Nou, alles was lekker normaal deze week. Eh. Not.

Maandag

De kindjes zijn thuis. En meneer is ook thuis, want vanmiddag varen we omi uit. Omi is de moeder van de vrouw van P’s vader. Noor heeft haar nog nooit van haar leven gezien. Althans niet bewust. Omi was al even dement.

Vanaf morgen wordt het uitvaartritueel aangescherpt. Maar vandaag mag er nog heel veel familie op een kluitje staan. Of nee, laten we afstand houden. En in elk geval geen handen geven. Wat leidt tot ongemakkelijke elleboogstootjes en hand-op-het-hart klopperij. En hier en daar komt het ook wel gemakkelijk uit.

Voor Noor is het de allereerste uitvaart die ze meemaakt. En ook het allereerst dode mens wat ze ziet.
Nichtje I is ook mee. ‘Nou ik heb al eens een lijk gezien, die van Cutie (weten jullie nog, de dode hamster) en dat was vet goor, dus dit is denk ik sowieso beter.’
Omi had er om kunnen lachen, als ze het had gehoord.
De kist wordt op een akkerschuit gelegd. De kids mogen mee varen. Hoe leuk is dat? Noor staat weer vooraan.
Er wordt mooi gesproken. Na het evenement doet niemand aan de anderhalve meter regel. En dat is dus precies waarom het vanaf morgen anders gaat. Het is niet houdbaar, zo’n advies in deze situatie.

Voor het eerst heb ik trouwens foto’s gemaakt tijdens een begrafenis. Het was een mooi plaatje.

Dinsdag

Ik haal het huiswerk van de kids op. Wat een uitzoekerij! Beide hebben natuurlijk een ander soort schema, wat het niet makkelijker maakt. Maar we komen er uit en ze gaan enthousiast aan de gang. Ik denk eerst nog dat ik kan werken in die tijd, maar het wordt al snel duidelijk dat ik het even anders moet doen. Eerst zij een paar uur dan ik. Ze spelen dan heel lief met zijn tweetjes.

Woensdag

Huiswerk. Werk.

Donderdag

Vergadering met de ouderraad. In uitgeklede versie dan wel. Alleen het bestuur komt bij elkaar. We zitten allemaal op een punt van de tafel en ik schenk Citrus Shield van Innocent.
Het ziet er niet vrolijk uit. Onze tijdlijn vol leuke evenementen voor de kids. De eerste kunnen we al definitief doorstrepen, de rest is, zoals zoveel, uiterst discutabel.

Vrijdag

Een uur voordat P thuis zal komen krijg ik alsnog een meltdown. Heel de week heb ik het goed gehouden denk ik. Kindjes waren lief, blij en flexibel. Maar nu wordt het me opeens teveel. Een plastic laptop die op de grond valt. Het gaat nergens over, maar ik verlies mijn cool.

Ik kan ‘s avonds pas boodschappen doen, want 1 kind is verkouden. Ja. Verkouden, weet ik zeker.
Ik ga dus al op een tijd dat het normaal gesproken uitgestorven is. In een supermarkt die sowieso nooit druk is. Er zijn nu nog minder mensen. Maar wel gezellig met zijn tweetjes. Er wordt een discussie gevoerd over paprika’s. Ik wacht rustig af. Zo druk heb ik het niet. De discussie duurt nog wat langer. Niemand ziet mij denk ik. De meneer die nu aan komt benen in elk geval niet. Want die staat in een zone die ik normaal gesproken al te dichtbij zou vinden.
‘Force field!’

Om half negen op de bank ben ik dood- en doodmoe. Het is ook weer bijna tijd voor mijn shotje B12 en dat merk ik aan alles.

Zaterdag

Ik begin met een wandeling van een uur in het zonnetje. Lekker…
Dan bouw ik rustig aan een website waar ik eigenlijk donderdag aan had willen beginnen. Dit is een lastige, qua tekst vooral. Maar hij gaat wel heel tof worden. Leuke klus!

P komt boven. Bericht dat er iemand in het ziekenhuis ligt. We schrikken ons kapot.

Aan het einde van de middag heeft P een goed gesprek met Noor. Ondertussen rolt Pippa zich ter vermaak als een pannenkoek in de yogamat. Ja, dan kan niemand serieus blijven. De verveling slaat toe mensen.

Zondag

Aangezien heel veel mensen op de been zijn, blijf ik maar gewoon thuis. Je wordt er bizar lui van. Vinden jullie niet?
Ik lees wat in mij boek. Verander van positie. Lees wat verder. Bedenk welke boodschappen we in huis moeten halen. Dinsdag heb ik een plekje bij Appie! Hoera! En ik heb voor twee weken bedacht wat we kunnen eten, zodat ik zo min mogelijk paprikavergaderingen in de supermarkt hoef bij te wonen.

Ondertussen help ik de meisjes met het opzetten van een webwinkel. Ze willen dinsdag open. Ze hebben er veel lol in en leren en passant het verschil tussen horizontaal en verticaal. Mooi beeld zoeken. Google Translate gebruiken. Productomschrijvingen maken. Nadenken over hoe iets leuk verkocht kan worden (daar zijn kinderen erg creatief in). Kleuren bepalen. Meningen vragen. Een eigen logo virtueel knutselen. Overleggen. Tot een consensus komen. Een leuk projectje om de verveling tegen te gaan. Je vind ze hier:
Kusjes van de Zusjes

Ik word zo langzamerhand gillend gek van de berichten op social media. Boze mensen. Foto’s van volle stranden. What the fuck. Als je dat ziet keer je toch om? Bericht 10.000 over social distance. Tegenstrijdigen berichten.

Gelukkig is er ook veel te lachen. En moois te lezen.

Ik luister alleen nog maar naar Jaap van Dissel. En als Jaap in zijn interviews niets zegt, dan hoeft de rest van Nederland mijns inziens niet te doen of ze de waarheid hebben ontdekt. Doe normaal. Wees geen lul. En luister naar Jaap.

En de journalist die Jaap vroeg ‘voelt u zich een beetje de baas van Nederland’? Ga je schamen. Tenzij je een vijfjarige was. Die Jaap mocht interviewen. Dan zijn dergelijke vragen geoorloofd.
En hulde voor Mark Rutte. Ik zou het niet ongewoon vinden als hij eens uit zijn rol valt. En even een equivalent van Vlaamse dame Maggie de Block er uit blaat. Je weet wel, dat is die van ‘BLIJF IN UW KOT! IK MEEN DA HE! BLIJF IN UW KOT!’

Of gewoon net als Judeska. ‘Niemand wil jouw kop sowieso zien.’

Ik zweef dus een beetje tussen. ‘Best lekker’, ‘We maken er maar het beste van’ en ‘NEEEEEE IK WIL DIT NIET!’.

Maar ook, het is allemaal maar relatief. Ik las gister op Twitter van een dame die op haar 51e intrek nam in de hospice. Horrorverhalen van kinderen die nog aan de andere kant van de wereld zitten en nog terug naar huis moeten komen. En dan nog beroofd worden.
We hebben een tuin. Je zal maar solo ouder zijn in een flat zonder balkon. Lijkt me niet houdbaar om de kinderen daar bínnen te houden.
Maar goed, dat is dus de fine line tussen binnen blijven en afstand houden.

Ik hoor net dat mijn B12 shot niet geïnjecteerd gaat worden. Niet vandaag en niet de komende weken. Ok. YouTube. ‘How to inject B12 at home’. Kan niet veel mee mis gaan, toch?

Deze week gepubliceerd

Mocht je weg willen dromen, dan wil ik je graag even meenemen naar:

Print Friendly, PDF & Email