Zooo…. lekker topweekkie wel. Tsjonge. Nieuwe MacBook, een nieuwe kras op mijn auto. En nog meer ellende.

Maandag
Hij is er! Hij is er! Hij is er! Mijn nieuwe grote liefde. #BFF. Mijn nieuwe MacBook met touch bar. Ik verwelkom hem met verve en neem de tijd om alles weer netjes aan elkaar te hangen. Virtueel gezien. Althans, ik maar er een begin mee.

Dinsdag
Ik rij vol goede moed naar de kapper. Dat is twintig minuten rijden, maar dat heb ik er voor over. De parkeerplaatsen aan de weg zijn nog leeg. Fijn! Ik parkeer met gemak in. Sta niet helemaal netjes. Rij een metertje naar voor en weer terug. BAM!
Een Duitser tegen mijn auto. Vanaf de zijkant. Ja. Wel. GOTVER! Ik heb heb deze auto zeven jaar. En inmiddels een put in de deur (geen briefje), een kras van plusminus zestig centimeter (geen briefje), verf op mijn spiegel (ruzie met een bejaarde en complete negering van het feit), een krasje op de voorkant (wel een briefje, schade maar laten zitten in ruil voor twee zakken aardappelen) en nu dit.
De Duitser stapt uit, oudere meneer, fedora op zijn hoofd, begint direct in fluks Duits tegen me te praten.
‘Du müsst auch herom gucken.’ (oder so etwas)
Ehhh, ja, maar mijn auto vanaf de zijkant rammen lijkt me toch op zijn minst een sorry waard.
Ik sta te trillen.
Hij loopt om mijn auto en begint met spuug de kras weg te wassen.
‘GATVER!’ spuug ik terug. ‘Hou er mee op! GATVER!’
‘Ich bleibe höfflich, du musst auch höfflich bleiben.’
‘Höflich? Je zit met je kwijl op mijn auto! GATVER!’
Ik laat de politie komen. Geen idee, maar ik heb nog nooit zoiets aan de hand gehad dus. En we zitten met een taalprobleem.
Ondertussen moet wel mijn haar in de verf.
Een half uur later sta ik buiten, met een kapmantel om, de politie te woord te staan. Echt superlief dat ze zijn gekomen. Hoeft natuurlijk helemaal niet, achteraf, maar ik was in paniek.
‘Do you speak english?’ vraagt de agent aan de Duitser.
Blijkt hij te kunnen, vloeiend.
Ja. Wohl. Gotver! Dat kan ik ook nog wel.
Ik zeg een beetje van sorry tegen de politie. De politie lacht om mijn haar in de verf. En of hij nog even een foto moet schieten. Nee.
Dikke dank je wel voor de politie dus.

Woensdag
Vandaag mag Noor voor het eerst naar Kids Zumba. Ze heeft er al vreselijk veel zin in, maar dan blijft ook nog dat twee toffe klasgenootjes ook gaan. Voor mij is het een logistiek puzzeltje die maar net past, want Pippa heeft haar eigen balletles tijdens deze les. En ik breng ondertussen een klasgenootje thuis. Booyah, ik red het.

Als laatste gaan we even naar de bieb met zijn drietjes. Daar is de locale politiek met een marktje aanwezig. Nounou…
‘Mag ik een paaseitje?’ vraagt Noor.
Onze kleurrijke partij (verrassend weinig kleur trouwens).
Een opgewonde bejaarde vertelt mij hoe onwijs leuk het is dat ze zo vaak herkent wordt op straat.
‘Ja, maar de speerpunten?’
Die kan ze maar matig uitleggen. Althans niet kort. Het afval moet beter worden opgehaald in het dorp. Want je hebt een hoop mensen met incontinentieluiers.
Ik moet gelukkig mee met Pip naar het toilet. Hoewel ze zelf zegt van niet. ‘Ja, ik moet echt even helpen!’
‘Hoeft niet mam, ik weet het hier wel!’
Oost-Indisch lui dat kind.
Als we in het leeshoekje zitten komt er een nieuwe senior aan, hij druk de kinderen een rugzakje in de hand. Jippie! Denken de kinderen.
Ik kijk naar het opschrift en frons mijn wenkbrauwen. Christenunie.
‘Als het mag van jullie mama?’ zegt de meneer die mijn wenkbrauwen ook gevolgd heeft.
Ik ben heus niet dat loeder dat gaat vertellen dat ze voor lul lopen met zo’n rugzakje. Maar ik ga er ook niet naast lopen als ze het op hebben.
Van de jonge VVD hond krijgen ze een handenwarmertje. Hij kijkt me aan, legt de speerpunten uit, kort en duidelijk. En passant flirt hij ook nog even met het idee de situatie rondom scholen veiliger te maken. En kent de situatie rondom de school waar de dames op zitten. Kijk. Huiswerk gedaan. Mensenmens. Luistert ook nog. Sympathieke vent.

Blij met de meuk-merchandise!

Donderdag
Ik bel met de verzekering. ‘Tsja, als je allebei een bijzondere verrichting doet, dan ben je ook allebei schuldig.’
What the fuck? Want als je inparkeert langs de rijbaan verwacht je dat er vanaf de zijkant iemand in je auto kan rijden?

Ik bel Deeper Department. Koop hier nooit iets! Malafide webwinkel. Ik bedoel maar, voor de klantenservice bel je direct met de eigenaar die op zijn voicemail ‘PIM!’ spuugt. Geld van niet te openen koekjestrommel van Zuperzozial nog niet terug.

— ik heb echt een tof weekend gehad, maar kamp nu met een ander probleem… luizen. Ik vervloek de enorme bossen haar die we hier hebben. Plus mijn MacBook wilde mijn wachtwoord niet accepteren vanmorgen. Ik heb net een uur met Maarten van Apple aan de telefoon gezeten om de boel weer werkend te krijgen. Volgende week vertel ik over het afgelopen weekend— so much to do so little time, ik had nog klanten ook… En de douchekop begaf het ook vanmorgen. Komt alleen nog maar een keiharde straal uit. HELP! Sorry guys… —
Vooruit, een paar dan..

Uutrech

Mary K hotel, met allemaal verborgen verrassingen in de kamer – review volgt uiteraard! Geweldig kleinschalig boetiek hotel

Gin Tonic.. met aalbessen, very berry!

Onderzoek in het Huis van Hilde in Castricum

Noor is bijna net zo lang als Hillegonda

 

Print Friendly, PDF & Email