Waar waren we? Max had gewonnen. En toen weken van stilte. Mensen vragen zich dan vaak af of het wel goed met me is. Truth be told, die laatste weken voor de vakantie heb ik echt heel hard gewerkt en veel uren gemaakt.

Dinsdag 14 december
Ik breng met Noor, Pippa en een vriendin van Noor pakketjes naar klanten. We doorkruizen de provincie en droppen tasjes. Het is enorm gezellig. Zo gezellig dat ik iedereen trakteer op een broodje döner.

Woensdag 15 december
Op de sportschool is het ‘rowing challenge’. 100 Meter moet er geroeid worden. In mijn categorie staat er maar 2 dames met een tijd, er is plek voor 3. Ik kan hier zeker ergens tussen komen. Ik roei of mijn leven er vanaf hangt. Yes. Gered. Maar het moet beter kunnen.
Ik mag naar de verjaardag van nichtje I. Het is gezellig, met ons selecte gezelschap. We eten patat (tel je even mee?)

Vrijdag 17 december
De vrouw van wie ik nog moet winnen qua rowing challenge loopt rond in de sportschool. Let’s row… Ik kan haar er net niet uit roeien, maar ik verbeter wel mijn eigen tijd significant. Nog leuker, we moedigen elkaar zo aan dat er mensen beginnen te klagen dat we zo enthousiast zijn. Azijnzeikers hou je. 19 seconden is de time to beat.

Zaterdag 18 december
We gaan naar Duinrell! Samen met M en F, zijn we de hele dag in dit, wat zal ik zeggen, enigszins troosteloze park. Medewerkers staan in hun jas gedoken, de helft van de attracties is dicht. Maar het mag de pret zeker niet drukken, we gaan 10 rondjes in de botswagens, Noor in haar eentje in de achtbaan (ik ben sinds donderdag gesloopt door een scheurende spierpijn. M en ik praten lekker bij terwijl de meiden zich vermaken in de speeltuin. We roosteren nog wat marshmallows en rijden dan naar Mekkie D voor de derde keer patat deze week.

In de auto luisteren we naar de slechtste persco ooit. Ik heb daarna een pity party van minimaal 3 uur nodig voordat ik weer kan lachen.

Bam. Alles dicht. Here we go again. En niemand snapt het nog.

Maandag 20 december

We drinken kinderchampagne met kleine vriend G.
En Noor, die opeens een allergische reactie had gister, gaat naar de huisarts. Daarna gaan we op pad om spullen rond te brengen. Als we langs een kas rijden zegt Pippa vanaf de achterbank ‘Oh! Hier hebben ze het ook leuk versierd!’. Ik smelt.

Dinsdag 21 december
Hoera! Paardrijden gaat gewoon door! Wat fijn dat er plekken zijn waar het leven doorgaat.

Donderdag 23 december
We gaan een ijstaart halen bij Picobello in Schagen. En we doen wat kleine kerstboodschappen. Nootjes. Wat eten wat niet met de bestelling mee gekomen is.

Vrijdag 24 december
Kerst nieuwe setting. Ik heb er mijn best voor gedaan om het niet zo te laten verlopen als anders, om het leed en het gemis wat te verzachten. Daarom heb ik wat cadeautjes onder de boom gelegd. Voor Pippa haar innig gewenste LOL Glamper. Ze is helemaal happy. Voor mezelf de armbanden van de juwelier. En voor Noor alles wat een elfjarige maar kan wensen. Een coole ring, foundation en crèmes. We laten spareribs bezorgen. En kijken een heerlijke kerstfilm. Knus!

Zaterdag 25 december
Een late brunch met alles wat er maar lekker is. Daarna gaan we lekker naar de ijsbaan. Voor het eerst op mijn nieuwe Fila vipers. Wha! We hebben zo’n lol!

Einde van de middag gaan we naar mijn ouders voor een co-productie. Als we gegeten hebben en de sjoelbak op tafel komt voel ik me plotseling ongelofelijk moe. Ik doe een tukje op de bank. Dit gaat de boeken in als meest luie kerst ooit.

Zondag 26 december
De meisjes gaan naar P waar ze vreselijk veel zin in hebben. De hele komende week blijven ze daar, dus zou tijd kunnen maken om eens lekker hard aan mijn twee lievelingsprojecten te werken. Zo langzamerhand zijn er ook wat afspraken binnen gedruppeld.
Werken is waar ik goed in ben, dus laat ik dat dan maar doen.

