Het afgelopen jaar hebben jullie vast gemerkt dat ik met steeds meer moeite de silver linings zocht.
Corona, gezeur met B12 en daarna werd het helemaal stil op Wandernan.

Niet helemaal voor niets. Ik had even niet zoveel leuks te melden. Het ging thuis niet goed. En uiteindelijk heeft dat erin geresulteerd dat we per donderdag 10 december hebben besloten niet met elkaar verder te gaan.

De trukendoos is leeg.

Dat doet natuurlijk heel veel verdriet. Want je hebt twee kinderen en zo had je het allemaal niet bedacht.

Maar,… mensen die mij kennen en die mij deze week zagen zien ook dat het goed gaat met me. I’m ok.

En waarom gaat het dan toch ok?

#blessed

Er zijn namelijk heel, heel veel dingen om dankbaar voor te zijn.

P

  • in gedachten ga ik terug naar al die mooie reizen de we samen maakten en alle andere avonturen die we hebben beleefd, Motswari, de humpback whales, kleine dibbes, slapen in kastelen, verre oorden en in de lullukke hotel met het IKEA bed. Zoveel mooie herinneringen die ik meeneem.
  • ik had nooit een bedrijf kunnen opbouwen zonder dat ik daar alle ruimte voor kreeg
  • we slaan elkaar de hersens niet in, wonen nog even met zijn vieren in dit huis en heffen nog steeds af en toe het glas

Sporten

Door het vele sporten wat ik het afgelopen jaar heb gedaan voel ik me mentaal en fysiek fit en sterk. Blij met de loft Common Heroes, sportschool de Geus en sportmaatjes Sam, Anne, Kim en Mayo. Bedankt dat er altijd nog ergens een grand café open is. Lachen door de kutcardio heen. Elkaar aankijken en weten dat het zwaar is, maar dat het samen zwaar is en dat is altijd minder erg.

Familie

Op mijn lijst ‘wat ga ik missen in deze relatie’ staan onder andere mijn zwager, schoonzus en hun kids. We hebben in het voorjaar, tijdens de eerste lockdown, zoveel gezellige momenten gehad. Avonden zaten we met wijn in een online escape room. Of ik met mijn zwager een rondje op zoek ging naar lekker eten in de polder en bij Mercato. En nee, we komen vast nog bij elkaar over de vloer natuurlijk!

Mijn ouders, bij wie ik terecht kan voor hulp, in praktische zin of vooral om stomme grapjes te maken. Heerlijk. Love you.

Friends

Je weet pas wie je vrienden zijn als je door een klotetijd heen gaat. En Jezus… wat prijs ik me gelukkig!

Jullie stonden klaar met koffie, hulp, foute humor, wandelingen in de buitenlucht, hier en daar zelfs een knuffel (enigszins coronaproof), mails, appjes, voicejes en aanbod voor oppas…

Met harde, wijze, lieve woorden.

De clubjes

Ik ben onderdeel van allerlei clubjes. Expeditie Kids (de blogmatties), de roeivereniging (zie onder sport), paardrijden, de 4 non blondes en mijn ex-collega’s van Carlson Wagonlit Travel.

Waar ik het nieuws ook maar loslaat, iedereen reageert zó lief, empatisch en betrokken.

Mijn schatten

En dan de tiny humans die het allemaal maar moeten ondergaan. Die er niets aan kunnen doen dat dit hun het hardst van allemaal treft. De kinderen die van A naar B moeten en vice versa.

Ik ben zo onwijs dankbaar voor zulke lieve, lieve kinderen. Noor die zich voor nu heel flexibel toont. Die haar kleine zusje af en toe troost en probeert op te beuren. En die af en toe ’s avonds met muis onder haar arm geklemd tegen een van ons aan kruipt op de bank. Die het ergens stoer vindt dat ze nu bij ‘de club van gescheiden ouders’ hoort. Erm… Whatever makes you happy, honey.

Pippa die intens verdrietig is en extra knuffelig. Maar die ook de voordelen van twee verjaardagen vieren inziet. En die inmiddels droomt van haar nieuwe kamer met een regenboog op de muur.

De kinderen van wie we (P en ik) hopen dat ze zich nooit hoeven afvragen of ze papa of mama op verjaardag uit gaan nodigen. Laten we het alsjeblieft geciviliseerd doen…

De nieuwe casa

Ik sta al jaren ingeschreven voor huurwoningen. Toevállig kwam er precies een woning vrij op een mooie locatie. Ik heb tegen het universum (samen met andere mensen ook nog…) gezegd dat dit MIJN huis was. Ja, noem me een gekkie, maar die laws of attraction hebben me de afgelopen maanden toch een paar keer leuke dingen toegespeeld.

Op 17 december mocht ik gaan kijken bij het huis. Dat ging allemaal niet zonder slag of stoot. Want ik had niet de juiste papieren (ik moest denken aan Tos van Otje (Annie MG Schmidt), die ook nooit de juiste papieren had).

Aangekomen in het huis, stond daar een hele lieve mevrouw die mij álle tijd gunde om even om mij heen te kijken, thee te drinken en alles even in me op te nemen. Ze maakte me enorm blij met een vloer, gordijnen, lampen en nog heel veel meer.

Ja, dit is inderdaad MIJN huis dacht ik toen ik er zat.

Inmiddels zijn de kamers verdeeld en wordt er druk gepind op Pinterest.

J hielp me met het bedenken van een coherent concept voor woonkamer en kinderkamers.

Dus dat…

Vanaf nu weer de silver linings!

En even for the record: P heeft dit gelezen en goedgekeurd voor publicatie.

Print Friendly, PDF & Email