Een week vol mooie beloftes van werk. Van mensen die het niet helemaal begrepen hebben. Waaronder ik waarschijnlijk. Van langzaam afscheid nemen van die mooie kinderjaren… SNIF. Snotter! 
Maandag
Ik hak een knoop door en boek vier tickets naar Olbia op Sardinië. Juli 2018. Zo! Dat kan maar geregeld zijn.


Of mijn foto’s en tekst gebruikt mag worden in print. Bij 65.000 mensen thuis op de deurmat. Ja. Dat mag.
WHAAAA! Love my job.

We moeten naar school voor een ouderavond. P gaat voor de vorm ook eens mee. Hm. Ben ik de enige die zulke avonden best saai vind? Gaap.

Dinsdag
Overdag is P thuis. Einde van de middag vliegt hij naar Norwich. Sorry schat, dat ik dit even moet melden, maar het is voor mijn lezers ook leuk om te weten dat het niet altijd van een leien dakje gaat.

P is nerveus. Want, ik regel altijd alles. En als ik zeg álles dan bedoel ik dus ehh…. alles behalve de vaat ‘s avonds en de milieustraatdingen en de tuin. Daar doe ik weinig aan. Maar verder álles. P heeft geen idee dat er sites bestaan om je route te plannen. Met de trein. Of dat hij geen treinkaartje meer kan kopen. Of dat hij geen scheerschuim mee kan, in grootverpakking. Dat alles in een doorzichtig tasje moet. En dat je je scheermes maar beter gewoon een pietsie kan verstoppen. In je handbagage. En hopen op een goede afloop.
‘Hoe laat moet ik heen?’
‘Waar koop ik een kaartje?’
‘Waar zijn die oplaadpunten dan?’
Daardoor is mijn dag een beetje,… eh… hoe zeg je dat? Uit het ‘ritme’. Ik loop met zware dozen te slepen van alle beddengoedwebwinkels en Zalando. We brengen hem uiteindelijk maar naar de trein.

‘s Middags is het een soort inloopspreekuur bij ons. En nee, ik ben niet zo’n moeder die dat altijd gezellig vind. Sorrynotsorry.

 

Het gaat goed, papa gaat bijna landen.

 

‘s Avonds een afspraak met een klant. Het is altijd zo leuk om van niets een mooie website te gaan maken. Naar de wens en smaak van de klant. Love my job.

Woensdag

Bij een echte lange schooldag, hoort een eigen broodtrommel


Ik breng Pippa naar haar klas. Vandaag mag ze voor het eerst een hele dag naar school. Daarna loop ik voor de vorm nog even langs Noor haar klas. Ze kijkt nogal bozig. Tot ze mij ziet. Als een speer komt ze de klas uit schieten. Ik krijg knuffels en er komen dikke tranen.
‘Ik wíl helemaal niet alleen naar de klas.’
‘Maar ik dacht juist dat jij dat stoer vond?’
‘Nee, nu niet meer, dan mis ik je teveel.’
Oh. O. Nou da’s eigenlijk superfijn om te horen hoor, voor een mama die straks twee kindjes op school moet brengen. Gelukkig word ik nog ergens gemist. Hihi.