Vrijdag 31 december
We vieren oud en nieuw in Sint Maarten, waar een heerlijk bedje staat. Heerlijke avond!
Bedankt M!

Nieuw jaar, een nieuw begin

Ik heb jullie weer laten hangen met de whereabouts. Ik weet het. Ik vind de nieuwswaarde soms maar zo minimaal. Ik bedoel, wat beleef ik? Behalve de kindervreugd en hun ontwikkelingen, die ontzettend leuk zijn natuurlijk, maar ik wil daar steeds minder van delen naarmate Noor’s klasgenootjes oud genoeg zijn om mijn blog te vinden.

Natuurlijk maken we leuke dingen mee! Ik geniet enorm van de avondjes op de bank met Noor waarbij we Modern Family kijken en precies lachen om dezelfde grappen.

Voor Wandernan heb ik vandaag iets gaafs bedacht, waar ik ook al een hele tijd mee loop te worstelen. Wat voor mij telkens moeilijk is, is dat ik mijn tijd maar 1x kan verdelen. En ik kan tijd indelen voor Wandernan, maar als daar aan de andere kant een betalende klant staat te wachten, dan is de keuze snel gemaakt.

Vanaf vandaag werken er dus 2 partijen mee aan mijn baby. Ik weet niet wat ik moeilijker vond, mijn kinderen naar een kinderdagverblijf brengen of mijn wachtwoorden van de site overhandigen.

Annemarie Smit, zelf van reisblog Is het nog ver? en queen Pinterest, gaat Wandernan groter maken op Pinterest. Thans zijn we daar goed voor 9300 bezoekers per maand. Zelf heeft zij er meer dan 100.000 en dat wil ik ook. No pressure Annemarie! Nee, ik weet het, Pinterest komt zeker niet van de een op andere dag. En met 1 uur in de week kun je geen wonderen verrichten.

Hoe dan ook… blij mee.

Daarbij gaat een SEO-specialist naar de rest kijken. Dat lijkt me zo leuk en leerzaam ook! En ook spannend, gaan die mensen dan niet heel mijn teksten verkrachten? Het primaire doel daarbij is natuurlijk dat Wandernan groter groeit en meer inkomsten op gaat leveren.

Het secundaire doel: zo kan ik weer ruimte vinden om nieuwe teksten te schrijven. Zodat die energie ook weer een beetje gaat stromen.

En als dit loopt kan ik weer door naar eigen project 2.

Ik kijk terug op een overwegend mooi jaar. Van een hectische start, een prachtig voorjaar en mooie zomer met zelfs nog een heel fijne vakantie, naar een najaar vol hilarische decepties. Privé dan. Soms is het zo jammer dat ik niet alles zomaar kan delen. Ik heb zoveel grappige dingen meegemaakt, die de moeite van het delen waard zouden zijn. Jullie zouden je dood lachen om mijn struggles. En sommigen waren letterlijk om te janken zo slecht. Gelukkig is begraven in werk altijd een optie en verveel ik mij nooit. Dat is ook een beetje de valkuil natuurlijk… Want deze week zou ik vrij nemen, ik had heel veel werk opgeschoven etc. Toch is altijd nog genoeg te doen en weet ik helemaal niet wat ik moet met vrije tijd. Ik zou bv best eens een boek willen lezen, maar thans is de spanningsboog niet groter dan 5 minuten. Terwijl ik zoveel mooi leesvoer heb liggen!

Dus. Hoe ga ik dat aanpakken? Leeslampje boven mijn bed?

Nog een weekje vakantie

Een beetje sporten. Een lange dag schaatsen (daar krijgen wel collectief geen genoeg van). Proberen bij te slapen. Films kijken. En alweer opruimen. Zelfs na nog maar een jaar hier gewoond te hebben, nog geeneens, zijn er al weer plekken waar ik kan opruimen. Ik vraag me werkelijk af hoe zoiets kan.

Ik weet dat ik niet samenhangend ben, excuus daarvoor.

Boeken? Iets kopen?

Doe het via deze links. Kan ik af en toe ook weer eens een dag vrij nemen. Bedankt aan degenen die het al deden!

Print Friendly, PDF & Email