Wandernan

Wandernan

Reisinspiratie voor gezinnen

Weekly whereabouts #347: lockdown ellende, dikke stress en hartverwarmend

Goedemorgen allemaal. Hartverwarmend, al die reacties op mijn blog van vorige week! Ik ben vier dagen bezig geweest om alle reacties te lezen en beantwoorden. Ze stroomden binnen via mijn…

Goedemorgen allemaal. Hartverwarmend, al die reacties op mijn blog van vorige week! Ik ben vier dagen bezig geweest om alle reacties te lezen en beantwoorden. Ze stroomden binnen via mijn blog, app, messenger, mail en telefoon. Zo leuk! En nog bedenk ik me nu dat ik iemand geen antwoord heb gestuurd. Sorry mama L. Je idee voor de gang is ZEKER leuk en neem ik mee.

Gaat het bij jullie thuis ook zo onwijs lekker? Hier is het dikke, dikke stress. ‘s Avonds voel ik dat tot in mijn vingertoppen.

Ik vind het normaal gesproken heerlijk dat ik vanaf huis werk. Kids naar school, wandelingetje in de buitenlucht, computer aan, Trello afwerken.

En nu is dat: Wachtwoorden zoeken, inbel-ellende, huilende kinderen die het niet snappen (en ook niets meer willen) en dat tot maar liefst twee uur. Waar we in de eerste lockdown om 11u klaar waren met werken en bijspringen, zo zit ik nu tot twee uur stand-by. En daarna kunnen de kids niet lekker naar buiten. Nee, dan komen ze na een half uur al weer bevroren terug. Geen reet aan buiten.
Vorige lockdown waren er niet zoveel inbelmomenten en was ik gewoon flexibel om mijn en hun uren een beetje door elkaar te vlechten om zo optimaal gebruik te maken van de energie van iedereen.
Dag 1 werd ik gebeld door de juf van Pippa. Of ze wel aan het werk was? Ze was al twee lesmomenten niet aanwezig. Ok, die memo had ik even gemist.

Ok, eerlijk is eerlijk, na drie dagen went het ook wel weer een béétje. En ik kan heus íets doen tussendoor. Maar mijn to-do lijst is eindeloos en ik zit er ook een beetje mee dat ik vanaf 15januari twee weken vakantie ga nemen om te klussen.

En dat klussen, je ziet het al een een beetje aankomen, had ik graag gedaan in de uren dat mijn kinderen naar school hadden geweest. Maar Mark heeft natuurlijk al laten weten dat die versoepeling er niet echt in zit.
Ok, ik zie de cijfers ook. Was al blij met het besluit om zorgpersoneel dan maar als eerst te vaccineren.

Kortom,… ik moet even opnieuw bedenken hoe dan alles in een vat te gieten.

Het volgende obstakel is dat ik, door al die inbelmomenten, ook niet meer kan sporten. Kinderen kunnen namelijk niet meer mee naar de sportschool (waar we buiten sporten, in de knetterkou, maar prima, want een oplossing), en ik kan niet bij ze weg.

En dan deze grap; ik moet een huis inrichten, verf, vloeren en gordijnen uitzoeken. En dat gaat dus niet.
Als ik de plaatselijke helpers bel, dan moeten ze nu nog navragen of dat mag, verfstalen klaar leggen. ‘We hebben er ook niet zoveel.’
Een beetje ondernemer had hier toch allang iets op verzonnen zou je zeggen. Facetimen, stalen klaarleggen, borg vragen, terug laten brengen, ontsmetten. Zoiets.

Thank god voor to-do lijsten. Ik heb een account bij Trello (A als je dit leest, ja, je hebt het goed gelezen, uiteindelijk toch Trello omarmt 😉 ). Op mijn bord ‘New Home’ staan 8 lijsten vol met kaarten en in sommige kaarten nog checklists. Variërend van ‘vaatwasser uitzoeken’ tot ‘adressen wijzigen’.

Afgelopen weekend zijn we begonnen met het verdelen van de spullen. De hele zolder is uitgeruimd (en verdorie nog steeds mijn Maglite niet gevonden!), verdeeld en weer ingeruimd. Dag fijne Titan X2 spinner, dag kerstboom, hallo memory box.

Eigenlijk wil ik zo min mogelijk spullen mee verhuizen. Less is more of zoiets. Maar je hebt toch altijd meer dan je denkt.

Als je, zoals ik inmiddels voor de 10e keer verhuisd, kun je goed loslaten. Ik heb 1 krat waarin dingen zitten die ik bij de vorige verhuizing nog niet los kon laten, melktandjes, mijn poëziealbum, een wascotekening van een goudfazant. Dromen van mij als kind. En mijn allereerste analoge blogs.
Wat kaarten en brieven. Agenda’s. Mijn leven pas in een curverkratje. Misschien moet dat de titel van mijn nieuwe boek worden?

