Weekly whereabouts #184: Sardinië, mentaal wiebelig en Pippa’s feest

Een week vol mooie beloftes van werk. Van mensen die het niet helemaal begrepen hebben. Waaronder ik waarschijnlijk. Van langzaam afscheid nemen van die mooie kinderjaren… SNIF. Snotter! 
Maandag
Ik hak een knoop door en boek vier tickets naar Olbia op Sardinië. Juli 2018. Zo! Dat kan maar geregeld zijn.


Of mijn foto’s en tekst gebruikt mag worden in print. Bij 65.000 mensen thuis op de deurmat. Ja. Dat mag.
WHAAAA! Love my job.

We moeten naar school voor een ouderavond. P gaat voor de vorm ook eens mee. Hm. Ben ik de enige die zulke avonden best saai vind? Gaap.

Dinsdag
Overdag is P thuis. Einde van de middag vliegt hij naar Norwich. Sorry schat, dat ik dit even moet melden, maar het is voor mijn lezers ook leuk om te weten dat het niet altijd van een leien dakje gaat.

P is nerveus. Want, ik regel altijd alles. En als ik zeg álles dan bedoel ik dus ehh…. alles behalve de vaat ‘s avonds en de milieustraatdingen en de tuin. Daar doe ik weinig aan. Maar verder álles. P heeft geen idee dat er sites bestaan om je route te plannen. Met de trein. Of dat hij geen treinkaartje meer kan kopen. Of dat hij geen scheerschuim mee kan, in grootverpakking. Dat alles in een doorzichtig tasje moet. En dat je je scheermes maar beter gewoon een pietsie kan verstoppen. In je handbagage. En hopen op een goede afloop.
‘Hoe laat moet ik heen?’
‘Waar koop ik een kaartje?’
‘Waar zijn die oplaadpunten dan?’
Daardoor is mijn dag een beetje,… eh… hoe zeg je dat? Uit het ‘ritme’. Ik loop met zware dozen te slepen van alle beddengoedwebwinkels en Zalando. We brengen hem uiteindelijk maar naar de trein.

‘s Middags is het een soort inloopspreekuur bij ons. En nee, ik ben niet zo’n moeder die dat altijd gezellig vind. Sorrynotsorry.

 

Het gaat goed, papa gaat bijna landen.

 

‘s Avonds een afspraak met een klant. Het is altijd zo leuk om van niets een mooie website te gaan maken. Naar de wens en smaak van de klant. Love my job.

Woensdag

Bij een echte lange schooldag, hoort een eigen broodtrommel


Ik breng Pippa naar haar klas. Vandaag mag ze voor het eerst een hele dag naar school. Daarna loop ik voor de vorm nog even langs Noor haar klas. Ze kijkt nogal bozig. Tot ze mij ziet. Als een speer komt ze de klas uit schieten. Ik krijg knuffels en er komen dikke tranen.
‘Ik wíl helemaal niet alleen naar de klas.’
‘Maar ik dacht juist dat jij dat stoer vond?’
‘Nee, nu niet meer, dan mis ik je teveel.’
Oh. O. Nou da’s eigenlijk superfijn om te horen hoor, voor een mama die straks twee kindjes op school moet brengen. Gelukkig word ik nog ergens gemist. Hihi.

M. moet van school gehaald worden. Ze wil niet naar huis en blijft bij mij. Het is hier af en toe net een opvanghuis.

Ik ga eens even rekenen of ik mijn urennorm nog wel ga halen dit jaar.
Arghhh…. Dat worden pittige werkweken, wil iemand mij nog uitnodigen voor een perstrip waarbij ik 24/7 bezig gehouden wordt? Dat zou enorm helpen.

Ik stuur stomme foto’s naar P in zijn decadente Marriott Sprowston Manor. Dat het hier om half zeven al sqeeky clean is. 
De kinderen ook

 

Donderdag
Ik kan weer eens een volle dag aan de gang. Nouja, dat is, nadat we op school nog even een klusje doen.

De afgelopen maanden zijn wat rommelig. Door de vakantie. En doordat ik extra tijd met Pippa spendeer. Daarbij komen nog wat andere tijdconsumerende dingen. Maar vandaag is van mij.
Voor dit fijne blog heb ik al serieus twee maanden heel weinig gedaan. De whereabouts worden elke week getikt, maar daar houdt het mee op. Oh, wat kriebelen mijn handen om weer eens wat mooie verhalen voor jullie op te schrijven en terug te blikken op mijn avonturen.

