Zo. Het is al weer drie weken geleden dat wij elkaar voor het laatst spraken. Time flies. Het is even heel erg hard aanpoten op het Wanderweb front. En in het weekend ontbreekt het mij daardoor wel eens aan zin om weer achter de computer te kruipen. Ik lees tegenwoordig soms weer eens. Boeken van papier. Of ik wandel met de kids.

Wat is er gebeurd in de tussentijd?

  • mijn kies is tot twee keer toe open gemaakt om wat wortels op te vijlen
  • ik ben 44 jaar geworden
  • kreeg vriendinnen op de stoep (LIEF!)
  • een tuinpad wat recht ligt en heel veel gesnoeide struiken
  • vet veel lieve kado’s, kaarten, berichtjes
  • voelde me gelukkig
  • alleen (ik kan heel goed alleen zijn… )
  • verdrietig (no comment)
  • kotsmisselijk (no comment)
  • euforisch (toen ik de kwartaalcijfers zag)
  • rijk (als die twee liefjes in mijn bed duiken en zich lekker lomp om me heen vlechten)

Zit jij al op Tinder?

De meest gestelde vraag zo ongeveer de afgelopen maand. Dik 4 maanden na D-day is het iets waar ik persoonlijk ook nieuwsgierig naar zou zijn.
Ik vind het ook leuk en oprecht interssant om te horen wat andere mensen daar van vinden. Variërend van ‘tijd voor een reboundje Kooppie’ tot ‘je moet eerst tot rust komen’ en ‘je moet jezelf herpakken/hervinden/opnieuw uitvinden’.

Zelf heb ik niet het gevoel dat zoiets aan tijd gebonden is. There’s no wrong and right. Ik kan ‘s morgens wakker worden en denken dat het best leuk zou kunnen zijn, in potentie, om nieuwe mensen te ontmoeten. Ik voel meer behoefte aan gelijkgestemde manspersonen, dan om ergens aan te bouwen. Soms mis ik de mannen point of view op bepaalde zaken. Dat is ook de keerzijde van een scheiding in coronatijd. Na de scheiding zie je nog wel de vrouwen uit je vriendengroep, maar de mannen niet.

Tegenwoordig kijk ik wel eens met etenstijd, als ik alleen ben, van die bizar slechte datingprogramma’s. Als dat het huidige datinglandschap is…. dan heb ik er een hard hoofd in.

De afdruk van de vorige keer dat ik op mijn smoel ging zit nog als een verse schaafwond op mijn hoofd en het grind nog in de wond. Nein, danke. Zolang ik niet af en toe nog koortsig wakker wordt van dat grind lijkt het me heel lekker om me vooral solo te vermaken. Zolang laffe honden lachend en gewetenloos door de straat schuimen. Non, grazie.

Het leek mij leuker om een website te maken met allerlei funnels. Een soort online escape room. Met een leugendetector test. Misschien een warenkennis stukje er tussen (die nieuwe leukerd moet wel een menukaart kunnen lezen (en begrijpen)). En ook een soort algemene frisheidstest (oh de geur van kleding die constant in de droger wordt gemikt… wil je niet). En dan ook een ‘durf je het recht in haar gezicht te zeggen’-test. Voor mocht het toch anders lopen. Dat je niet zo karakterloos geghost wordt.
En mensen die zeggen ‘dat het op camping X toch echt heel leuk is’ moeten ook snel door wandelen. Kan ik niets mee. Tenzij camping X ergens in de Rockies is en hij het gewoon op zijn verlanglijst heeft staan. Zoals hierboven Tenzij het voor een week is en ik daarna mijn eigen rondreis kan maken. En nee, dat is niet arrogant. Ik vind het prima als jij, waarde lezer, kamperen wel het einde vindt, met jou 80% van de Nederlanders. Ik hou gewoon van een ander soort vakanties. Wil niet op 1 plek blijven. En vakanties zijn een onderdeel van mijn bestaan (enfin,.. iedereen ziet Wandernan volgend jaar met Sjaak en zijn 4 kinderen op camping de Heikneuter genieten en zoekt dit artikel er nog eens bij… ).
Wie er uit komt wordt direct doorgestuurd naar een online kalender waarbij diegene een date kan inplannen. Zodat ik niet vermoeid hoef te worden met het voortraject. Je moet technologie voor je gebruiken.
Grapje natuurlijk. Ik weet dat je nu denkt… kansloos. So be it. Zolang ik zelf maar niet kansloos wordt. Dat lijkt me een stuk erger.

Hervinden of herpakken. Weten wie ik ben. Ik ben dezelfde vrouw als die ik een half jaar of jaar terug was. Ik hou van dezelfde dingen en vlieg het leven op dezelfde manier aan. Ik hoef mezelf niet opnieuw uit te vinden. Wat dat betreft is dat 40+ wel echt lekker hoor…

Dus. Nee, geen Tinder. Geen Dating Planet, Happn (weet je dat ik ooit dacht dat dat een app was voor eet-dates…) of Lexa voor mij.

Zeg nunca, nunca, morgen kan ik opstaan en denken ‘het is lente’…. we gaan ervoor.

10-minuten gesprekjes

P en ik gaan (nog steeds…klop het af P!) goed door 1 deur. Dat is fijn. Kunnen we samen lekker trots zijn op onze twee lieve kindjes, die het ondanks alles toch echt heel lekker hebben gedaan op school. Ze werken hard, zijn social en lief en de resultaten zijn er ook naar. Ondanks corona en scheidingshizzle gaan ze lekker op school

En mijn blog…

Dit hele blog ligt natuurlijk nog steeds op zijn reet. Zolang er niet gereisd wordt zag ik het niet als prio om het te reanimeren. De afgelopen maanden was het haast in comatueuze toestand. Aan wat er nog wel op gelezen wordt merk je dat niemand er echt zin in heeft. Ik bedoel maar, als er op een reisblog een van de best gelezen artikelen is ‘wat zijn de beste Netflix series’ dan weet je het wel.

Maar… deze week kwam er iets leuks op mijn pad. Het werd mij haast in de schoot geworpen. Iets waar mijn reishart sneller van ging kloppen.

IK MAG OP BLOGTRIP!

En de dames gaan mee.

We gaan 2 nachten naar een prachtige B&B.

Daarmee komt, vind ik, ook de verplichting om weer hard te werken aan verse content, mooie plaatjes. Ook op Instagram. Ik heb een week vrij genomen van Wanderweb. We gaan avonturen ‘maken’. Verder bouwen aan waar ik zo veel van hou. Mijn blogbaby. Reizen. Ontdekken.

Print Friendly, PDF & Email