Ondertussen is vriend R hard bezig het ultieme bureau voor mij te bedenken. Hij houdt me scherp ‘Nan, da’s niet zo erg VT wonen, vind je wel?’
Net als we er uit zijn,… blijkt dat een onderdeel van ons plan niet beschikbaar te zijn. Back to the drawing board dan maar. R is van de verzonken stopcontacten en USB-poortjes. Fijn als iemand meedenkt en überhaupt iets voor je wil maken! Dank dank dank.

Verder begon Noor plotseling te twijfelen aan haar turquoise Ibiza extravaganza. Ze brengt dat niet heel handig, waardoor ik niet al te flex reageer. ‘s Avonds gaan we er nog eens goed voor zitten… Kopje thee erbij. En we komen met een nieuw plan. Wat Noor vooral wil, is zachte stofjes, knusse kussentjes en een lamp met velvet buitenkant en gouden binnenkant. Ja, ik begrijp het helemaal!

Voor Pippa bestel ik bij H&M een knuffelunicorn voor aan de muur. Hij komt redelijk snel binnen. Hij is perfect. H&M heeft ontzettend veel leuke interieurdingen vind ik.

Zelf begin ik langzaam met inpakken en bestel ik een en ander van wat ik niet meeneem. Ik hoop maar dat ik op het nieuwe adres dezelfde pakketbezorger heb, want met deze heb ik inmiddels een band opgebouwd. Gênant moment laatst toen ik bij de tandarts in de wachtkamer zat, met mondkapje op en dat hij langs flitste, terug liep en zei ‘hey! Ik dacht al dat ik iets bekends zag’. Dan weet je dat je teveel online bestelt.

WiFi, water en verzekering zijn geregeld. Checkerdecheck.
Bed mag ik mee, maar is zo groot, ik ben zelf maar 1m63. Heb ik toch geen bed van 1m80 breed en 2m10 lang nodig? Die ruimte besteed ik liever aan een brede make-upkast waar we met zijn drietjes naast elkaar kunnen staan ipv wat wat we nu altijd doen, met zijn drieën achter elkaar.
Ik raak verliefd op een nieuwe pannenset. Pannen zijn 4life, dus daar mag in geïnvesteerd worden.

Noor zit te videobellen. Ik trek gekke bekken. De stem van haar leerkracht…
‘Noor waarom lach je?’
Noor unmute.
‘Mijn moeder trekt gekke bekken achter mijn iPad.’
Snitch! Snitch!

Maar hey, ik zit hier dus te bloggen, terwijl Noor tegenover mij les krijgt via haar iPad (en niet via mijn MacBook) en Pippa legt op rechts alles perfect klaar en begint al fanatiek met werken. Pippa hoeft pas vanaf half tien in te bellen en dat past ook beter bij haar slaap-waakritme.

P zegt Noor toe dat hij de hele serie van Harry Potter voor haar koopt. Ik zegt dat dat leuk is , maar dat hij dat wel even op zijn eigen iCloud moet gaan regelen.
‘The cloud, the cloud, nobody understands the cloud.
Paniek.
‘Ik betaal hem wel, als jij dan even een tikkie stuurt…’
Nee, nee zo gaat dat niet. Ik zal je even uitleggen hoe de cloud werkt. En waarom het handig is. En koop ook even wat ruimte bij, zodat ik je wat foto’s kan sturen. Ons leven tot 2007 heb ik al in een mapje gedaan voor je.
Een half uur later is P bij. Was toch niet zo eng als hij dacht. Dat krijg je in een huishouden waar ieder op elkaars kernkwaliteiten leunt.

Best chill vandaag… Nu eens kijken wat ik in de schuur heb staan aan en of ik alvast wat spullen bij Karwei kan bestellen. Hoera, de grootste karwei van Nederland staat in mijn dorp.

Oh, en ik krijg een interview hoor ik net. Leuk…




Geen reacties op Weekly whereabouts #347: lockdown ellende, dikke stress en hartverwarmend

Favoriete Netflix series van Wandernan

Hier zijn ze, mijn toppers voor jou op een rij. Deze blogpost krijgt regelmatig een update. Telkens als ik een paar series heb bekeken schrijf ik hier het beste op….

Hier zijn ze, mijn toppers voor jou op een rij. Deze blogpost krijgt regelmatig een update. Telkens als ik een paar series heb bekeken schrijf ik hier het beste op. Pak een dekentje en een grote beker thee, nestel je op de bank. Leg je telefoon ver weg en duik in een van deze series. Wil je inspiratie opdoen voor je volgende reis? Ik heb ze gesorteerd naar land.

