Wie de whereabouts trouw volgt zag mij ergens in het voorjaar bij een boekpresentatie zitten. Judith van Gent bracht haar eerste boek uit en daar mochten wij bij zijn. Natuurlijk wilde ik het eerst zélf lezen, voor ik het aan jullie wilde laten zien. Onderaan de post vind je mijn mening over het boek ‘Eigenwaardig opvoeden met het B-Tree Model’. Maar eerst, een interview met de schrijfster. De ‘juf met een missie’, over kinderen, opvoeden en op vakantie gaan. 

Wie ben je en wat doe je?

Ik ben Judith, ik woon met Arthur en onze twee kids in Sint Pancras. Ik ben een positief ingesteld mens en geniet oprecht van de kleine dingen in ‘t leven.
Onze kinderen zijn nu 17 en 21 jaar en zij zijn – dat kun je gerust zeggen – twee grote inspiratiebronnen in mijn leven! Ik ben echt super dankbaar voor ons fijne gezin!!
Van origine ben ik kleuterjuf, ik heb jarenlang als leerkracht op een Basisschool gewerkt. Daarna heb ik me verder toegelegd op de begeleiding van kinderen, ouders en gezinnen.
En nu mijn boek ‘Eigenwaardig opvoeden met het B-tree model’ is uitgekomen, voel ik me ‘een juf met een missie’. En die ‘functie’ past mij ‘t allerbeste; die komt echt van binnenuit!

Waarom heb je het boek Eigenwaardig Opvoeden met het B-Tree Model geschreven?
Het idee voor dit boek zat al een hele tijd in mijn hoofd. Ik gunde mezelf alleen geen tijd en rust om het ook echt op papier te zetten…
Totdat een vriendin van mij zei: “Juut, als jij dat ECHT wilt, dan MAAK je wel tijd!” En dat was voor mij de juiste trigger, want ik wilde het écht!!
Het idee voor dit boek (voor het B-tree model) is ontstaan tijdens één van de vele trainingen die ik mocht geven aan ouders en professionele opvoeders.
Ik wilde mijn cursisten – op een eenvoudige manier – iets duidelijk maken. Zo ontstond ‘de boom’ als metafoor voor het groeiproces van kinderen.
Het idee is eigenlijk heel simpel. En juist door die eenvoud is het zo krachtig. Een beeld zegt immers meer dan duizend woorden!

Kinderen op vakantie, jij hebt hier vast tips bij?
Hoe hou je het gezellig in de auto? Hoe maak je een lange reis wat makkelijker voor de kinderen?
Wij zijn met onze kinderen van jongs af aan op vakantie geweest, meestal met de auto en vaak vele kilometers zuidwaarts, waarbij ‘plezier-op-de-achterbank’ zeker belangrijk was.
Wat ik in elk geval altijd deed was ‘de reis visueel maken’ voor ze. Dat wil zeggen dat ik een grote tekening maakte met hokjes, bolletjes, hartjes, bloempjes of wat dan ook.
Het aantal stemde ik dan af op de afstand en bij iedere honderd kilometer die was gereden mochten ze weer één hokje, bolletje, hartje of bloempje inkleuren.
Op deze manier werd het heel inzichtelijk hoe lang de reis zou duren en hoe ver we al onderweg waren. Dit werkte echt super bij onze kids!
Verder had ik (voor halverwege de reis, of op een ‘kritiek’ moment…) meestal een verrassing voor ze.
Een klein vakantie-kadootje; iets wat ze in de auto konden doen of spelen.
En hup, weer zoveel kilometer happiness op de achterbank!

