Ik heb jullie al bijna een maand niets laten horen! De tijd vliegt en ik wil teveel. Dat is wel de conclusie na ook een paar dagen ziek te zijn geweest… En alweer een paar weken verder inmiddels.

Er zijn zoveel silver linings, dat ik geen idee heb waar ik moet beginnen. Waar heb ik jullie alleen gelaten? De F1 een paar weken terug.

De eerste vakantieweek waarbij ik de kids een week moet missen, daar was ik…

Shoppen

Ergens in die week haal ik Pippa op om lekker te gaan shoppen. In een winkel! Zonder afspraak! Het voelt als driedubbel feest. We vinden zoveel leuke dingen! Ze ziet er geweldig uit in al haar nieuw outfitjes. Geweldig gelukkig met een echte flared broek.

Spoorbaan

In het winkelcentrum in het dorp is op een verborgen verdieping een modelspoorbaan. We lopen er langs, Pippa ziet het en merkt op dat het open is. ‘Mogen we even kijken?’
Zeker… ik heb de tijd. We wandelen de roltrap op en lopen naar binnen.
‘Góedemiddag!’
Uit welke hoek komt deze pensionado? Woont hij hier? Onder een van de maquette’s? Een man met enorme sandalen stapt op ons af.
‘Zoiets hebben jullie nog nóóit gezien!’
Nou meneer… deze kinderen zijn anders enorm bereist. Ze zijn in Colmar geweest hè.. daar staat ook heus een leuke baan. Maar goed. Ik hou mijn mond.
We willen gewoon even zelf kijken. Maar nee. Deze meneer moet kennelijk al zijn kennis spuien. Nu!
‘Ja, en in het najaar, dan laden we dit hele deel in en dan gaan we naar de bladieblahdiemesse in Dortmund!’
Hij laat deze expeditie klinken alsof hij met een Olympisch dressuurpaard naar Sydney gaat reizen. Dortmund, met een doos treintjes. Ga toch heen.
Hij verbetert me constant. Deze meneer zit in mijn irritatiezone. Als er iemand hier alles verbetert, dan ben ik het wel…
Als we alles gehad hebben, inclusief een sneer naar mij als drukke moeder die geeneens tijd neemt om met haar kinderen uren naar een modelspoorbaan te gaan kijken, moeten we nog een ‘leuke foto maken’.
Op de muur staat en enorme foto van een trein. Nu is het echt leuk (hij gniffelt, want dit idee is echt vernieuwend en briljant) als de kinderen… drumroll en nu komt het!… de trein gaan tegenhouden.
Ik wil hier zo snel mogelijk vanaf zijn en doe halfslachtig een poging dit enige tafereel vast te leggen en hier zo spoedig mogelijk te vertrekken.
‘Nee, je hebt hem niet goed!’
Dat weet ik, idioot, maar ik ga deze foto ook binnen een paar minuten verwijderen. Dus I don’t really give a shit.
Ok, omdat jullie het vragen, hier echt een waanzinnig toffe foto! Net echt toch, mensen? *zucht*

Borrel met vriendinnen

Het kan weer, het mag weer, dus we doen het. Borrellen met vriendinnen. Hapjes mee. Ik verzorg de wijn. We hebben een rete-gezellige avond, waarbij we tot diep in de nacht het leven doornemen. En ik prijs mezelf gelukkig…

Corona

De dag na de borrel heb ik keelpijn. Wellicht omdat ik tot diep in de nacht buiten het leven door heb genomen. Als ik ‘s avonds opeens de limonade niet meer proef gaan alle alarmbellen af. Ik voel me koortsig en beroerd. Het zal toch niet?
Ik vraag een test aan. Gelukkig kan ik redelijk snel terecht. Mijn eerste keer…
Er staat een vriendelijke jongen. Dat met die neus lijkt me verschrikkelijk, maar tot nu toe heeft iedereen dat deel overleefd. Toch? Wat niemand vertelt… is dat stokje wat in je strot geduwd wordt tot je een braakneiging krijgt. Kan ook zijn dat ik niet heb opgelet, want ik haak vaker af bij medische informatie.
Hel.
‘Misschien is het beter als u voortaan niet meer het teststokje vastgrijpt.’
‘Deed ik dat?’
Ja sorry,… het is ook maar een reflex. Fight or flight.

Songfestival

De dag van het songfestival heeft veel logistieke uitdagingen. Dansen, een podcast opnemen, vriendin van Noor ophalen, boodschappen doen.

Noor heeft vriendin L te slapen en het leek me beter om samen op de bank te gaan zitten dan om de hele avond te moeten zeggen dat ze toch echt nu moeten gaan slapen.
Verkeerd gedacht.
Na het hele songfestival (rete-gezellig met zulke meisjes) te hebben uitgezeten (muv de uitslag…) gaan ze alsnog zolang kletsen en giechelen tot ik moet vragen of ze nu toch echt even willen gaan slapen. Om zeven uur staat Pippa naast mijn bed. Mornin’. Desalniettemin, een heel gezellig weekend!

