Tsjonge,… opeens is daar de 350e whereabouts. Al 350x gaf ik jullie een kijkje in mijn leven! Mooi moment! Bedankt voor iedereen die reageert, leest, mij later nog eens aanspreekt over mijn schrijfels. Echt heel erg leuk!

Vorderingen

Ondertussen werd er in Casa Wandernan vooruitgang geboekt. Wat gebeurde er deze week?

  • de schrootjes in de woonkamer kregen een laag olijfgroen, ik ben verliefd op de kleur!
  • er werd een prachtige pastelkleurige regenboog in Pippa’s kamer gemaakt
  • samen met Pippa sausden ik de muren. Die ze zelf wel erg roze vindt nu. Ya think? Haha!
  • ik scoorde een mooie dromenvanger in de webshop van Lotus Diffusers, die komt aan haar bed te hangen
  • Noor’s muur werd gestuct en gesausd in een prachtige kleur
  • er werden heel veel plinten, deuren en kozijnen in de 9010 gezet
  • ik ging verder met mijn trapkast, lakte plankjes, kitte gaatjes dicht
  • in de keuken ging ik verder met voorbereiden, kitte kieren, plakte af, verwijderde een roede
  • de muur in de keuken die vrij slecht was werd weer mooi gemaakt dankzij wonderdokterschilder R
  • we maakten vluchtig kennis met de nieuwe buren
  • de trapkast vordert prima…. dat is mijn project

Off-day

Donderdag was een off-day. Ik zou aan het werk gaan. Probeerde van alles te regelen, werd om de vijf minuten gebeld.
Dat ging zo.

Met Kim!
Ik ga mijn interne kaartenbak na. Kim. Kim. Ken ik een Kim?
‘De juf van Pippa.’
Oh ja!
Pippa moet de tafel van vier opzeggen door de telefoon. Ze kon haar niet bereiken via Teams. Nee, dat klopt wel. Pippa zit nog even gezellig met buurmeisje / vriendin N belangrijke zaken te bepraten.
Er word een afspraak gepland voor de tafel van 4. Echt.

Ik klad op een briefje ‘TAFEL VAN VIER!’. En hoop dat dat genoeg is om het niet terstond weer te vergeten.

Het aannemersbedrijf van de woningbouwvereniging veert niet zo lekker mee. Ze komen langs. Om half een. Maar om half een komt Appie.

Ik bel mijn moeder.
Mijn moeder komt om AH op te vangen.

Ik ga naar mijn huis. Lekker een eitje bakken. Eten moet je toch.
Zonder pan. Ik werk snel een broodje met pindakaas naar binnen.

Ik begin maar niet aan een klusje, want straks komt de meneer van het aannemersbedrijf.

Toch maar wel een klusje. Ik heb vast nog wat en hij is er toch nog niet.

De stukadoor belt. Het wandje van Noor moet nl nog even bijgewerkt.

Ondertussen zie ik mijn werkuren wegtikken. Tiktok tiktok. Voel ik dat ik overal tekort schiet.

Laat ook maar.

Dingdong, Volendam aan de deur. Hij rent de trap op naar Noor’s kamer. Zou het waar zijn van al die coke in Volendam?

Dingdong, I voor de regenboog aan de deur.

Dingdong, de meneer van het aannemersbedrijf vindt dat wat hij moet komen oplossen toch niet echt iets is wat hij wil gaan oplossen.

Laat ook maar…

Nadat I en ik samen de kleuren voor de regenboog mengen ga ik even een pakketje ophalen bij Karwei.
‘Heeft u legitimatie bij u?’
Mijn Karwei pakket is nl geleverd bij het POST NL punt ín de Karwei.
‘Nee.’
‘Dan kan ik het u niet meegeven.’
W.
T.
F.?
‘Wat heb je nodig van mijn ID? Misschien heb ik het in mijn telefoon staan?’
‘Het nummer.’
‘Geen probleem, ik heb ergens een paspoortscan.’
Na 10 minuten pielen, het wil niet downloaden op de trage Karwei of KPN WiFi en blijkbaar staat de iCloud drive uitgeschakeld vwb mobiele data.
Eindelijk heb ik hem. Ik loop opgelucht naar de balie.
Achter de jonge medewekster verschijnt een heel oude medewerkster.
‘We hebben toch écht het fysieke paspoort nodig.’
Ik heb heel theatrale ogen als het moet. Ik bedoel maar,… het is tegenwoordig het enige middel waar je nog een beetje non-verbaal kunt communiceren.
‘Nou voor deze ene keer…’ zegt oud lijk.
‘Sorry mevrouw!’ zegt jong meisje.
‘Geeft niet, jij kan er niets aan doen, maar ik had al niet zo’n beste dag.’