Ik krijg een mooie opdracht, waar ik erg blij mee ben. Een lange termijn afspraak. Heb ik wel eens verteld hoe geweldig ik het vind om voor mezelf te werken? Hoe fijn het is om alle beslissingen zelf te kunnen nemen?

Vriendin (en voormalig kraamhulp, waar de rotzak me vaak aan herinnert… zo van ‘weet je nog, onze eerste ontmoeting, toen jij op je bed lag te creperen en ik je belachelijke ‘geboorterider’ zag’…. ) M en ik gaan uit shoppen in Zwolle. We mogen slapen bij Bilderberg Wientjes. LOVE MY JOB!

‘s Avonds een ouderavond in de kleuterklas. Ik verbaas me er telkens over dat wanneer de juffen over hulp in de klas begint iedereen opeens onwijs interessante nagels heeft, of het plafond van juf gaat bestuderen. Stom vind ik dat.

Vrijdag
Voor twaalf ben ik vier keer de school in gelopen, voor halen en brengen. Morgen is een verjaardag. P zit nog steeds in Norwich en kan Noor daardoor niet van ballet halen. Dus ik kan om half zeven nog eens gaan koken. Ik bedoel,.. ik doe wat ovenfrietjes in de oven. Note to self: ovenfrietjes zijn gewoon niet lekker.
We volgen P’s vlucht weer, zien dat hij landt. Het regent en onweert. Er zijn treinen uitgevallen. Ik stel voor hem toch maar even op te halen. De meisjes vinden het wel een mooi avontuur, in het pikdonker naar Schiphol. Als we de tunnel uitrijden zitten ze te joelen op de achterbank ‘Mam! We zijn net een raket!’.
Hihi.
Terug zit Pippa zich ineens zorgen te maken.
‘Ik heb opa A en oma M helemaal niet uitgenodigd.’
‘Geeft niet schat, ik had oma gemaild, en ze had gezegd van lieve Pippa, wat fijn dat we bij je mogen eten, natuurlijk komen we.’
‘Oh,… dank je mam! Je bent mijn beste hulpie!’
Om half twaalf gooien we voor de vorm nog wat serpentine om de lampen heen, blaas ik drie ballonnen op en vind dat het goed is.

Zaterdag


Pippa krijgt het Playmobil Prinsessenkasteel. Om half elf kunnen er mensen komen. Noor is nog naar een extra ingelaste balletles.
Pippa en ik kijken naar de doos. Laten we maar aan de klus gaan beginnen, zolang er niemand is.
Net als ik me bedenk dat Pippa naar bed moet (want ze ligt om de minuut met grote zus in de clinch) komen de eerste gasten. Gezellie! Ze krijgt een roze paard en vervolgens is het zoals een kinderverjaardag nu eenmaal is. Een hoop herrie, chips op rare plekken en zestig halve gesprekken. Briljante plannen van kinderen (springen op bedden, theepartijtjes met echt water) en daar scharrelt Pippa tevreden tussen.
We eten met alleen de opa’s en oma’s (zo wilde Pip het) is erg gezellig. De kids gaan tevreden naar bed. Topdag.

Zondag
Om half zeven komt Pippa mij melden dat het een enorm leuk feest was. Ja, dat wist ik ook wel. Ik ga er maar uit om het prinsessenkasteel af te maken.

Nailed it,..
Proost Playmo prinses! 

Opruimdag. Stoffen, dweilen, bedden verschonen. Het is toch een beetje troosteloos weer. En ik voel me mentaal een beetje wiebelig. Ik zie heus uit naar de dagen van structuur. Dagen dat ik mijn klanten kan helpen (en mezelf aan een leuk salaris, ook niet onbelangrijk), dat ik mijn blog naar een nieuw niveau kan tillen, sporten, lezen, relaxen… noem het maar op. Anderzijds, is het echt het einde van de kindertijd en ik kan er echt intens van genieten. Dat kleine mensje met al haar lievigheid.

Oeh! Zo leuk haar nieuwe dekbedhoes (Beddinghouse)

De vorige whereabouts lees je hier: #183

Deze week gepubliceerd:

De komende week op de agenda:

  • Pippa 4!
  • Pippa voor het eerst naar school
  • een weekend zonder plannen
  • iets boeken voor de kerst- en/of voorjaarsvakantie, volgende week meer!