Het begint traditie te worden. Al voor het derde jaar schrijf ik niet over al mijn toffe hoogtepunten. Want dat lezen jullie het hele jaar al. Tegen de draad in, vertel ik mijn fails, mijn EPIC fails en laat je de mislukte foto’s zien. De foto’s die nu net het gevoel omschreven wat ik wilde uitstralen. De foto’s die laten zien dat mijn leven echt niet een wereld vol glitter poepende eenhoorns is.

Januari
In het begin van het jaar ga ik samen met Michal en Annemarie naar de vakantiebeurs.


Samen met M naar the Greatest Showman. Wat een k*tfilm! We maken er heel gemene grapjes over. En hebben dus alsnog lol.

Eind januari gaan de dames van Expeditie Kids Enzo met een hoop kinderen naar Charneux in de Voerstreek. We bezetten een prachtig huis. Maar dan blijkt het nog wel even zoeken zijn wat we gaan doen. Ook al hebben we ons best goed voorbereid. Het regent. Het is koud. Dat hadden we nog wel ingecalculeerd. We komen langs dicht slot, een dichte mijn en nog veel meer wat alleen seizoensgebonden is. We denken oprecht dat het een prachtige streek en mooie bestemming is, vanaf mei.


We willen showen hoe geweldig de keuken in ons mooie huis is…

Dit is wat er gebeurt…

Alle kids op een rij

 

Februari
Noor maakt een mooie kaart voor opa die jarig is. Ze wenst hem heel wat.

Eind februari maakt een Siberische kou een eind aan alles wat je dacht wat koud was. We bevriezen bijna terwijl we lopen. Noor en ik doen net of het ons niet uitmaakt en gaan toch lekker wandelen.

Een paar weken na deze foto


constateren we luizen in huize Wandernan. Volgens mij schoonzus, fanatiek luizenmoeder, erger dan ze ooit heeft gezien.

Maart
Gemene Duitse meneer rijdt tegen Nanda’s auto aan. Kooppie staat met kapmantel op en haar in de verf te praten met de politie.

Mijn kinderen zijn dolblij met hun rugzakjes. Gekregen tijdens een campagne offensief. Christenunie. Everything you ever wanted…

Een dag hierna constateren wij de luizen… Sorry Huis van Hilde.

We kammen bij elkaar zo’n twee maanden lang. Onze luizenmoeder gaf een briefje mee met een agressief: dagelijks kammen!!!
Ik heb een hekel aan drie uitroeptekens.

We gaan op vriendenweekend en proberen op te schieten om er te komen. Als papa thuis is, is er nog iemand dwars.

Paasontbijt. Mijn kinderen hebben opeens een Flashdance thema bedacht.


April
Met deze foto is niets mis. Niet met de kerstpj in april. Niet met de focus van mijn kindje.

Het is echt lekker weer deze Pasen. Ik wil een leuke foto op die fotogenieke dam. For real mum?


Mijn altijd fris gepoetste woonkamer.

Het kind wat altijd goed op foto’s staat, no matter what, en het kind wat ehh… dat iets minder vaak heeft. En ook… de moeder die iets te weinig aandacht voor kleurencombinatie’s heeft. Of te makkelijk ok zegt als de kindjes vol houden dat DIT TOCH ECHT LEKKERDER ZIT!

Het duurde een paar weken voor mijn voeten weer hun eigen kleur hadden. Maar wel een heel tof uitje Land van Fluwel!

Heb je de kans je kind te fotograferen bij een veld vol Ballerina tulpen, doet ze de vogeltjesdans…

Ik lig met Pinksteren in de regen in een veld tulpen op mijn buik in de prut. Mijn auto staat op het land. Dat mag, want de boer wil mooie foto’s van zijn tulpen. Achter mij hoor ik wat pensionado’s die meedoen met een puzzeltocht ‘nah lekker aso, zo met die auto het land op! Skaamteloos!’

Mama! Ik wel net als die andere mensen! Is dit leuk? Nee. (heb het niet gezegd hoor..)

Het kostte ongeveer 100 euro om onze auto uit de garage te krijgen op een feestdag (dag vd arbeid is nogal een ding in France), maar dan rij je wel lekker de wijnroute. Die verschrikkelijk druk is, op die dag.

Tijd voor de persreis naar Europa-Park. Geen foto reflecteert de coolness van attractie Arthur & the Minimoys in Europa-Park. Deze zeker niet.

Wat doe jij nou in mijn glas Henk?