Ik gaap aan een stuk en vind berichtjes in mijn mailbox van mensen die ergens anders naartoe zijn gegaan. Daar gaat m’n handel. Kutzooi.

Morgen beter, ik weet het.

De dag daarna…

Ik begin met een uurtje sporten. Lekker.
Ik drink wat koffie met mijn sportmaatjes. Toch nog iets normaal deze week. Dan kom ik thuis. Thuisgekomen is er een techneut in huis die gaat kijken of de plofkraak van vorig jaar schade heeft aangericht.
Ik kan niet douchen. Ik mag eigenlijk niet in huis zijn.
Say no more.

Ik breng mijn printer naar nog immer klussende bureau-Ko. En dan ga ik nog even naar het andere huis. Ik meet wat dingen na. Ik zal toch eens op zoek moeten gaan naar een eetkamertafel. Een bank. Een kast wellicht (die heeft niet zoveel haast).

En dan werk ik drie volle uren achter elkaar. Dat brengt rust in mijn hoofd. Mijn vingers over de toetsen van mijn toetsenbord laten dansen. Afspraken nakomen. Dingen regelen waar ik wél goed in ben.

En passant haal ik mijn WiFi pakket op. Zal Noor blij mee zijn…

Het management

Het is wel fijn als je bij een verhuizing als deze over enige management capaciteiten beschikt by the way... Ik heb nog nooit van mijn leven zoveel beslissingen genomen, brandjes geblust (of een poging gedaan tot) en verschillende projecten in banen proberen te leiden als de afgelopen zes weken. En nog nooit heb ik zoveel dingen geparkeerd. Op alles wat mijn kinderen vragen (nieuwe batterijen voor een telefoon, bureau’s, kussentjes en kleedjes) is dat mijn standaard antwoord.
‘Die parkeer ik tot nader order. Harde schijf is vol. ERROR.’
Mijn prio ligt op dit moment bij de bedden. Als het geklus klaar is en de vloeren in orde, dan komt immers het moment dat we er in kunnen trekken en dan hebben we wellicht een slaapplaats nodig.

Ik zoek, speur, bestel me zot in een paar uur tijd. Topoverleg met Pippa, haar gewenste huisjesbed is niet meer voorradig. Heel veel spullen zijn er gewoon niet meer. Iets met een pandemie geloof ik…
Bedden, dekbedden, een nieuwe hoes voor Noor van zacht linnen, een klamboetent voor Pippa. Waar ga ik zelf eigenlijk slapen? Dat weet nog niemand.

Zondag bereik ik dan ook een soort dieptepunt, waarbij ik (sorry pap) zit jenken en er dingen bij haal waar ik allang over klaar was in mijn hoofd. Ik wandel een rondje door de klei. En ik bedenk me dat het vast goed komt. Want ik ben best goed in van niets iets maken. En ik ben immers niet voor niets ondernemer.

Een paar uur later vind ik een snoepje van een eettafel op Marktplaats. Waarvan nog moet blijken of hij door de deur past enzo… Maar het stemt me vrolijk dat hij maar ongeveer veertig euro zal gaan kosten. En dat Monica van Pimped by Moon me wil helpen hem te stylen.

To be continued. Mijn wallen hangen op de grond. Maar vandaag is een topdag. Zo heb ik uitgebreid gedoucht, lekker geluncht, klanten geholpen, zijn de kinderen lekker bij met hun huiswerk en voelt ik weer een beetje rust in mijn lijf… pfewww

Print Friendly, PDF & Email