32 Reacties op Favoriete Netflix series van Wandernan

Weekly whereabouts #346: scheiden en een nieuwe toekomst

Het afgelopen jaar hebben jullie vast gemerkt dat ik met steeds meer moeite de silver linings zocht. Corona, gezeur met B12 en daarna werd het helemaal stil op Wandernan. Niet…

Het afgelopen jaar hebben jullie vast gemerkt dat ik met steeds meer moeite de silver linings zocht.
Corona, gezeur met B12 en daarna werd het helemaal stil op Wandernan.

Niet helemaal voor niets. Ik had even niet zoveel leuks te melden. Het ging thuis niet goed. En uiteindelijk heeft dat erin geresulteerd dat we per donderdag 10 december hebben besloten niet met elkaar verder te gaan.

De trukendoos is leeg.

Dat doet natuurlijk heel veel verdriet. Want je hebt twee kinderen en zo had je het allemaal niet bedacht.

Maar,… mensen die mij kennen en die mij deze week zagen zien ook dat het goed gaat met me. I’m ok.

En waarom gaat het dan toch ok?

#blessed

Er zijn namelijk heel, heel veel dingen om dankbaar voor te zijn.

P

  • in gedachten ga ik terug naar al die mooie reizen de we samen maakten en alle andere avonturen die we hebben beleefd, Motswari, de humpback whales, kleine dibbes, slapen in kastelen, verre oorden en in de lullukke hotel met het IKEA bed. Zoveel mooie herinneringen die ik meeneem.
  • ik had nooit een bedrijf kunnen opbouwen zonder dat ik daar alle ruimte voor kreeg
  • we slaan elkaar de hersens niet in, wonen nog even met zijn vieren in dit huis en heffen nog steeds af en toe het glas

Sporten

Door het vele sporten wat ik het afgelopen jaar heb gedaan voel ik me mentaal en fysiek fit en sterk. Blij met de loft Common Heroes, sportschool de Geus en sportmaatjes Sam, Anne, Kim en Mayo. Bedankt dat er altijd nog ergens een grand café open is. Lachen door de kutcardio heen. Elkaar aankijken en weten dat het zwaar is, maar dat het samen zwaar is en dat is altijd minder erg.

Familie

Op mijn lijst ‘wat ga ik missen in deze relatie’ staan onder andere mijn zwager, schoonzus en hun kids. We hebben in het voorjaar, tijdens de eerste lockdown, zoveel gezellige momenten gehad. Avonden zaten we met wijn in een online escape room. Of ik met mijn zwager een rondje op zoek ging naar lekker eten in de polder en bij Mercato. En nee, we komen vast nog bij elkaar over de vloer natuurlijk!

Mijn ouders, bij wie ik terecht kan voor hulp, in praktische zin of vooral om stomme grapjes te maken. Heerlijk. Love you.

Friends

Je weet pas wie je vrienden zijn als je door een klotetijd heen gaat. En Jezus… wat prijs ik me gelukkig!

Jullie stonden klaar met koffie, hulp, foute humor, wandelingen in de buitenlucht, hier en daar zelfs een knuffel (enigszins coronaproof), mails, appjes, voicejes en aanbod voor oppas…

Met harde, wijze, lieve woorden.

De clubjes

Ik ben onderdeel van allerlei clubjes. Expeditie Kids (de blogmatties), de roeivereniging (zie onder sport), paardrijden, de 4 non blondes en mijn ex-collega’s van Carlson Wagonlit Travel.

Waar ik het nieuws ook maar loslaat, iedereen reageert zó lief, empatisch en betrokken.

Mijn schatten

En dan de tiny humans die het allemaal maar moeten ondergaan. Die er niets aan kunnen doen dat dit hun het hardst van allemaal treft. De kinderen die van A naar B moeten en vice versa.

Ik ben zo onwijs dankbaar voor zulke lieve, lieve kinderen. Noor die zich voor nu heel flexibel toont. Die haar kleine zusje af en toe troost en probeert op te beuren. En die af en toe ‘s avonds met muis onder haar arm geklemd tegen een van ons aan kruipt op de bank. Die het ergens stoer vindt dat ze nu bij ‘de club van gescheiden ouders’ hoort. Erm… Whatever makes you happy, honey.

Pippa die intens verdrietig is en extra knuffelig. Maar die ook de voordelen van twee verjaardagen vieren inziet. En die inmiddels droomt van haar nieuwe kamer met een regenboog op de muur.

De kinderen van wie we (P en ik) hopen dat ze zich nooit hoeven afvragen of ze papa of mama op verjaardag uit gaan nodigen. Laten we het alsjeblieft geciviliseerd doen…

De nieuwe casa

Ik sta al jaren ingeschreven voor huurwoningen. Toevállig kwam er precies een woning vrij op een mooie locatie. Ik heb tegen het universum (samen met andere mensen ook nog…) gezegd dat dit MIJN huis was. Ja, noem me een gekkie, maar die laws of attraction hebben me de afgelopen maanden toch een paar keer leuke dingen toegespeeld.