We krijgen een enorme schaal vlees. Heerlijk wel. Alleen zijn mijn kids ka-pot na een dag Europa-Park. En is het al bijna anderhalf uur na normale tijd voor diner. Pippa spuugt de hele tafel onder.

Sorry Shere en nog bedankt voor het aangeven van alle doekjes.

De volgende dag is de overhandiging van de ANWB prijs aan een van de pretparkdirecteuren. De kinderen genieten intens van de muziek en de klompendans.

Nanda staat in de rij met twee kinderen die begeleid moeten worden tijdens de ride. Europa-Park meneer lost het even op…

Nee Pippa, dat is het elastiekje van Foodloop. Die krijg je er niet bij.

Om kwart over acht nog in Europa-Park eten. En dan naar huis rijden om tien voor negen. Gekkenwerk. Ik heb tegen mezelf zitten zingen in de auto. Dit mag ik nooit meer.

De eerste warme dag van het jaar…

Nee Noor. Je kan niet meer alles hebben.

Het Veenpark in Barger Compascuum. Een fail op zichzelf. Met heel veel ruimte voor verbetering.

Naar de supermarkt met 4 vriendinnen in Praag. Ik val bijkans om van de honger, want ok, ik ben de eerste die wakker is en verveel me al uren zonder laptop. En I don’t give a tiny rats ass of we nu gewone of iets minder gewonen hummus nemen.

Duckface’s maken op het terras omdat een vriendinnenclubje aan de andere tafel dat ook doet.

Tijd voor een balletuitvoering. Moeders zijn dan extatisch. Kids… not so much. Die moeten het immers doen. Plankenkoorts doorstaan.

Eind mei publiceer ik een geweldig artikel over Plopsaland Coo. Vind ik zelf. Ik ga er even te keer over de kabelbaan. Het artikel haalt de site loopings. Daar zijn de lezers niet al te mild over Kooppie. Ik word dan ook gekopt als ‘panikerende moeder’. Er gaan een paar honderd mensen verbaal tegen me staan schreeuwen. Hoewel ik er duizend grappen over maak, voelt het niet helemaal lekker als mensen zeggen dat ze ‘dat mens in een ravijn moeten gooien’. Even when considering the source.

Juni
Ik ben zo’n goede gastvrouw. Alleen heb ik geen tafel. Dat soort dingen uitzoeken schiet er bij ons altijd in. Dit jaar zoeken we een nieuwe tafel, bank en badkamer uit.

De jaarlijkse schoolfoto. Mijn kinderen komen er nooit echt goed vanaf. Ik ben ook zo dol op geposeerde foto’s… En Noor had een hoge staart, en ging erna nog gymmen. En Noor vind het stom dat ze haar schouders naar beneden moet doen, want zo zitten ze niet lekker.

Het kind wat altijd leuk op foto’s staat. En haar moeder. Ok, hier deden we iemand na. Alleen trok Noor precies op het juiste moment haar dubbele kin stiekem in.

Alles zit top. Alleen die watervlek vlak voor de jaarlijkse Noorgaatoptredenfoto is wat jammer.

Juli
De dag na het Guns n’ Roses concert hoor ik mezelf op bijna elk filmpje wat ik gemaakt hebt. En ik kan dus echt niet zingen…

Mijn dochter alleen laten rondlopen met ene iPad… altijd een leuk moment als ze met honderden tegelijk de cloud in komen..




En je man je fijntjes app’t vanaf huis…

When je ijsje is gevallen.

When het veel te warm is…

De vloedlijn van dit strand. Waden door een meter brede rij plastic. Dag paradijs. Nog nooit zag ik de plastic soup zo goed. EPIC FAIL van de mensheid.

Net zo lang ‘nog een keer!’ roepen voor de perfecte foto. Zo vaak dat je kinderen zich afvragen of het echt nog een keer van die glijbaan af moeten.

Twintig van zulke foto’s omdat je je toestel vergat mee te nemen naar Castelsardo.

Plofpoes op het strand van Alghero.

Op pad gaan met 35 graden plus. Zonder water. En het vreemd vinden dat je kinderen beginnen te muiten. Ok, dat vond ik niet vreemd.

Deze meneer en mevrouw die serieus 100 foto’s van elkaar hebben genomen.

De haven van Alghero, ik denk dat ik een idyllische foto neem tot ik hem terug zie…

Goede foodie -foto. Van de snackbar op de boulevard, die ook broodjes paardenburger verkoopt.

