Wederom was mijn week er niet een om over te schrijven. Maar ja, ik had jullie een wekelijkse update beloofd.

Maandag

The Home Edit komt online op Netflix. Eindelijk organizers waarvan ik iets kan leren. Ik volg best wat professionele organizers op Instagram, maar geen ervan kan me echt inspireren het nog beter te doen. Maar deze twee dames uit de USA (bereid je voor op een hoog OH MY GOD! gehalte), doen mijn handen jeuken om ergens in huis nog een niet opgeruimde kast te vinden.

Dinsdag

Ik mag op paard W. Paard W is het goorste paard wat je je maar kunt bedenken. Haar stal is altijd vies, viezer, viest en daarbij ligt ze zelf lekker zestig keer door de modder te rollen. Voor iedereen die zegt dat paardrijden geen sport is; ga een keer een paard poetsen.

‘s Avonds zie ik dat de uitslag van een onderdeel van mijn bloedtest terug is. ‘Serum ingevroren. Niet bepaald.’

Woensdag

Ik bel de huisarts om te vragen wat ‘serum ingevroren’ betekent. Ze zullen het nagaan. ‘s Middags belt de huisarts. De laatste test is kostbaar en de uitslag vrijwel zeker negatief (omdat test B ook negatief was).
‘Maar omdat u zo vasthoudend bent gaan we het toch maar testen.’
Ik hoor: ‘Wij zullen wetenschappelijk bewijzen dat u zich aanstelt.’

De uitslag kan 2/3 weken op zich laten wachten. Dat mag ik uitzitten.

Iets in mij knapt. Nu kunnen we gerust zeggen dat ik niet de meest stabiele persoon op aarde ben. Dat weten jullie ook inmiddels. Ik raak nu echt de bodem.

Noor loopt met mij door het winkelcentrum en ze ziet hoe ellendig ik me voel (sorry, ik heb er nooit iets in gezien om emoties helemaal voor kinderen te verbergen).

‘Je mag van mij wel iets leuks kopen.’
‘Hoef ik niet.’
‘Je mag van mij wel een ijsje halen.’
‘Ik heb geen trek.’
Ze kijkt me nog eens aan en geeft een dikke knuffel.
‘Een beetje liefde dan?’
‘Dat helpt schatje.’

Ik voel me gebroken. Niemand begrijpt dat. Want hey… je hebt een mooi huis, twee auto’s voor de deur (een bijna nieuwe nog wel!), vorig jaar liep je rond in Canada, de koelkast is altijd gevuld, er zijn geen doden te betreuren en je kinderen zijn gezond.

True that. Ik weet het. Ik weet het. De neurotransmitters trekken zich daar helaas geen kloot van aan.

Dan kun je nog 100 x zeggen dat mijn leven op rolletjes loopt, dan voelt dat gewoon niet zo. Want kijk, rationeel gezien snap ik ook wel dat er mensen zijn die op bootjes de zee over proberen te steken op zoek naar een beter bestaan en dat die er fysiek en mentaal wellicht iets slechter aan toe zouden moeten zijn dan ik. Heus. Dat hoef je mij niet uit te leggen. En dat is misschien ook precies waar het mis gaat. Je hebt het recht niet om je kut te voelen.

Ik ben zelf over het algemeen oplossingsgericht, maar met dit soort alles overheersende emoties is dat zinloos. Voelen dat je er toe doet, dat helpt.

Donderdag

Onder de mensen lees ik ergens. Dus laat ik dat maar doen.

Vrijdag

Sporten. Lachen. Samen met sportmaatje A plannen we een etentje met een wachtlijst van 2 maanden (voor de zaterdag). De verwachtingen zijn skyhigh. Nu nog een hotel.

Weet er iemand een tof, hip hotel in Nijmegen? (ik zat te denken aan Nimma, maar misschien zie ik iets over het hoofd?)

Zaterdag

Ik heb deze week The Home Edit gebinged. Ik dácht dat ik georganiseerd was, maar deze shit is echt next level. Ik denk dat ik toch nog een projectje weet te vinden. De schuur. Hoewel ik dus helemaal niet aan de schuur dien te komen… waarschijnlijk. Maar ik kan toch beginnen met… en voor ik het weet is ook de schuur helemaal OH MY GOD!

Projectje? Anyone?

Wist je dat organiseren op kleur rust brengt. Volg de regenboogkleuren. Begin bij je boekenkast (of die van je kids). Het werkt… echt!

Ik haal Noor op uit dansen, ze heeft vannacht een slaapfeestje gehad en toch zeker 15 minuten geslapen.

‘s Avonds gaan we uit eten bij de plaatselijke snackbar. Feest.

Zondag

Ik zou met de meiden naar Monkeytown gaan, maar ze hebben liever P mee. Dat snap ik, want P is heel weinig thuis geweest de laatste dagen.

Ik kijk eens in de voortuin en zie teveel stekjes staan. Ik bied de dames een kans om bij te beunen, ik vind tuinieren geen leuke klus.

‘Vijf euro per uur? Dat is niet eens een LOL!’
‘Best goed betaald hoor, voor een zesjarige…’

Noor is bereid mijn make-up kwasten te wassen. Good girl. Kost me EUR 1,25 maar ze levert geen half werk.

Ik hoop dat ik volgende week weer eens wat foto’s ga maken, zodat ik mijn wekelijkse shizzle weer een beetje op kan leuken.

Deze week gepubliceerd

Print Friendly, PDF & Email