Op 17 december mocht ik gaan kijken bij het huis. Dat ging allemaal niet zonder slag of stoot. Want ik had niet de juiste papieren (ik moest denken aan Tos van Otje (Annie MG Schmidt), die ook nooit de juiste papieren had).

Aangekomen in het huis, stond daar een hele lieve mevrouw die mij álle tijd gunde om even om mij heen te kijken, thee te drinken en alles even in me op te nemen. Ze maakte me enorm blij met een vloer, gordijnen, lampen en nog heel veel meer.

Ja, dit is inderdaad MIJN huis dacht ik toen ik er zat.

Inmiddels zijn de kamers verdeeld en wordt er druk gepind op Pinterest.

J hielp me met het bedenken van een coherent concept voor woonkamer en kinderkamers.

Dus dat…

Vanaf nu weer de silver linings!

En even for the record: P heeft dit gelezen en goedgekeurd voor publicatie.

28 Reacties op Weekly whereabouts #346: scheiden en een nieuwe toekomst

Weekly Whereabouts #345: veren, complimenten en flow

Wat zou het fijn zijn om eens zonder filters te tikken. Ik doe het niet, maar wat zou ik er van opknappen. Maar ja, ik alleen. En zo’n egoïst ben…

Wat zou het fijn zijn om eens zonder filters te tikken. Ik doe het niet, maar wat zou ik er van opknappen. Maar ja, ik alleen. En zo’n egoïst ben ik niet. Het was de week van veren in mijn reet. Ook wel eens lekker.

Maandag

Boksen gaat ónwijs lekker. Dat is de nieuwswaarde wel zo ongeveer van deze dag. Ik vraag me af… is het nog enigzins interessant om mijn whereabouts te lezen? Het is jammer, want doordeweeks heb ik best vaak momentjes waarvan ik denk, die zijn leuk om te delen. Grappige uitspraken van Noor en Pippa of anderen dingen die me opvallen.

Dinsdag

Hoogtepunt: Paardrijden…. En vette complimenten in mijn app, en plein publique op Facebook. Zo lief dat mensen te tijd nemen er even bij stil te staan. Dat vind ik echt bijzonder.

Woensdag

Sporten. Werken. Ballet.
Pipp zit op de achterbank. We hebben het over de lampions.
‘Noor, ga je weer zo’n lampion maken die meteen aan gort gaat?’ vraagt Pippa serieus.
Ik lig vlak.

Donderdag

Monsterdag! Om tien uur staat de bloemist voor de deur met een enorme herfstbos met pauwenveren. Van school. Toch nog. Keihard werken, een toffe afspraak en zo lekker in de flow dat ik haast vergeet te eten. In elk geval vergeet ik om eten te halen. Dus verse pasta met pesto. Het regent keihard dus ik haal de kids op bij de opa en oma.
Vervolgens leg ik ze in bed, of ben daar mee bezig als er wordt aangebeld. Lieve cadeautjes en weer een bos bloemen. We doen een bakkie op de goede afloop. De kids zien hun kans schoon en blijven rondjes door de kamer lopen met koekjes enzo.

Als ik later op de bank lig voelt een beetje of ik opgebaard ben met al die bloemen om me heen.

Vrijdag

Sporten. Koffie. Werken. Zwembad. Werken, werken. Elite S3 af kijken.

Zaterdag

Sporten. En werken… wat moet je anders? Je kunt je tijd maar beter nuttig besteden toch? ‘s Avonds maken we lekkere hapjes en kijken we mr Bean met de kids.

Geen reacties op Weekly Whereabouts #345: veren, complimenten en flow

Weekly Whereabouts #344: coronablues, microfeest en zo

Ik wil het even hebben over die coronadepressie die iedereen zo ongeveer te pakken krijgt. Mijn week bestond uit: sporten, sportclubjes van anderen, een heul gezellig microfeestje en een paar…

Ik wil het even hebben over die coronadepressie die iedereen zo ongeveer te pakken krijgt.

Mijn week bestond uit: sporten, sportclubjes van anderen, een heul gezellig microfeestje en een paar pittige gesprekken.

Verder:

Geen fuck, geen donder, geen reet.

Jules Deelder – Blues on Tuesday

Coronablues

Om mij heen zie en hoor ik veel mensen afhaken. Kutzooi. Ik heb er geen zin meer in. Klaar mee. Ik ben bang. Niemand wil een extra uur 2020, dus laat die wintertijd nu ook maar zitten.

Ondertussen hoor ik om mij heen ik weet niet hoeveel mensen testen doen. Poe, gelukkig negatief. Een paar ook positief. Gelukkig niet al te veel klachten.

Laten we wel zijn. Het ís kut. Het overkomt ons allemaal maar gewoon.