Mooie foto’s willen nemen op een poederstrand… en je kids die zo kijken.

De kermis in Alghero hartstikke leuk, behalve het spookhuis. Daar wil Noor nooit meer aan denken. Krijsend kwam ze er uit.

Augustus
We zijn op Sardinië. Alles is geweldig. Het is bloedheet. De laatste camping is geboekt onder het label ‘Camp2Relax’. Voor Sardijnse begrippen zitten we wel op een grote camping. Dus het relax mogen we met een korreltje zout nemen. Ons plekje is mooi en idyllisch. Tot ‘s avonds het entertainment begint. Die van onze camping, en die van onze camping op ongeveer 30 meter van onze canvas tent.

Ons laatste hotel was een dure. Maar ach… die laatste dag even fijn zwemmen met de kinderen in zo’n mooi zwembad, en ‘s morgens in de buurt van de luchthaven wakker worden, leek me beter. EUR 239 voor 1 nacht. Onze kamer bevindt zich bovenop de berg. Ongeveer een kwartier lopen vanaf het hoofdgebouw. De wc loopt niet door. Ik bel de receptie. Er komt niemand.
Na de vakantie sturen ze ons als dank nog een extra credit card rekening.

Ik ga samen met de meiden naar Brabant. Hoewel we enorm van dit avontuur genieten drijft mijn oudste kind mij de eerste avond tot waanzin. Ze kan niet slapen. Snap ik. Kan nog steeds niet slapen. Kan nog iets later nog niet slapen. Hoort een mug, durft nu helemaal niet meer te slapen. Ze mag in mijn bed. Ook daar vat ze de slaap niet. Ze gaat toch maar weer in haar bed en ramt haar zusje wakker. ARGH! Ik zeg er heel lelijke dingen van. Dat moet ik nog lang horen van mij lieve kind.

In de Beekse Bergen hebben we ook een soort apocalyptisch moment. Noor ziet wesp. Noor gilt om wesp en zwaait met haar armen de kroket van zusje van tafel. Zusje begint te krijsen. De meeuwen die zaten te wachten op een dergelijk accidentje snellen toe. Nu krijsen beide zusjes. Iedereen kijkt naar ons. Ik gooi de kroket weg. Per ongeluk samen me de dop van mijn vierenwintig euro kostende waterfles. Damn it. En die stond alleen op tafel omdat ik niet weer allemaal pakjes drinken wilde kopen om zo een tientje uit te sparen. Fail.

September
Met de 4 non blondes op pad. We doen in Center Parcs een super spannende speurtocht met opdrachten. Het moment van climax is als we het deurtje van een ingegraven kastje open moeten maken. En we vinden… SPANNEND!….nix. Onze voorganger heeft de code meegenomen. Hoe suf!

We gaan naar Tash Sultana. Wat op zich een goed concert is. Alleen moeten wij even wennen aan het overige publiek, wat gewoon keihard door het concert heen praat.

Met Pippa op blogtrip. Ze heeft het er al weken over. Als we eenmaal in het hotel zijn en gaan eten, met een carte blanche… blijkt dat Pippa trek heeft in twee stukjes pannenkoek en dan eigenlijk wel wil slapen. Good god… Zo zonde! Haha. Ik geniet wel driedubbel van het ontbijt.

Ons weekend in Zeeland is er weer een zoals ik van Zeeland gewend ben, regen, regen, regen. Het mag de pret niet drukken overigens!

Noor maakt overal vriendinnen, en die komen dan wel eens photobomben

Ga wég PIPPPP. Maar Pippa wil ook laten zien dat Madurodam met opa heel gezellig is.

Oktober
Ik sta ingeschreven op een individuele persreis naar Griekenland. Ik heb doorgegeven dat ik graag thuis wil blijven. Ik heb daar goede redenen voor. Het kan niet meer, volgens S is alles geregeld, mijn plichtsbesef zegt dat ik moet gaan. Twee dagen voor vertrek krijg ik mijn ticket. Ik heb nog geen programma en geen idee waar ik terecht ga komen. De printdatum van mijn ticket ligt na de datum dat ik heb aangegeven niet te kunnen gaan. Ik besluit mezelf niet voor lul te laten gebruiken. Met alle gevolgen van dien. Deze gaat de boeken in als  de Griekse tragedie.

De enige moeder die vergeten dat er er vandaag een bosexcursie was. Gelukkig kunnen mijn kinderen heel goed met slippers.