Broers en zusjes die elkaar pesten op de achterbank, hoe ga je daar mee om?
Ja, dat is een mooie vraag! Wat ik in elk geval heel belangrijk hierbij vind, is ‘consequent zijn’.
Ik heb het zelf een keer gehad dat ik met twee kinderen op de achterbank vanuit Alkmaar naar Hilversum onderweg was.
We gingen gezellig een dagje naar mijn zus en de kinderen verheugden zich op het spelen met hun neefjes. We hadden er zin in!
Maar helaas, het enthousiasme van de kinderen ontaarde in kleunen op de achterbank… voor veel ouders vast een herkenbaar beeld, denk ik.
Afleiden lukte op dat moment niet echt, ik moest natuurlijk ook mijn aandacht bij het verkeer houden, dus ik gaf ze een waarschuwing:
“Als jullie nu niet van elkaar afblijven, keer ik om en gaan we naar huis, dan gaat ons feestje vandaag niet door.” (BAM, die stond)
Ik weet niet wat er in hun koppies omging, waarschijnlijk dachten ze “Dat doet Mama toch niet, want die wil veel te graag naar haar zus toe”…
In elk geval stopten ze NIET met kleunen… En dus trapte ik bovenop de rem en zei “Oké, dan gaan we naar huis!” en keerde zonder te denken de auto.
Huilende kinderen op de achterbank, ik boos van binnen en – nadat ik mijn zus had gebeld – ook nog een teleurgestelde zus en huilende neefjes in Hilversum…
Dus mijn tip: bedenk goed wat je zegt tegen je kinderen en of je dat wel waar kunt maken?! 🙂

Pubers die nergens zin in hebben en eigenlijk alleen op zoek willen naar WiFi?
Dat is een veel gehoord probleem bij ouders met grotere kinderen.
Ik ben van mening dat je daar zelf als ouder een belangrijk aandeel in hebt.
Hoe ga jij zélf om met het hele online-leven dat tegenwoordig zo bepalend lijkt te zijn?
Loop je zelf misschien ook de hele dag op je mobiel? Op welke manier besteed jij het gros van je tijd?
Hoeveel tijd steek jij in het echte, offline contact met je gezin? Hoeveel oprechte aandacht heb je voor je dierbaren?
Het is gewoon zo dat ‘voorbeeld doet volgen’… wat het voorbeeld ook is! Dus wees je bewust van je eigen handelen hierin!!

En dat begint al bij jonge kinderen! Ik zie het best vaak… ouders die met hun kinderen ergens zijn en dan constant op hun mobieltje bezig zijn.
Ze checken hun Facebook, sturen online berichtjes en inderdaad… ze vergeten hun eigen kind, die vlak naast hun zit te spelen en graag ook wat aandacht wil…
En dat is natuurlijk ook waar mijn boek over gaat; geef kinderen – van jongs af aan – een goede BASIS mee, want daar bouw je de rest van de tijd heerlijk op verder!
Het is ‘investeren in de basis’ zodat je later (als ze groot, puber en zogenaamd dwars zijn…) de vruchten hiervan kunt plukken. Een goed begin is écht het halve werk!!!

Pubers die nergens zin in hebben, die ken ik eigenlijk niet. Klinkt raar hè…? Pubers hebben gerust wel ergens zin in, alleen hun wensen kúnnen verschillen met die van jou als ouder. 🙂
Nogmaals; als ouder heb je er zelf een belangrijk aandeel in. Je kunt echt veel doen, om bij te dragen aan een optimale ontwikkeling van je kind en daarmee allerhande problemen voorkomen!
Maar dan moet je daar wel vroeg mee beginnen! En bereid zijn daar echt tijd in te investeren. Die BASIS, daar begint het wat mij betreft echt mee. Is de basis goed, dan gaat de rest veel makkelijker!!

Hoe maak je het leuk om iets te gaan bekijken wat je zelf graag wilt zien? (ok, hier heb ik een heel aardig idee bij, maar ik ben benieuwd hoe jouw aanpak is)
Tijdens de vakantie heeft iedereen natuurlijk zijn eigen wensen. En dat is prima. Onze kinderen kunnen zich eindeloos vermaken in het zwembad en met andere kids op de camping.
Wij als ouder vinden het ook leuk om wat zien; lekker rondzeulen in oude stadjes, stukje cultuur snuiven of een flinke wandeling… Kortom dingen waar niet alle kinderen van gecharmeerd zijn.
Wij maakten daarom meestal een deal; “De ene dag blijven we op de camping, de andere dag gaan we wat doen”. Op die manier wordt iedereen gehoord in zijn behoeften, heeft iedereen zijn pleziertjes.
De dag dat we op de camping bleven, pakten wij lekker een boek of tijdschrift, hadden leuke gesprekken met andere campinggasten of trakteerden onszelf op een heerlijke cappuccino onder de parasol op het terras.
En de dag dat we op pad gingen, gingen de kinderen gezellig mee, vonden ze de stadjes soms leuk en soms ‘saai’… zochten ze een leuk souveniertje uit voor thuis of smulden ze van een lekker ijsje. Everybody happy!!