De crux zit hem volgens mij in de uitzichtloosheid. Stel je voor dat iemand zou zeggen ‘nog twee maanden en dan zijn we er helemaal van af’, dan zou niemand zeuren.

En de een staat er dagelijks met zijn of haar neus boven. En de ander, zoals ik bv, ontspringt de dans door in volledige ontkenning te kunnen leven. Mijn huisgenoten gaan allemaal nog gewoon naar hun school en werk en mijn kantoor was toch al in huis. En we hebben allemaal nog werk zat.

Ik probeer verstandige keuzes te maken. Door een paar mensen wel te zien en andere mensen vooral te ontzien. En door niet te ingewikkeld te doen als dingen even anders lopen. Me niet schuldig te voelen als een afspraak met klanten niet door kan gaan, omdat ik kinderen in huis heb.

Ik probeer extra lol te hebben van dingen die (nog) wel kunnen. Sporten. Wandelen met vriendinnen. Diffusertje aan. Lekker series bingen. Lekker eten. Er zijn genoeg dingen te verzinnen die wél leuk zijn.

Nieuws kijk ik zo min mogelijk. Het nieuws is momenteel toch haast alleen corona-gerelateerde ellende. Cijfers lopen op. Niemand weet wat te doen. We polariseren (club wel St Maarten of geen St Maarten bv).

Mijn ervaring is dat kids flexibel zijn. Je hoeft ze niets te ontzeggen, als je gewoon vraagt wat ze zelf denken wat verstandig is.
‘Is snoep nou echt zo belangrijk?’ zei Noor na een kort familieberaad. Jongens, wat vinden we van StMaarten? Pippa vond het nog wel de moeite waard om binnen met haar lampion langs de deuren te gaan. Kortom, of ik me even in de trapkast of de waskamer wil verstoppen met een zak KitKats.

Met een virus wat 72 uur schijnt te kunnen survivallen op plastic zou ik er ook maar even zes keer over nadenken om kinderen in een bak op anderhalve meter van je voordeur te laten graaien. Ik zeg niet dat je het wel of niet moet doen. Ik ben geen viroloog.

Arme pubers moeten wel een feestje kunnen hebben. In het bejaardenhuis zijn 50 van de 90 mensen besmet. 3 Doden. Defensie moet bijspringen.

Ik maak ook fouten. Ik twijfel enorm aan het nut van mondkapjes (maar gebruik ze zeker wel, solidariteit naar het winkelpersoneel). Ik hou me niet aan álle regels. Als ik met meer mensen in huis ben is anderhalve meter kansloos. En sommige dagen vraag ik me ook af wat het nu allemaal voor nut heeft.

Tips to beat the blues

  • kijk op mijn lijst met Netflix tips
  • luister podcasts van raspositivisten
  • geef jezelf niet teveel ruimte om te simpen
  • trek de natuur in (er bestaat geen slecht weer, alleen slechte kleding)
  • verdwaal op Spotify en vind nieuwe muziek
  • organiseer je huishouden beter, zodat het je minder tijd kost als je weer meer naar buiten kan en mag
  • kook de sterren van de hemel
  • schaf Disney+ aan
  • bestel een thuiskok
  • speel bordspellen
  • begin een bedrijf (verveel je je nooit 😉 )
  • ga sporten
  • ga naar kapper, schoonheidsspecialist, nagelsalon etc

Heb jij nog tips voor mij? Of kan ik iets voor je oplossen?

Waarom schreef ik dit? Gewoon, ik beleef weinig en ik wil je laten weten dat het best normaal is om bij tijd en wijle even een BLEGHHH gevoel te hebben. It’s ok. Echt.

Deze week gepubliceerd

2 Reacties op Weekly Whereabouts #344: coronablues, microfeest en zo

Weekly Whereabouts #343: uitslag, sporten en gniffels

Herfstvakantie… die was natuurlijk, 2020, een beetje anders. Geen verandering van uitzicht, gewoon weer hetzelfde dorp. Doelen stellen voor de toekomst. En roeien met riemen die er helemaal niet zijn….

Herfstvakantie… die was natuurlijk, 2020, een beetje anders. Geen verandering van uitzicht, gewoon weer hetzelfde dorp. Doelen stellen voor de toekomst. En roeien met riemen die er helemaal niet zijn. Ondankbare honden. En ander gespuis.

Maandag

De uitslag van de laatste test (B12 shizzle) is binnen. Ik moet even bellen met de huisarts. Ze komt tot de conclusie dat ik ‘een bijzonder geval ben’. Toch nog iemand die me bijzonder vindt. Gniffel.

Dinsdag

Voordat ik ga paardrijden wacht ik de persco af. Scholen open. Win. Restaurants dicht. Kut. Sportscholen open. WinWIN! Ik ga.