November
Kooppie heeft een nieuw plan. Sporten hoort bij dat nieuwe plan. In al haar wijsheid besluit ze een lesje mee te gaan boksen. Met bijna flauwvallen tot gevolg.

December
Voor wie denkt dat er geen slechten foto’s van Noor te vinden zijn. Heel, heel soms zit er eentje tussen waar ze níet op haar best op staat….

Last Christmas tree. Nooit meer een echte boom voor ons. Halverwege december komen we er achter dat Pippa allergisch is voor kerstbomen. Die arme schat is al drie jaar ziek met kerst. Galbulten, oververmoeid, prikkelbaar. Wat sneu! We gooien de boom in de tuin, hakken hem in mootjes, wassen haar jas. Nog steeds bulten. Oh. Crap.

Het jaar afsluiten

Dan nog even wat algemeen. De blogwereld is geweldig leuk. Ik lach me regelmatig súf over de stupiditeit van een paar idiote bloggers en al hun qwerks. Cijfers die niet echt met rare kunstgrepen omhoog worden gebracht. Hoe harder men roept over ge-wel-dige cijfers, hoe meer mijn wenkbrauwen omhoog gaan. Really yes? Ik ben ook een blogger van niets, ik kijk misschien eens per jaar naar mijn CTR ofwel Click Through Rate, heb daar grootse plannen mee en vergeet het net weer zo hard, want tja… kinderen, blog, werk, life. Nog erger, ik hoor soms dat er bloggers zijn die anderen ‘helpen’ om vervolgens met de door hulp vergaarde informatie hun eigen blog weer een klein beetje beter maken. Technisch verhaal, maar geloof mij, het gebeurt. En ik moet gewoon lachen als diezelfde mensen pedant tegen anderen staan te vertellen dat ze ongelofelijk goed zijn. Tranen in mijn ogen van het lachen dat ze zelf niet zien hoe ze voor lul staan.

En dan die eeuwige, eeuwige discussie onder bloggers of je iets mag zeggen als je ergens niet bent geweest in het juiste gezelschap. Onder familiereisbloggers is er een verhitte discussie gaande. Mag je wel bloggen over bijvoorbeeld de 10 leukste tips met kinderen, als je ergens  niet met kinderen bent geweest? Het beste argument van kamp ‘dat mag niet’ is: je weet dan niet of het leuk is met kinderen. Ik vind persoonlijk ‘de leukste’ een gevaarlijke stelling. Hoe weet je dat? Vanuit welk oogpunt?
Ah wel… alsof een ‘test’ met twee kinderen model staan voor het kindergeluk van al die anderen. Alsof dat zo wetenschappelijk onderbouwd is. Pedant gelul.
Ik vind dat je best een blog kunt schrijven over leuke dingen om te doen. Zeker als je ter plaatse even een beetje oplet. Zijn hier veel gezinnen met kids? Vermaken ze zich? Ik ben er van overtuigd dat de blogs die ik heb geschreven over ‘met kinderen’ waar ik niet met mijn kinderen was, toch ouders op weg kan helpen.

De rest van de bloggers die ik persoonlijk ken is echt oké en integer in het geven van hun info. En net zo goed in het bewaren van authenticiteit als de dames van Expeditie Kids Enzo. Daar hou ik van.

Nog wat cijfers:
Ik ging in totaal 13 x weg, dat waren 68 dagen, ik was dus 19% van mijn tijd op vakantie. Daar waren maar 4 trips van gesponsord, een bewuste keuze.
Ik sliep in 16 verschillende accommodaties en bezocht 5 landen.
Ik schreef ongeveer 100 blogs voor jou.
Per maand keken er gemiddeld meer dan 6000 mensen naar Wandernan, op Pinterest rond de 17.000 (dat fluctueert nogal).
Wandernan maakte een groei van 77% door ten opzichte van het jaar ervoor.
Ik had de meeste lol met Insta Stories dit jaar. Waarop ik heel veel laat zien van ons leven voor en achter de schermen.

De ervaringen waren onbetaalbaar en niet in cijfers uit te drukken.

Bedankt voor iedereen die het weer mogelijk maakte! Van oppas tot geldschieters, van PR-bedrijven tot blogmaatjes, van mijn eigen teampie thuis, van lieve mensen die ik onderweg tegenkwam…

En ik besef me maar weer eens, ondanks fails, ondanks het ontbreken van vlekkeloosheid, dat ik een heel, heel gelukkig mens ben.

Ik ben intens dankbaar voor weer zo’n mooi jaar.

Print Friendly, PDF & Email