Vanaf welke leeftijd laat jij kinderen meebeslissen over de bestemming van de vakantie en wat er gedaan wordt?
In de loop van de Basisschool begonnen ze bij ons eigen ideeën (en dus eigen wensen) te ontwikkelen. Dat komt natuurlijk omdat ze van klasgenootjes allerlei verhalen horen…
Zo zijn wij zelf fervent Italië-gangers. Maar als ze op school van alles over Frankrijk horen, kun je natuurlijk best een keertje die kant op gaan, om dat met elkaar te gaan ontdekken!
De kinderen mogen dus meedenken over de mogelijkheden. En naarmate ze ouder worden, gaat dat ook prima. Het zijn vaak hele leuke gesprekken. Eigenlijk begint dan de voorpret al…
Daarnaast hebben we wel altijd de heerlijke, helpende uitspraak: “Wie betaalt, bepaalt”. Oftewel, zolang wij als ouders betalen, nemen wij uiteindelijk de beslissingen! 🙂

Hoe ga je om met een kind wat serieuze heimwee heeft? En kan dat zomaar opspelen en het volgende jaar over zijn?
Gelukkig hebben wij daar helemaal geen ervaring mee. Onze kinderen zijn altijd makkelijk overal naartoe gegaan.
Wat wij wel altijd deden, was een klein knuffelbeertje meegeven, als ze gingen logeren. Het ‘logeer-beertje’.
Dat was iets van thuis, wat even geknuffeld kon worden en wat de verbinding met thuis bewaarde.
Misschien heeft dat ervoor gezorgd dat ze geen heimwee hadden? Wie zal ‘t zeggen?

In mijn optiek heeft ‘heimwee’ ook echt een lijntje met die belangrijke basis.
Want in de basis wordt het (zelf)vertrouwen van een kind gevormd.
Heimwee is in principe een soort angst die vanbinnen zit.
Heimwee betekent ook letterlijk ‘thuis-pijn’…
Een pijn in de belevingswereld van ‘t kind.

Angst en vertrouwen gaan nooit hand in hand.
Angst kun je kleiner maken door te bouwen aan vertrouwen!
En daar gaat het bij ‘Eigenwaardig opvoeden’ natuurlijk ook over;
Hoe kan een kind vol vertrouwen opgroeien en zijn eigen stappen zetten in de wereld?!
En dat zijn natuurlijk ook de (spannende) logeer-stappen die je als kind mag zetten.

Mooie vragen stel je Nanda, dit is echt waar het om gaat bij opvoeden! Eigenlijk is de hele opvoeding ook ‘een reis’ die je met je kind maakt.
Waarbij je richting kiest, keuzes maakt, bagage meeneemt…

En nu even over jou. Hoe kies je je vakantiebestemming? Waar hou je rekening mee?
Zoals ik eerder al zei, Italië is bij ons absoluut een grote favoriet.
Dat is zo’n heerlijk land om te zijn!! Dat is echt een gevalletje van ‘altijd-goed’!
Maar de wereld is zo groot… en er valt natuurlijk veel meer te zien en te beleven dan pizza en pasta, hoe lekker dat ook is.
Zo hebben we twee jaar geleden een rondreis door Amerika gemaakt. Waanzinnig! Wat hebben we genoten…
Die reis stond allang op ons ‘wensenlijstje’ en we hadden echt zo iets van: “We gaan het gewoon doen!”
Samen met de kinderen hebben we vier weken rondgetrokken, wat een belevenis. We hebben zo onwijs veel gezien. Zo gaaf!!
Zo’n reis is prachtig en willen we zeker nog eens doen, maar er hangt wel een prijskaartje aan… Dat is iets waar je toch rekening mee houdt.

