…volgens een meneer op het Djemaa el Fna in Marrakesh. Op donderdag haal ik een klein vertelsel uit mijn hoge hoed, om je even glimlachend het bijna-weekend in te laten gaan.

Plaats: Djemaa el Fna, Marrakesh, Marokko
Jaar: 2009

Iedereen die wel eens op het magische Djemaa el Fna is geweest tegen de avond, kan zich nog herinneren hoe het rook, hoe druk het was, een kakafonie aan geluiden van de fluiten van slangenbezweerders, het geroezemoes van de menigte tot de schreeuwende marktkooplui, trommels en lachende kinderen die naar aapjes kijken. Geuren van gegrild vlees en overal rook. Je ogen schieten alle kanten op (en als je slim ben hou je ook een beetje in de gaten waar je phone en portemonnee zich bevinden). In het avondlicht, als de schaduwen lang zijn is alles er op zijn mooist. (kom overigens niet een paar uur later, rond tien uur ‘s avonds is alles weg!)

Ik hield vroeger altijd van snapshots nemen van mensen. Ongeposeerd en ongepolijst. Mensen die met iets bezig zijn, geconcentreerd, in gedachten of mensen die ergens om moeten lachen. Pure foto’s. Ik ben er daarom ook altijd faliekant tegen om voor foto’s te betalen. Dat doe ik niet, dan is voor mij de magie er af. Ik neem ook geen foto’s van mensen die dat niet willen. Tot mijn fotojuf zei: ‘Maar als je snapshots neemt, weet je niet of mensen dat willen.’ Fuck. Ja, daar had ze een punt. Sindsdien doe ik het bijna niet meer en verslind ik elk artikel over portretfotografie op reis. En hoe het te vragen. Doodeng. Ik oefen, maar kom nog niet tot resultaten die ik graag deel.

Anyway. Op het welbekende plein in Marrakesh vraagt iedereen om geld voor geposeerde foto’s. Non, jamais.
Ik had wel door dat ik niet met een telelens in iemands gezichtsveld moest gaan staan fotograferen. Dus ik nam van een groepje muzikanten foto’s vanaf de achterkant, alleen voor een sfeerbeeld. Ik ga niet aan twintig mensen vragen of ik vanaf de achterkant een foto mag nemen en ze dan allemaal langs voor een aalmoes, dat is toch niet de bedoeling? Een van de mannen zag het (ik was nog wel zo geduldig geweest, zut alors!).
‘Putain!’ riep hij woest.
Ok, ook niet de bedoeling dus. Ik versta niet heel veel frans, maar dat weet ik dan weer wel.

Hoe zouden jullie dat aanpakken? En heb je wel eens betaald voor een foto?

Print Friendly, PDF & Email