Weekly whereabouts #156: stemmen, Humberto en vriendenweekend

Wat een heerlijk relaxt weekend heb ik achter de rug. Wat hebben we weer genoten en gelachen tijdens het vriendenweekend, de zesde editie inmiddels…

Maandag
‘s Avonds ga ik naar de verjaardag van mijn schoonzus en vergeet heel handig mijn jas.

Dinsdag
Mocht ik naar de kapper!

Ik weet niet meer waarom ik zo keek…

We hebben het thuis over stemmen. Noor wil weten waar het over gaat. Ik leg uit ‘wie is de baas van school?’.
‘Meester Paul.’
‘Wie is de baas in huis?’
‘Papa.’
(ik kan er niets aan doen hè)
‘Wie denk je dat de baas van het land is?’
‘De politie!’
‘Nee, die zorgen dat de regels die gemaakt worden ook gevolgd worden.’
‘Sinterklaas!’
‘Die woont in Spanje.’
‘Hij heeft toch luisterpieten?’
True that.
Ik leg uit van Den Haag. De regering. Kiezen. Of je bij een clubje wil dat wil er dat meer windmolens komen. Bij een clubje dat wil dat we goed voor ons geld zorgen. Bij een clubje dat wil dat de armen het beter krijgen. Of bij een clubje wat gewoon azijn zeikt. Nee, grapje. Of bij een groepje die wil dat we beter voor de beestjes zorgen.
Noor wil bij het clubje die voor de arme mensen is. ‘s Avonds heb ik een afspraak voor een nieuw te bouwen website.

Woensdag
Mogen we mee in het hok? Pippa vraagt zich af of ze een knuffel mee moet nemen in het stemhokje. En of het er heel donker is. Ze kijkt e een beetje angstig bij. ‘Stel je er niet teveel van voor, het is gewoon drie planken met een gordijn ervoor.’
‘Een soort poppenkast?’ zegt Noor wijs.
‘Ja, dat sowieso… ‘
We lopen de school en vandaag ook het stemlokaal binnen. Er staat een meneer tegen kinderen te schreeuwen dat ze óm het stemhokje heen moeten lopen. Een echte regelneef. Er wordt in deze school eigenlijk nooit tegen kinderen geschreeuwd en zeker niet op de manier waarop het nu gebeurt. Ik moet een beetje gniffelen.

Ik bestel een zuigrobot. Ik ben het zat met al die stofjes in huis. Meet Svetlana:


In mijn speurtocht naar de perfecte zuigende robot stuit ik ook op deze… Een kat-vacuummeerder denk ik… Voor als je je kat zat bent…

‘s Avonds strijk ik neer op de bank na een lange dag van vier kinderen in de achtertuin, zwemles en nog wat werk.

Even kijken hoe ons land er voor staat. Ik ben vrolijk gestemd. Ik kijk naar de speech van Asscher. (‘Laten we het Asscherblieft rustig bekijken.’)
De speech van Buma, die opkomt met een muziekje met de tekst

Here we are, with our backs against the wall.
We’ve got big city dreams, but we don’t move from the asphalt.
We run away, from our own imagination.

Humberto en ik hebben hetzelfde probleem met deze tekst. Ik zie hem naarstig Soundhounden naar het nummer. Oh. Het nummer heet ‘come together’…. die spindoctor was even vergeten naar de rest van de tekst te luisteren.

Buma komt op als een boy wonder. Deelt links en rechts een ‘heybenjijerook’ wijsvinger/knipoog uit en voelt zich on top of the world.

En dan, is het een popster? Is het Freek Vonk? Is het een bekende voetballer? Ach nee, het is Jesse Klaver, die net niet aan de klauwen van Femke Halsema ontkomt. Die ook nog wat zendtijd wil. Jesse wil verder. Mevrouw Jesse Klaver met parkieten op haar t**ten wil ook verder. Jesse steekt zijn tong in mevrouw parkiettiet om te laten zien dat er nog liefde is na campagne.

Humberto kucht. ‘Nou. Dat is heel persoonlijk wat Jesse daar laat zien.’
Ik kom niet meer bij in mijn eentje op de bank om veel te laat.

Donderdag
‘Op wie heb je nu eigenlijk gestemd?’ vraagt Noor.
‘Mark Rutte.’
‘Mark,…die ken ik wel…’, klinkt het vanaf de achterbank.
‘Rukke,’ hoor ik nog iets later.
Ja, dan weten jullie dat ook meteen maar.

Ik vind het heel eng… maar ik doe het.


Het verschil is niet zichtbaar met het blote oog.