Paardrijden. Vandaag op zure Baco. Om op te rijden een fijn paard. P zegt dat hij na de galop lekker doorloopt. Ik vind ook dat hij voor de galop lekker voorwaarts is. Na de galop is hij niet meer te stuiten. Oh wacht,… dat bedoelde P.

Woensdag

Sporten. Voor het eerst sinds ik ziek was. Het valt niet mee moet ik zeggen. Ik zie sterretjes en het zweet breekt me uit (je zou zeggen dat dat vrij normaal is als je sport, maar ik ben niet zo’n sweatty Betty).

Koffie.

Snel douchen thuis. En dan op weg naar restaurant Buiten voor mijn Social Deal. Midgetgolf, pannenkoek en ijs. Leek me wel iets. Midgetgolf is leuk. Even lekker buiten tussen de blaadjes, eikels, rozenbottels en vogeltjes.

De pannenkoek echter,… is een heel ander verhaal.

Een uur hebben we gewacht, galgje op een servetje spelend, vooraleer ik mij tot de serveerster wendde. Ik had namelijk al gedetecteerd dat ze het vrij druk had.
‘Niet om het een of ander, ik heb zo een afspraak, kun je mij vertellen hoe lang het plusminus nog duurt voor wij onze pannenkoeken krijgen?’
‘Wilt u ze nu al hebben dan?’
Ik, koningin van het geduld, zeg dat we toch al zeker al een half uur zitten wachten (terug rekenend bleek het iets langer te zijn).

Donderdag

Werken voor zover het gaat met twee kids in huis. Vandaag echt heel aardig moet ik zeggen. Eten. Sporten met A. We sporten samen in de loft van Common Heroes, maar daarnaast zit nog de grote sportschool waar je dan automatisch lid van bent (in mijn geval ben ik daar al honderd jaar lid ofzo).
Het is wat onwennig. Geen trainer die tegen je zegt wat je moet doen. Gelukkig heeft A een aardig idee van hoe dat moet. We hebben ondertussen een goed gesprek. Over handdoekjes enzo. Gniffel.

Vrijdag

Sporten. Trainer C heeft kennelijk enorm hoge verwachtingen van ons.
500 meter roeien óf skiën. De ander doet jumps. Dan 300 meter. Dan 150 meter.
Dus. Doe je dat. Einde lesje. Denk je, fijn. Zegt zo’n jongen: en dan nu nog zo’n rondje op het andere apparaat. Mag je wel een wall sit doen ipv een jumps. Je wilt hem op zijn bek slaan. Laat ik eerlijk zijn. Maar je doet het niet. Uit een soort fatsoen.
Ik ben een beetje misselijk denk ik.

Koffie. Gesprekje met S over mijn persoonlijk verzonnen 6 weken keihard sporten. Ik moet door een plateau heen. Niet in de laatste plaats omdat ik zo niet kan paardrijden op een Fries op de Veluwe, maar dat is een ander verhaal.

Anyhoe. Daarna volgt een rondje zwembad, schaatsen zoeken, troep opruimen.

‘s Avonds eten we heerlijk bij vrienden R&E. Iets over een keukeninterventie.

Zaterdag

Sporten. Bijna zonder pauzes. Daarna koffie. En nog een. En champagne. Bedankt A. We weten niet precies waarop we proosten. Ik weet wel een paar dingen. Ruinart, ruïne, geruïneerd. Gniffel.

Auto door de carwash.

Alle retouren regelen van alles wat deze week is binnen gekomen.
Typische zaterdag.

‘s Avonds wordt er gekookt voor L & M. Flammküche met zalm, kip tikka, brownies van de Browniehemel.

Zondag

Sunday, funday. Ik bereid me voor op een week vol sporten, met wat extra afspraken wordt het een uitdaging. Maar eentje die ik heel graag aan ga.

Deze week gepubliceerd

Deze week op de agenda

  • sporten, sporten en sporten
  • etentje met de roeivereniging
  • avondje Refresh
  • nagels bij Cha
Geen reacties op Weekly Whereabouts #343: uitslag, sporten en gniffels

Weekly Whereabouts #342: ziek, site en Disney+

Ik sloot vorige week al af met dat ik zondagavond vroeg mijn bed in dook. Niet voor niets… Deze week verder wat shocktherapie. Waarmee ik jullie niet zal vermoeien. De…

Ik sloot vorige week al af met dat ik zondagavond vroeg mijn bed in dook. Niet voor niets…
Deze week verder wat shocktherapie. Waarmee ik jullie niet zal vermoeien. De silver linings voor jullie!

Maandag

Ziek! Ik check de site van RIVM. Ik kom er niet helemaal uit.
– keelpijn (gisteravond wel, maar dat is goed weggezakt)
– koorts (ik dreef wel uit bed vannacht, maar de thermometer geeft een keurige score aan)
– erge spierpijn (van top tot teen, maar op het nu érg te noemen… nee, ‘t is niet of je bent toegetakeld door een booty builder)

Ergo, ik wil het testsysteem niet belasten.