Sportschool

Vriendin S doet de deuren van haar sportschool open. Na maanden verbouwen, tanden bijten, hopen is het zover. Mark heeft besloten dat het mag. Het is zo waanzinnig mooi geworden. Ik krijg er weer helemaal zin van om aan de slag te gaan. Mag ook wel. De afgelopen maanden waren niet erg bevorderlijk voor de resultaten op de weegschaal. Ik wandel veel minder dan voorheen. En sport nog maar 1 á 2x per week ipv de 4 á 5 x die ik vorig jaar sportte. Reden te meer om daar even over na te gaan denken.

Ik wil te veel

Conclusie is ook dat ik teveel wil. Presteren in de sportschool. Werk. Kinderen goed opvoeden. Dit blog reanimeren post-Rona. Dat moet even uit kristalliseren de komende tijd. Working on it.
Maar dus ook de reden dat ik de laatste tijd zo laks ben in het bijhouden van de whereabouts. Er zitten simpelweg niet meer uren in een dag. En er is verder ook niets anders wat ik wil laten.

Hier heb ik extreem veel tijd doorgebracht de afgelopen weken… #lovemyoffice

Zomer!

Opeens was het vorige week zomer! In een kindloos weekend. Eerst ga ik op de fiets naar een lunch met champagne voor de b-day van lieve vriendin C.
Met haar vriendinnen bij iemand thuis. We hebben allemaal kinderen in dezelfde leeftijd en hebben het erg gezelig.

‘s Middags voeg ik me bij de vriendengroep die met handdoekjes bij het meer liggen. Vriend M heeft een koeltas mee met daarin echte glaze, ijs, citrusfruit, tonic & last but not least. Gin.
En daarmee help ik een week sporten om zeep.
Intens gelukkig fiets ik naar huis. Life’s good.

Tipje

Een klein tipje voor iedereen die met grote vrezen warme nachten tegemoet ziet (zoals ik…). Iemand tipte mij de DUUX Whisper. Een fan die echt geweldig is (as we speak staat hij op mijn werkplek gericht…). Hij is superstil, heeft de power om een grote ruimte te verkoelen, 26 windsnelheden en een timer (dus je kunt bv in je slaapkamer een paar uur koelen en dan vanzelf uit laten schakelen).
Voor de prijs hoef je het niet te laten.

Midi-mens

Noor begint zich te ontpoppen tot een stoer midi-mens. Het mini is er af. Ze maakt grote-mensen-beslissingen. De ene keer wat handiger dan de andere keer. The wonder years doen met rasse schreden hun intrede. De ene keer moet ik mijn hoofd breken over wel of niet zwemmen met hele vriendengroepen. Logeerpartijen. En vooral heel veel verschrikkelijk ingewikkelde logistieke constructies om dat ene doel te behalen. Ik herken dat wel van mezelf, dat scheelt.

Maar met die mooie weer is het wel fantastisch dat ze met bijna de hele klas lekker met zijn allen afspreken bij een meer en keihard lol maken. Weet je nog hoe dat was vroeger? Die vrijheid? Man… wat gun haar dat. Gieren van de lach met vriendinnen. De zorgeloosheid. Vlinders die nog niet vleugellam zijn door ervaring.

TROTS

Mini-mens

Pippa haar corona-erfenis is dat ze nu bijna 3 jaar op zwemles heeft gezeten. September 2018 begon ze. Als ze zelf de foto ziet heeft ze geen idee meer.
De laatste weken ging ze met het moed in haar schoenen heen.
‘Ik heb geen zín meer!’
Ik heb haar geprobeerd te motiveren om toch door te zetten, ook al was het soms lastig. Ze beet door. De gaatjes die ze had mogen laten schieten als ze haar diploma had, die zitten er allang in.
Lang wachtten we op sticker 5.
Toen sticker 5 binnen was, bleek dat door het inmiddels veranderde systeem, dat er ook een sticker 6 nodig was.

Ze knalde afgelopen vrijdag van geluk. Een afzwembriefje. Haar ogen spetterden duizenden lichtjes.

The constant gardeners

Mijn ouders… die blijven graven in mijn tuin. Inmiddels zijn ze op een pet cemetary gestuit. In de voortuin werden botten opgegraven. Ondertussen heeft de ontbossing gezorgd voor een fijne tuin met een recht tuinpad, een mooie plaats voor de bakken. En heel veel leven. Slakken, padden… ik vind er van alles.
Dank dank dank… om me te helpen bij iets waar ik zelf geen verstand van heb. Nul verstand.

Al met al…

Terug lezend en schrijven waren het al met al waren het mooie weken. Het afgelopen weekend had ik tijd voor een recap.

Langzamerhand gaat de bezem ook door Wandernan. Nu de cijfers weer omhoog gaan en de wereld langzaam van het slot… tijd voor nieuwe inspiratie. Ideetjes. Verbeteringen. Dus kom vooral langs voor inspiratie (en het liefst ook boekingen 😉 ).
Wat een ellende als ik de cijfers bekijk. De moed zakt me haast in de schoenen. Maar hey,…met heel veel liefde en aandacht, gaat ook deze baby weer groeien!

Inspiratie nodig?

Heb jij vragen over een bestemming? Tips nodig voor jouw vakantie? Stuur mij gerust een mail!

Print Friendly, PDF & Email