En wat zijn de plannen voor dit jaar?
Haha… Italië dus! Eerst een paar dagen naar het mooie Venetië.
Geen vluchtig bezoekje, maar alles lekker rustig verkennen…
De pleinen en steegjes, de mensen en het eten, de terrassen en de cappuccino’s!
Mmmm… ik kijk er nu al naar uit! Hoeveel weken nog, kan ik al met aftellen beginnen? :-).
(notitie van Nanda: Judith is al lang terug en heeft het erg fijn gehad)

En na Venetië rijden we door naar een agriturismo in heuvelachtig Toscane. Jawel, met zwembad natuurlijk!
Die agriturismo’s vinden we ook zó leuk… da’s echt een ontdekking; heerlijk ‘bij de boer’ op de meest mooie plekjes.
En vaak kun je er ook super lekker eten, met verse producten die ze zelf maken of verbouwen. Heerlijk is dat! Echt vakantie!

Eigenwaardig Opvoeden met het B-Tree Model


Ik zal eerlijk zijn. Ik zal niet snel een boek over opvoeden ter hand nemen. Ik praat liever met mensen ‘hoe pak jij dit of dat aan’ en keek vroeger (voor ik zelf kinderen had, gek genoeg) wel eens naar nanny Frost. Ik las wel eens iets van Steven Pont, die vond ik altijd wel goed in de ‘psyche achter het kind’. Maar een heel boek over opvoeden lezen, dat vind ik nogal wat.

Het boek van Judith leest echter gemakkelijk weg. Bovendien is het opgedeeld in drie delen. De basis (0-7 jaar), schoolkinderen (7- 14 jaar) en jongvolwassenen (14 – 21 jaar). Je hoeft dus eigenlijk alleen maar de categorie van jouw kroost te lezen om je ogen te laten openen. En dat deed Judith zeker wel. Met haar fijne, luchtige en vooral niet belerende boek. Er zijn namelijk altijd dingen die je ongemerkt al deed (ha fijn, ik doe ook iets goed!) en zaken die je voor jezelf even onder de loep kunt leggen. Iedereen haalt er weer iets anders uit, maar voor mij was het vooral belangrijk, voor de categorie 0-7, dat dit toch echt kinderen zijn die naar je opkijken, dingen uitvergroten die je zegt en doet, omdat ze nu eenmaal veel tijd bij je spenderen. Iets met rolmodel en het goede voorbeeld geven. Het boek gaf mij in het ouderschap zeker een mooi handvat. Wat ik ook erg mooi vind en waar ik echt nog wel een harde dobber aan heb soms, is het eigen laten zijn van het kind. Of het eigen laten zijn zonder dat het grenzen over gaat.
Laatst was ik het weer eens spuugzat met het opruimen van speelgoed, al die bergjes zooi in huis, iets later las ik op Twitter (denk ik) een quote bij Judith ‘creatieve kinderen hebben overal ideetjes liggen’. Toen moest ik even lachen, want het is waar, die rommel onstaat uit creativiteit. Wij vinden wel eens plukjes gras in de schuur ‘omdat de paarden daar eten hebben gehad’. De paarden bestaan uit twee bezems met een springtouw. En die moeten natuurlijk echt gras. Logisch…

Ik betrap mezelf er regelmatig op, als ik voor een lastige opvoedkwestie sta, dat ik denk ‘wat zou Judith doen’. Niet in de laatste plaats, omdat ik weet dat Judith zelf twee heel erg leuke kinderen heeft opgevoed. Kinderen die zelfstandig zijn, zichzelf zijn en stevig in de schoenen staan. Willen we dat niet allemaal? Precies… meteen bestellen deze musthave. Ook leuk als kraamkado of voor opvoeders in kinderdagverblijven en peuterspeelzalen.

Bestellen: Bol.com