Ik krijg een bos bloemen. Zonder kaartje. Er staat zelfs expliciet in het rood ‘geen kaartje!’. To whom it may concern: bedankt, ze staan nog steeds prachtig.

Dinsdag

P brengt de kids naar school en haalt ze weer op. Ik slaap veel. Als ik niet slaap kijk ik Jane the Virgin. Kennen jullie dat? Heerlijke foute serie. Fout in de zin van, het is gemaakt als een Latijns-Amerikaanse telenovela. Het speelt zich af in Miami. Telenovela’s zijn soaps, met meer drama en meer over the top gestylde mensen. Er zijn volgens mij 4 of 5 seizoenen van Jane the Virgin. Nee, het is niet voor iedereen.

Woensdag

Ik heb zes sportmomenten afgezegd. En ik mis het enorm. Zowel het fijne gevoel na het sporten als het sociale gedeelte.

Alle andere sociale events cancel ik ook. Werken gaat op zich wel aardig, uurtje hier, uurtje daar. Ik heb ook niet echt werk waar je moe van wordt en wat je desgewenst onder een dekentje op de bank kunt doen.

Donderdag

Vandaag haal ik Pippa zelf maar weer eens op. ‘s Morgens lopen we meestal bijna zwijgend naar school, dan zegt ze nooit zo veel. ‘s Middags staat ze altijd helemaal aan. Ze loopt heerlijk te kletsen over de dag.

Vrijdag

Ik rond een leuk project (bijna) af. En er stromen nieuwe klussen en klusjes binnen.
Voor het eerst ga ik naar de nagelsalon. Wat een verwenning.

Mijn etentje met mijn sportmatties moet ik aan me voorbij laten gaan. Ik zou helpen eten maken, maar ik moet er niet aan denken dat ik ze aansteek met iets, zodat ze zelf ook een week uit de running zijn.

Zaterdag

Om negen uur heb ik afgesproken bij Heer Hugo (heel toffe locatie) met Carolien van Lotus Diffusers. We ontbijten van het buffet en gaan dan aan de slag. Enorm gezellig om zo samen te werken!
Om vijf uur werkt de site weer helemaal en werken we nog de laatste dingen bij. Boks. Hard gewerkt.

Even for the record: het taartje bovenaan was niet mijn taartje. Ik heb er wel een gekregen van Caro… maar ben halverwege gestopt (en de bediening heeft hem per ongeluk weggehaald…)

Foto via Unsplash van Tina Guina. Vond ik gezelliger dan een foto van iemand die ziek is.

Kom je even een kijkje nemen?

Zondag

Wat gaan we doen?
Hm.
Gaan we even lekker shoppen? Noor heeft er zin in. Vrijdagavond hebben we haar kast uitgemest. Alle zomerspullen, mwah-items en te kleine stukken zijn er uit. Uit een krat op zolder visten we nog een paar kledingstukken die ze heeft gekregen van een nichtje of van R. Een glitterbroek met het kaartje nog aan die haar als gegoten zit. Ze danst rondjes. ‘Dit wordt mijn broek voor maandag na de herfstvakantie.’ Noor kan daar erg mee bezig zijn. En ik prijs me gelukkig met al die donaties, want zelf koop ik toch andere dingen.

Vervolgens hebben we een lijst gemaakt van dingen die ze nog mist om haar outfits af te maken. En iets warms, aangezien op school de ramen de hele dag open staan en Noor een vreselijke koukleum is.

Shoppen dus. We pakken er een beker thee bij. En gaan er lekker voor zitten. Shoppen anno 2020. Reuze gezellig en efficiënt. Zowel in tijd als in geld. Er staan 6 tabs open. Kixx, Omoda, Zalando, HEMA, Bol.com en WeFashion.

Als Noor klaar is sorteer ik wat jurken voor Pippa. Ik roep haar. Met Pippa is het heel makkelijk. Die kan zo snel keuzes maken. Pippa wil oorwarmers. Met regenboog en eenhoorn. Best…

‘s Middags speel ik even met mijn blogbaby. Ik verwijder oude whereabouts en ik zie een patroon. Wat is het eigenlijk goed om te schrijven.

In de bioscoop moet je als ouder anderhalf uur je eigen adem inademen. Ik besluit Disney+ te installeren. Kan ik lekker pizza smikkelen onder Frozen II.

Deze week gepubliceerd

Deze week op de agenda

  • herfstvakantie
Geen reacties op Weekly Whereabouts #342: ziek, site en Disney+

Weekly Whereabouts #341: een plan, Eemhof en Pippa 7

Een week vol feestjes met een iets minder einde… Maandag Gezellig wandelen met M veranderen we vandaag in even lekker hangen in Wonder’s met een grote beker thee. Oh, M……

Een week vol feestjes met een iets minder einde…

Maandag

Gezellig wandelen met M veranderen we vandaag in even lekker hangen in Wonder’s met een grote beker thee. Oh, M… die andere keer dat we er waren is dus echt niet afgeschreven bij mij…. dus volgende keer moeten we ze even een dikke fooi geven ;-).

Dinsdag

Vast dingen. Die ik gedaan heb…

Woensdag

Laatste keer trainen met M. Toch raar om na een jaar straks aan een andere trainer te moeten ‘wennen’.
Ondertussen heb ik een plan bedacht waarbij ik nog iets meer ga sporten. En iets minder ga drinken. Gewoon, voor zes weken om te zien of ik door een barrière heen kan. (ja, dat kan…). Al mijn inhaallessen van de sportschool en paardrijden gaan in deze weken. Little did I know, aan het einde van volgende week heb ik voor een maand inhaallessen staan. En ook zal ik even tijdelijk wat minder kunnen daten, tenzij je met me wilt wandelen. Weet je dat alvast…

Iedereen die mij kent weet dat ik een sucker ben voor goede huishoudtech. Dat ik liever investeer in dat soort dingen dan een sopperella in te huren.

Het enige waar ik echt nog een hekel aan had, was het wassen van de ramen. Bij de kapper kwamen we daarop… Don’t ask. Meestal is het eten of Netflix bij de kapper. Eten hadden we al besproken. M. raadde mij aan even Kärcher te checken. Window vaccuum.
Mensen… koop dit. Getest en rete-blij mee. Ik heb voor deze ene keer de goedkoopste gekocht die ik kon vinden. En niet het nieuwste model.

Donderdag

Ik heb een lijst van een A4 lang. En het liefst wil ik alles vandaag doen. Dat gaat natuurlijk niet. Maar ik ben wel écht lekker aan het werk. Er komen zomaar nog drie toffe klussen tussendoor.
Wel erg; ik vergeet voice’jes uit te luisteren en loop daardoor een wandeling aan het einde middag met een leukerd mis. Sorry!

De focus op mijn werk zorgt wel voor veel verwarring in de app merk ik. Je kunt niet overal pieken.

Vrijdag

Ik blijf na de training zo lang mogelijk koffie drinken, zodat de stress weg is als ik thuis kom. Gelukt…

We rijden naar de Eemhof. Waar we eerst lekker gaan zwemmen. Oh maar kluisjes hebben we niet. Nee, prima, leg ik even mijn autosleutel naast jou. Ok?

Maar het is heerlijk rustig in het zwembad en dat is ook wat waard.

In het restaurant kun je ‘s avonds een kanon afschieten.

Een eigen speelhuis, wie wil dat nu niet?

Zaterdag

Vandaag is Pippa 7 jaar! Ze vertelt het aan iedereen die het horen wil. We beginnen met een ontbijt van het ontbijtbuffet. Heerlijk. Boekjes mee, rustig koffie slurpen. Althans, dat denk ik. Een uur nadat we zijn gaan zitten komt iemand ons vertellend at we mogen vertrekken. Hij vind het zichtbaar vervelend om het te melden.
Blijkbaar mag je nog maar drie kwartier over je ontbijt doen.

Ok, geen paniek, we gaan. Alleen moeten we nu de tijd totdat we mogen zwemmen gaan opvullen.

Bij het cycle center staat een electrisch safari autootje te blinken. Laten we die maar doen dan. Pippa vind het best even spannend, maar al snel neemt ze alle boomstammen in het bos mee.

Ok, even snel een broodje en dan is het tijd voor het hoogtepunt van de dag. Zwemmen. We staan in de rij voor we naar binnen mogen en gaan 3000 x van de wildwaterbaan tot we er weer uit geveegd worden. Maximaal genoten.

Zondag

Ik haal een lekker ontbijtje. Daarna gaan we weer maximaal zwemmen.

De meisjes spelen even met de nieuwe poppen.
‘De ouders waren gestorven,’ zegt Noor.
‘Waaraan waren ze dan gestierft?’ vraagt Pippa. Vind ik ook belangrijk… je moet wel weten waarom.

Lekker douchen en ‘s middags gaan de dames een uur klimmen.

Daarna is het tijd om naar huis te gaan. De boel zit zo in de auto. Ik voel me niet helemaal senang. Om niet te zeggen,… slapjes.

Maar volgens Pippa was dit haar mooiste verjaardag ooit. Dus het was het allemaal waard.

Deze week op de agenda

  • uitzieken. Blijkbaar…
  • natuurlijke maagverkleining
Geen reacties op Weekly Whereabouts #341: een plan, Eemhof en Pippa 7

Favoriete Netflix series van Wandernan

Hotel Loskade 45 in bruisend Middelburg

Type on the field below and hit Enter/Return to search