijk verplaatsers. Die pakken het liefst álles op. Doen het op een nieuw plekje en dan hebben ze vaak geen zin om het weer terug te doen. Ik zag het aan en zei tegen ze dat het opgeruimd moest en dat ik dat wel zou doen als zij dan even de tafel dekten wegens vaderdag. Boze gezichten en of dat niet anders kon.

ARGH!

Dus de papa kwam beneden, deed zelf maar wat broodjes in de oven en kookte een ei.

Na het ontbijt en de prachtige knutsels was het tijd om op zoek te gaan naar de tuintafel. Ik had er een gezien bij de Karwei. Hartstikke leuk, niet te duur. Gewoon, leuk ding. En onze oude stoelen passen er onder. Want zo’n kratje van de Appie zoals jullie vorige week zagen is ook niet voor eeuwig leuk. Winkel 1 was dicht. Winkel 2 had hem niet staan. Winkel 3 werden we van het kastje naar de muur, maar niet naar een tuintafel gestuurd. Erg behulpzaam waren ze ook niet. (inmiddels ben ik toe aan winkel 4…want ik wil deze tafel hebben!).

Om half vijf hebben we dus nog eigenlijk niets leuks gedaan. Wat een baaldag!

Het eindigde nog wel leuk, met een heel simpel etentje in Callantsoog

De vorige whereabouts lees je hier: #220

Deze week gepubliceerd:

De komende week op de agenda:

  • heel veel ballet, Noor gaat wat andere lessen uitproberen en auditie voor de selectie van volgend jaar.

NIETS MISSEN VAN WANDERNAN?

Ik wil elke post in mijn mailbox

Print Friendly, PDF & Email