Werken, werken en een beetje lummelen. ‘s Avonds nog langs Pietie. Pietie wil dat ik met 25kg in één hand over een box heen stap. Twintig keer. En dan nog eens. Ik weiger. Ik wil een hoop doen en ben niet heel bang om moet te worden, maar dit voelt niet echt lekker. De volgende dag trouwens nog iets minder.

Vrijdag
Links en rechts stromen de opdrachten binnen. Ik ben moe van een rotnacht en avond Humberto achter elkaar. Spullen inpakken, offertes nog snel de deur uit. Het is een pietsie hectisch. We gaan op vriendenweekend en ik ben een beetje ongerust over de sloot die naast het complex ligt. Want mijn kind is drie. En ik kinderen en water is mijn ergste nachtmerrie. Ik ga nog even met Noor naar ballet om vijf uur. Vriendenweekend is dit jaar vrij dicht bij huis. Ik weet niet precies waar ik heen moet. Ik zoek het op vijf minuten voor ik ga rijden. Ah. Jaja…. juist, op 1,6 km van mijn huis. Dat weggetje bijna tegenover de supermarkt waar ik wekelijks kom. Ik lach me dood.
Bij aankomst is de eerste al weer afgevoerd naar het hospitaal. Arme M. brak haar arm op de trampoline. Auch.
Er is geen witte wijn en er zijn knuffels vergeten, ik rij gewoon even naar huis. En zo begint ons gezellige weekend met dertien volwassenen, twaalf kinderen en hond Mello. Mijn dochter staat doodsangsten tot ze ontdekt dat er twee hutten zijn waar een hond met geen mogelijkheid in kan.

Wij drinken en moeten uiteindelijk hier om lachen… Dan weet je het wel…


Zaterdag
Vriendenweekend, de zesde editie inmiddels. Het is een weekend waarin de kinderen niet om de vijf minuten horen wat ze wel en niet mogen. Sommigen zelfs niet om het uur. Die van mij zie ik überhaupt vrij weinig. Ze bouwen hutten, bioscopen en doolhoven, spelen voetbal in de tuin en verstoppertje in alle kamers. Sommige meisjes bedenken dat ze de chubby stick van mama best voor alle vriendinnetjes mogen gebruiken…
We gaan naar het zeeaquarium in Bergen aan Zee. Voor mijn kids echt een heel leuk uitje. Nemo! Zeehondjes! Roggen aaien! Voor een ander is het een bezoeking We zijn nog geen tien meter binnen of er gooit er een zijn banaan van een uur terug over de vloer. Arme K. ziet groen.

Veel mogelijkheden voor ontzettend grappige foto’s…
Kissing Nemo
Oh, ik zou je wel op willen vreten. Little miss cuteness…

Teruggekomen doet iedereen maar wat. Het gaat altijd erg gemoedelijk. Iedereen helpt een handje.

Ik maak even een kantoor in de woonkamer…


De bbq gaat aan onder het afdakje, de biertjes gaan open. Gezelligheid!
‘s Avonds heeft N een geweldige pubquiz bedacht. Heerlijk! Hubby ramt de Halli Galli spel bijna door de tafel terwijl hij Verdamnt Ich Lieb Dich roept (Matthias Reim, nicht für mich) en de gin tonics zijn onze gezamenlijke (MET EEN N!) nieuwe hobby.


Na een dikke nederlaag, waarbij zelfs Bob Marley en Michael Jackson mij niet konden redden, werden er nog wat nieuwe gin en tonics gemaakt en gingen we met een select gezelschap door aan de Risk tafel. Verder zeg ik daar niets over. Het abrupte einde van de avond viel vier van de zes spelers zwaar.

Zondag
Noor en Pippa, onze vroegspookjes worden afgevoerd door hubby. Bedankt voor de uitstekende zorgen dit weekend… Twee keer uitslapen! Feest!

Pippa is de kleinste van allemaal en krijgt zo’n weekend nooit aandacht tekort.

Daarna volgt er een Applegate. Er worden duistere praktijken vermoed. Er is appeltaart verdwenen in de nacht! Er worden allerlei theorieën bedacht. Gelukkig is er ook nog appelflammküchen.

De taart wordt aangeknipt…

De groep gaat naar het bos. Ik bewaak het fort nu met verve…


Terwijl Noor al haar angsten overwint.


Ik prijs mezelf gelukkig met deze fijne mensen om me heen… Hoe lief de kids me elkaar spelen (meestal… kleinigheidje daargelaten) en hoe relaxt het altijd gaat.

Het was weer een mooi weekend! Ik ga alvast wat flessen gin inslaan voor mijn virtigste b-day…

De vorige whereabouts lees je hier: #155

Bedankt voor het lezen en tot volgende week!
LIEFS.
Nanda

2 thoughts on “Weekly whereabouts #156: stemmen, Humberto en vriendenweekend

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge