Wandernan

Wandernan

Reisinspiratie voor gezinnen

Categorie: Weekly whereabouts

Weekly whereabouts #357: kies en klaagzeurmensen

Voor iedereen die vorige week jaloers was op mijn boete-ontduiking… deze week zul je misschien meer genieten van mijn nieuws. Ik kreeg hem namelijk tienvoudig terug. Kies Ik heb al…

Voor iedereen die vorige week jaloers was op mijn boete-ontduiking… deze week zul je misschien meer genieten van mijn nieuws. Ik kreeg hem namelijk tienvoudig terug.

Kies

Ik heb al een paar maanden last van mijn kies. Met oud en nieuw zorgde dat ervoor dat ik de hele avond met pijn zat en koortsig mijn bed in dook. Maar na een beetje spoelen met etherische olie (tea tree, het goorste wat je kunt bedenken zo ongeveer) en een Ibuprofen, leek hij weer een beetje beter te worden. Kiesje stond nog wel los.

Tijdens de verhuizing bleef hij wel af en toe opspelen, maar niet zo erg dat het heel vervelend werd. Donderdag heb ik toch maar even gebeld.

Ik neem plaats in de wachtkamer waar de stoelen netjes in vier hoeken staan. Ik zeg hallo tegen de enige andere mevrouw in de wachtkamer en pak een tijdschrift uit mijn eigen tas. Ik geniet even van dit momentje van rust.
‘Tgggggppffffff,’ hoor ik naast me. ‘Duurt weer lekker lang hier!’
Oh nee, ik zit hier met zo’n klaagzeurwijf. Minstens 70+.
De tandartspraktijk waar ik sinds mijn vierde kom is een van de meest efficiënte en geoliede machines die ik ken. En ja, aan het einde van de dag mag het wat uitlopen. Toch?
Ik negeer klaagzeurwijf.
Meneer met muilscherm komt binnen.
‘Zo! Dat zit veel lekkerder hè!,’ zegt klaagzeurwijf.
‘Ja,ja,’ mompelt meneer muilscherm.
‘Veel beter dan die mondkappies!’ (we zitten in Noord-Holland hè)
‘Ach ja, we moeten nog even door.’
Oei. Meneer muilscherm gooit nog even wat olie op het vuur.
‘Nóu! Ik weet het niet hoor! Is dit over heb je weer zo’n nieuwe variant. Ik ben het zat. Volgens mij is iedereen het een beetje zat!’ En zo mekkert klaagzeurwijf nog even door.
Ik kijk op van mijn tijdschrift en doe een mega oogrol naar buiten. Alsof ik de goden aanroep om dit gemekker te stoppen. Klaagzeurwijf stopt.

Tandarts M kijkt eens naar mijn kies, maakt een foto en weet niet zo goed wat ze er mee moet. Tandarts J wordt erbij gehaald. Als tandarts J binnenkomt, weet je dat het geld gaat kosten. Ook al lacht hij nog zo lief.
J kijkt eens naar de foto en zegt dat het wel een beetje raar is. Want mijn gebit was altijd zo puntgaaf.
‘Hoe gaat verder?’
‘Ja wel goed, wat dan?’
Er volgt een uitleg van tien minuten, waarna de bottom line volgt.
‘Het ziet er een beetje uit alsof je je letterlijk verbeten hebt. Je kies is gaan hemelen.’

Geen idee, werkelijk geen idee…

Kosten, een slordige negenhonderd euro.
Die van dit bedrag nog niet een derde vergoed, want ik had altijd een puntgaaf gebit.

Dus voor iedereen die vorige week dacht, Kooppie, jij ontspringt de dans ook altijd. Karma.

Thuisgekomen verschuif ik wat dingen van de lijst ‘volgende maand’ naar de lijst ‘luxe voor later’. Zo. Gefixt.

Planten

Op maandag loop ik altijd met moeder M een rondje terwijl onze dochters een dansje doen. Vroeger liepen we altijd in de polder, maar vandaag zijn we aangewezen op een paar woonwijkjes in Schagen.
‘Ik moet nog wat voor mijn raam, we gaan even wat inspiratie opdoen,’ zeg ik terwijl M vertelt over haar avonturen van die week.
Het eens is nog lelijker als het ander. Scheve gordijnen, rookhollen, dorre planten, cactus-landschapjes, staldeuren als decoratie (de een vrij subtiele panelen, de andere serieus hele deuren). We kraken samen álles af.

Aan het einde van het rondje moet ik even meelopen naar de auto. Daar heeft M nog een hoera-nieuw-huis-kadootje. ‘Ik durf het bijna niet meer te geven.’ Ze overhandigt me een plant.’
Zo lief!
Deze staat lekker te shinen in de woonkamer, moet nog wel even een juiste pot vinden.

Zaterdag heb ik (hoera!) een uur shoppen bij de Boet. Een enorm tuincentrum. Ik zoek een paar perfecte potten uit en laat de grootste vullen. Ja, dat kun je ook zelf doen, maar dan moet ik weer een zak potgrond, plantenaarde, weet-ik-veel halen en ik krijg dat er nooit zo netjes in als deze mevrouw.

Tevreden sta ik bij de kassa waar een opstopping is.

Achter me begint iemand alweer te zuchten dat het zo lang duurt en alvast een briljante suggestie in de ruimte te roepen ‘Er moet een extra kassa open!’
Na enige extra wachttijd (plusminus drie minuten… waar hebben we het over?), levert mevrouw ons haar bonnen in. Omdat het te dicht op elkaar is geprint kan de jongen achter de kassa er niets mee. Hij geeft dit aan en verwijst mevrouw naar de klantenservice. Ook weer zuchtsteunkreun.

Man man… dat is dat toch tegenwoordig? Ligt het aan mij, dat ik vaker op plekken alleen kom en het mij dus meer opvalt? Of is de wereld en de mensen erin gewoon zo zuur geworden?
Ik kan me voorstellen dat je zuur wordt van Rona, maar als je dan eens in een winkel bent en als je dan eens menselijke interactie hebt, waarom dan zo mopperen, klagen en zeuren? Daar kun je met dezelfde energie iets leuks van maken. Iemand zijn dag mee opvrolijken… Misschien moet ik dit eens voorzichtig gaan opperen aan al die klaarzeurtypes. Misschien moet ik niet een suggestieve oogrol doen of mijn wenkbrauwen skyhigh optrekken.

Online zeuren

Het valt mij ook op dat sommige mensen boos worden van een verkiezingsuitslag die niet per se hun kant op valt. Mensen die verwachten dat de partij waarop ze zelf gestemd hebben direct de kamer in vliegt met 75 zetels. En als dat niet zo is, dan is het er fraude gepleegd. Want negen van de tien mensen die ze zelf kennen stemt ook op partij x, dus! Klaar als een klontje!

Mensen die roepen dat je je moet schamen als je voor partij X hebt gekozen. Ik vind ook dat je je moet schamen als je voor de FVD of PVV hebt gekozen. Schaam je! Ontvog mij! Nu direct! Nee, grapje. Ik hoop dat je je keuze weloverwogen hebt gemaakt en in Geert of Thierry (of een van hun discipelen) een prachtige partner zag die op gaat komen voor jouw belangen.
Wat zal het weer een geld gaan kosten, met deze enfant terribles in de oppositie. Maar nog altijd beter daar, denk ik dan maar.

Maar wat zeggen jullie? Al weer toe aan wat vakantie-inspiratie? Zal ik mijn blog deze week weer eens in ere herstellen en wat gaan publiceren over de mooie dingen van het leven? Vakantie’s…
Wegdromen bij al die mooie bestemmingen…

Hebben jullie eigenlijk al plannen? Ik nog niet. Ik moet zeggen dat de zin om er op uit te trekken mij ook nog ontbreekt. Ik ben het in- en uitpakken zat. Een nachtje hotel waar alles klaar staat zou ik nog wel leuk vinden, maar mijn boeltje pakken en alles weer uitpakken aan de andere kant van het land, nee, bedankt.

Oh, hebben jullie nog wat Netflix tips nodig? Deze series kijk ik op het moment (ja, allemaal door elkaar… )

  • the Bold Type
  • Dix Pour Cent
  • Drive to Survive

Daarnaast heb ik dit weekend gekeken naar ‘the White Tiger’. Een film, genomineerd met een Oscar, over een arme jongen uit India, die een rijke ondernemer wordt. Dat is de omschrijving op Netflix. Je verwacht een soort heldenverhaal, maar niets is minder waar. Het is een keiharde film, met bijzondere beelden van India, mooie metaforen en een verrassende verhaallijn.

Geen reacties op Weekly whereabouts #357: kies en klaagzeurmensen

Weekly whereabouts #356: zoals het avondklokje thuis tikt, wat zijn wij aan het doen Kooppie?

Is er al weer een week voorbij? Time flies! Inmiddels begint het wat te wennen in het nieuwe huis. Alles heeft wel een plekje en ik grijp niet zo vaak…

Is er al weer een week voorbij? Time flies!

Inmiddels begint het wat te wennen in het nieuwe huis. Alles heeft wel een plekje en ik grijp niet zo vaak meer mis.

Kwantum reageerde plots op vier verschillende kanalen. Ook deze kwestie lijkt opgelost.

Dinsdag werden er heel veel spullen geleverd die ik had besteld. En ik ben dan zo dat ik dat liever niet vier dagen laat liggen, want hey, die make-up kast, die moet in elkaar. Dus ik schuif wat werk op, doe het hoognodige wel en ga aan de slag met mijn nieuwe, roze Makita-boor.

Maar eigenlijk is er vanmiddag ook nog ballet. En ging ik Hello Fresh koken en… gaat het allemaal niet zo snel als ik wil… Resultaat, woonkamer vol karton, plastic everywhere, onderdelen die over zijn op de vensterbank, tassen van school en ballet, flessen, lunchtrommels, een aanrecht vol vaat, een tafel vol kruimels en een kast die tot deel drie best leuk in elkaar zit, maar deel drie ziet er echt beroerd uit om eerlijk te zijn.

Waarom doe ik dat altijd zo? Waarom? Ik weet dit van mezelf. Zestig projecten en dan opeens het zat zijn dat er niets af is.
Herkenbaar voor iemand?

Einde van de week is er dus een kast voor mijn make-up. Is de kledingkast ingericht zoals ik in eerste instantie van plan was. Kwam held D de plinten leggen (dan weet je dat een huis áf is, als de plinten gedaan zijn.

It’s Friday yeah!

Vrijdag is de dag van de roeivereniging. We sporten met onze nieuwe trainer. BAM! A heeft wat drankjes mee voor de pauze. Het is koud in de tent.

De hele dag heb ik al een gevoel alsof ik naar een festival toe mag, weet je nog, vroeger, dat je daar onwijs veel zin in had? Feest vieren…

Dit is de avond waarbij ik volledig in de watten wordt gelegd. 7 gangen, gekookt door Frenkie. Drankje, magnum (de fles, niet het ijs), cava van Frenkie, snoekbaars, Pescaja (de fles, niet de vis), tartaar van tomaat, coquille, soep, rood, kwartel, entrecote, moscato, ijs, Ruinart. En ergens zijn er nog een paar flessen chablis gesneuveld, zo blijkt bij de nationale flessentelling op zaterdagochtend.
Je snapt misschien dat dit feestje niet exáct om 09:00 klaar was. Ingecalculeerd risico. Ik waan me sowieso een soort onschendbaar als ik zo’n avond achter de rug heb. Dus als ik in het stille dorp fiets heb ik niet het idee dat ik iets heel erg fout doe. En ik denk dat het universum dit met me eens is. Wat,… ik weet het zeker! Ik heb er van tevoren over nagedacht en vind dat ik me, als keurige burger, 1 kleín misstapje mag permitteren, al die klustijd was ik om 09:00 sharp thuis.

Met mijn jas open zing ik lekker mee met de muziek. Ik kan niet zingen.
Op de parallelweg naast mij doemt een witte auto op. Oh verrek met rood en blauw strepen. I choose not to see that. Casual fiets ik door. De auto vermindert vaart.
Hm. Ik denk dat er geen ontkomen aan is, ik ga hier maar eens rechts denk ik. Het is nu een achtervolging aan het worden…
Ten einde raad parkeert de politie zijn auto dwars op het fietspad voor me.
Ok, ok… jullie bedoelden mij?
‘Goedenavond. Zag je ons niet?’
‘Goedenavond.’ (what seems to be the officer, problem?) ‘Nee…’
Play innocent, play innocent.
‘Heeft u papieren bij u.’
‘Zeker!’ (kijk, zo slim was ik dan weer wel, om voor 1x mijn rijbewijs mee te nemen.)
Ik overhandig mijn rijbewijs, en doe alsof ik denk dat hij het over deze papieren heeft.
‘En uw verklaring om om deze tijd op pad te zijn?’
‘Die heb ik niet.’ Kijk, ik ben zo’n meisje wat teruggaat naar de kassa als iets niet goed is afgerekend. Goudeerlijk!
‘Wilt u vertellen waarom u hier bent om deze tijd? Dat hoeft niet natuurlijk, u bent niet verplicht te antwoorden. U mag zelfs een advocaat inschakelen.’

Haha, ‘t is Langedijk hoor, geen LAPD! Freeze!

‘Nee, ik heb echt geen goede verklaring.’
‘Dan moet ik u een boete geven.’
‘Dat snap ik.’
‘Nan, wil je echt niet vertellen waarom je hier bent?’

Nou, omdat je zo aandringt. En ola… Nan is het voor vrienden…

‘Ik ben net gescheiden en mijn vriendinnen hadden een etentje voor me geregeld.’
‘Oh dat is vervelend.’
‘Welnee, met mij gaat het prima.’
‘Nou, het kan opluchten natuurlijk,’ hoor ik droog vanachter de auto waar politiemeneer twee staat.

‘Ja je ziet er wel vrolijk uit. Je was ook zo lekker in je eigen wereld aan het fietsen.’

Mijn eigen wereld is tenminste mooi, meneer agent, daar klopt alles. Tot de wijnpairing aan toe.

‘Moet je nog ver?’
‘Ah,… paar honderd meter ofzo?’
‘Nou, dan gaan we je avond niet verpesten, we laten het zitten.’
Wat? Hahaha!
Haha.
‘Fijne dienst!’
De rest van de weg lach ik hardop. Hahaha. Meen je dit? Ik kom iemand tegen zonder licht, lopend naast zijn fiets. Loser.

Queen of the world!

Moraal van het verhaal: er wordt wel degelijk gecontroleerd, er zijn dit weekend 500 boetes uitgedeeld. Het kost je EUR 95,-. Ik promoot met dit verhaal natuurlijk niet dat iedereen toch lekker de avondklok moet negeren. Meer dat ik zo de lul had kunnen zijn.

En dat er goede mannen bestaan. Met compassie en een hart. Dank je universum, dat had ik even nodig. Doe ik nu weer braaf, ‘mkay! Alleen die AstraZeneca mag je nog even bewaren voor mij.

Geen reacties op Weekly whereabouts #356: zoals het avondklokje thuis tikt, wat zijn wij aan het doen Kooppie?

Weekly Whereabouts #355: Kwantum, hoe vind je zelf dat het gaat?

Zo, we hebben elkaar twee weken niet gesproken. Vorig week was het verhuisweek en -weekend, dus je snapt dat ik vrijdagavond gewoon amper nog een pols had. Mijn kinderen vroegen…

Zo, we hebben elkaar twee weken niet gesproken. Vorig week was het verhuisweek en -weekend, dus je snapt dat ik vrijdagavond gewoon amper nog een pols had. Mijn kinderen vroegen dingen aan me.. maar ik was niet meer in staat was te reageren. We zijn nu een week verder. Ik heb mijn eerste kinderloze weekend achter de rug, tijd voor een recap.

Verhuizen

Wat is er allemaal nog gebeurd?

  • beddengoed wat wel paste
  • de schilder maakte de muur af, thank you, iedereen is verliefd op de kleur
  • parketlatten werden geleverd
  • er kwam een tv-kastje
  • samen met de lieve M haalden we mijn tafel op bij Pimped by Moon, we dronken koffie en Moon zwaaide haar pimp-baby (haha) uit.
  • het bureau werd geïnstalleerd
  • er werden twee roze en twee groene stoelen van Kwamtum geleverd, hierover later meer…
  • bedden werden opgemaakt
  • en er werden heel, heel veel dozen uitgepakt
  • ondertussen verhuisden mijn ouders langzaam van het laatste stukje 9010 naar de tuin. Vol goede moed zetten ze schaar in de overwoekerde tuin. Waarvan ik me nu nog geen voorstelling kan maken welke verrassingen er uit tevoorschijn zullen komen

Kwantum, zou niet meer mogen verkopen wat mij betreft

Waar Ikea af en toe een vervelende verkoopstop heeft, blijft Kwantum onverminderd orders aannemen. Schandalig. Schofterig!

Ik heb oprecht medelijden met de dames (Kayleigh, Naomi, Daisy en Jette) van de klantenservice. Zij moeten heel de dag het gezeik van mensen aanhoren, die, net als ik al wéken wachten op een passende oplossing.

Ik had stoelen besteld bij Kwantum (want het moest online, en aan een paar stoelen van EUR 50,- per stuk kun je je geen buil vallen denk je dan…), na 22 dagen krijg ik mijn stoelen geleverd (was van tevoren aangegeven, dus daar mag je niets over zeggen).
2 roze, 2 groene. Daar mag ik wel wat over zeggen, want ik had 4 roze stoelen besteld.

Inmiddels heb ik:

  • een mail gestuurd
  • nog een mail gestuurd
  • een DM op Insta achtergelaten
  • een DM in Messenger achtergelaten
  • gebeld en een uur in de wacht gehangen (Pippa zei op een gegeven moment, ‘Mam, hang maar op, ik denk dat die mevrouw haar mobiel vergeten is)
  • gebeld met een filiaal in de buurt, het meisje aan de telefoon daar was welwillend, maar ‘het systeem’ zat haar in de weg om echt wat te kunnen doen

Geen reactie whatsoever. Ja, ok, 1 reactie op Instagram bij het bericht dat ze mijn bericht beantwoord hadden (dit om de angry mob zoet te houden) en per DM de vraag wat het probleem is. Tsjonge.

Anders leg ik het hier nog een keer uit…

IK KREEG 2 ROZE en 2 GROENE STOELEN
IK WILDE 4 ROZE STOELEN, STAAT OOK OP MIJN PAKBON

IK KAN ZELF DE STOELEN OMRUILEN IN ALKMAAR EN HEERHUGOWAARD.

VANDAAG | MORGEN | OVERMORGEN
TIJD MAAKT NIET UIT

DE STOELEN DIE IK WIL ZIJN DAAR AANWEZIG.

STUUR ZE EVEN EEN MAIL DAT IK KOM.

Debbie Klein, ik weet dat je de toko net hebt overgenomen, maar hier een tip voor je to do. Doe wat aan de klantenservice. Schiet het even in je Trello, Asana of what have you… maar doe er in g-naam wat aan.
Ik geef je deze tip, in ruil voor twee roze stoelen. Krijg je er van mij nog twee groene bij! Graag zelfs, want die enorme doos staat al weken in de gang en frankly, een klein beetje in de weg. Sinds 23 februari. Inmiddels bijna twee weken verder.

Lievigheid

Ondertussen ontving ik veel lievigheid. Kaartjes (oh E! Jouw kaartje is zo mooi!), een spraytje (nee niet van Carolien), een cursus (ja wel van Carolien), bloemen, bloemen, bloemen. Sommigen daarvan belanden in de wijnkoeler… want vazen heb ik nog niet zoveel. Bij 1 bos kwam ik er een dag later achter dat deze al in een vaas zaten.
Chocolade-eieren.
En mijn sportmatties kregen me aan het janken, die hadden echt zo’n lieve tekst geschreven, zo spot-on dat het me éven teveel werd. Kan ook dat potje roeien van tevoren geweest zijn hè… Haha. En daarbij nodigden ze me uit voor een geheel verzorgd 7-gangendiner privé gekookt door Frenkie van het Bakkershuys.

Lieve mensen, misschien heb ik je niet genoemd, maar elk kaartje, app’je, bezoekje, elke attentie werd enorm gewaardeerd.

Emosies…

En verder, hoe gaat het nu emotioneel, zo’n scheiding? Gister hebben we even gezeten om de laatste punten van het ouderschapsplan te bespreken. Dat ging prima. Het onderling contact is vooralsnog goed. Restpuntje daargelaten. En die restpuntjes zijn ook weer bespreekbaar. Dus hey… we did it. Strebers als we allebei zijn, zijn we ook de beste kindjes van het scheidingsklasje, vooralsnog.

De kids doen het ook wonderwel goed. Afscheid nemen vinden ze nog wel moeilijk hier en daar. Van vader wat lastiger dan van moeder. Zo fietste ik met Noor en Pippa naar school, remde Noor voor een vriendin en meldde ‘is het goed als ik met E mee loop?’
Ik zwaai nog even en roep achterom ‘tot morgen’, geen kus. Alleen even zwaaien. Maar dat vind ik wel fijn, om te weten dat ze zich zo geankerd voelen.

Waar ik andere mensen wel een hoorde van ‘is echt zwaar zo’n eerste weekend’… ik voel me bijna van steen als ik moet bekennen dat ik dat niet heb. Nooit gehad ook trouwens als ik een weekend weg ging. En ook dat wijt ik dan maar aan de ankertjes die er tussen mij en mijn kinderen liggen. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik zoveel tijd met ze heb besteed toen ze klein waren.

Casa Wandernan

De meeste gestelde vraag de afgelopen weken is ‘bevalt je nieuwe huis’.

Ja en nee. Ik ben een vinex-prinses. Ik kom uit een goed geïsoleerd huis met vloerverwarming. Met een bureau waar alles voor het grijpen ligt en een zeer royale keuken. Waar ik mijn was kan ophangen op de voorzolder, zonder dat het in de weg staat. Met een tuinpad waar je een lineaal naast een waterpas op kunt leggen.

Nu heb ik constant koude voeten, doet mijn rug zeer van het statisch zitten achter mijn bureau, heb ik die verwarming nog niet genaild en vergeet ik hem constant, is het altijd te warm of te koud, moet ik mijn was op dagen doen dat de kinderen en er niet zijn (en dan wil ik ook gewoon wel eens weg ofzo) en kan ik me nu nog niet voorstellen dat ik hier ooit etentjes voor meer dan twee personen geef. Breek ik mijn nek op het hobbelige tuinpad. En moet ik wennen aan de geluiden om me heen (terwijl het ‘s avonds echt bizar stil is trouwens).

En ja, dat klinkt verwend. Ik ben mij er óók van bewust dat ik het mega getroffen heb met mijn huis. En dat 95% van de aardbewoners minder rijk is (in geld). Natuurlijk ben ik dat.

Dat wil nog niet zeggen dat ik gewoon even moet wennen aan de nieuwe situatie. Ik ben redelijk adaptief, maar zo handig als een kameleon doe ik het nog net niet.

Het is een beetje alsof je een vakantiehuis betreedt. De eerste dag zoek je naar van alles, dag 5 is alles al gewend, dag 8 wil je helemaal niet naar huis. Zoiets.
Of een nieuwe baan. Je weet wel hoe het werkt, maar niet wie je waarvoor moet aanschieten, hoe het systeem werkt en moet bij elk klein ding nadenken.

Zondag besteedde ik mijn ochtend aan het bestellen van van alles wat nodig was. Een trackpad (ja toch…), salontafels, prullenbak, dekbedden deel 3 (probeer jij maar eens een 1-persoons donzen dekbed te bestellen in deze tijd..), zwarte haakjes (liefde voor plakhaakjes…), een steelklem, een bureau voor Pippa, een kast voor Noor (Maisons du Monde… zoveel leuks, hoop dat de kwaliteit ook ok is… ).
Ja, bestellen lukt nog prima.

Got to go… Er zijn sites om te maken. Hoop dat ik volgende week even wat foto’s kan gaan maken, zodat jullie even binnen kunnen gluren!

4 Reacties op Weekly Whereabouts #355: Kwantum, hoe vind je zelf dat het gaat?

Weekly Whereabouts #354: wonen we zo dicht bij huis en lente

Zo mensen… 25 graden verschil binnen een week. Ramen open. De tuin in… Hoe gaat het. Zoals P zal zegt, ik ben niet kapot, ik ben verbrijzeld. Inmiddels 5 1/2…

Zo mensen… 25 graden verschil binnen een week. Ramen open. De tuin in…

Hoe gaat het. Zoals P zal zegt, ik ben niet kapot, ik ben verbrijzeld. Inmiddels 5 1/2 week aaneengesloten buffelen. Ik snap nu de mensen die zeggen ‘als ik mijn kussen zie, dan slaap ik’. Heb ik ook nu! Best lekker ergens. Misschien was ik daarvoor nooit moe genoeg, haha.

Nee grapje.

Zoals sportman W zei ‘het is ook lekker om zo productief te zijn’. En dat kan ik alleen maar met hem eens zijn.

Wat is er gebeurd op de AVS?

  • er was wat gezeur over de koelkast. Ik gunde het de lokale witgoedzaak van harte. Echter, bleek dat zij na 3 weken zoeken nog geen steek verder waren met de zoektocht naar dé koelkast waarbij het vriesgedeelte als koelkast kan worden gebruikt. Welke een VAKANTIESTAND heeft. Ja, je leest het goed. Voor een reisminnend meisje als mezelf, is dat de ideale stand. Dat hij maar veel gebruikt mag worden ;-).
    Uiteindelijk heb ik toch maar wat blauwe vriendjes besteld met een koelkast bij Coolblue. De blauwe vriendjes kwamen, brachten en toen bleek het na uitpakken niet goed te zijn. Oei. Binnen 48 uur stond er echter een nieuwe koelkast op de goede plaats. Uitgepakt en wel. Tipje. Laat die jongens gewoon je spullen uitpakken.
  • de vaatwasser was een stuk makkelijker
  • er werd parketlathulp geboden, latten en lijm zijn besteld
  • nadat ik de tv plaatste kreeg ik hem maar niet aan de praat. Na een uur pielen bel ik uiteindelijk KPN. ‘Zeg, heb ik nog een kastje nodig om mijn tv aan de praat te krijgen?’ De meneer van KPN ligt vlak. Vanuit zijn woonkamer. Aan het einde van het gesprek weet ik dat hij vrijgezel is, met zijn kat leeft en weinig feestjes heeft de laatste tijd. Overigens bleek ik nog geen kastje van KPN gehad te hebben, omdat ik was vergeten dat aan te melden bij afsluiten van mijn abonnement.
  • kasten kregen handgrepen
  • beddengoed bleek te klein, maar kon gewassen terug gestuurd worden naar Smulders…
  • trapleuningen werden geschilderd, alsmede een vergeten drempel
  • de trapkast werd ingedeeld, als je die ziet denk je echt dat ik psycho ben. Ben ik misschien ook wel. Als ik hoor wat sommige mensen over mij te zeggen hebben…
  • de kast van Pippa werd ingedeeld. Direct maar even een zomerkledingverkleedfeest gedaan.. Het hangt nu op de kleuren van de regenboog.
  • er werden mengkranen geplaatst
  • delen van het bureau gebracht
  • stukjes in de tuin gesnoeid
  • een transportbusje geregeld voor onze meidentafel (Pimped by Moon met een roze poot…)

School

School… ik weet niet… Zondagavond kwam mij opeens ter oor (via Insta notabene) dat mijn kinderen niet om half negen de deur uit hoefden. Op zich best lekker, we zijn dat uitslapen en rustig ontbijten nu wel gewend eigenlijk. Om half elf moesten ze wel op school zijn. En om 14:00 weer naar huis. Vanwege ijzel. Pardon? De rest van de wereld moet toch ook gewoon op tijd op zijn werk zijn? De efficiency van het schoolsysteem ontgaat mij volledig. Omdat 1 leerkracht het misschien niet red om op tijd op school te zijn, belanden 30 ouders in een spagaat op een tijd dat er werkelijk niets meer geregeld kan worden. Ok, er was opvang voor iedereen die het écht niet red.

Nog iets waar ik niet zo goed bij kan als leek. Noem me een gekkie hoor, ik gun het mijn kinderen van harte om lekker te dollen met vriendjes, dat terzijde. Ik geloof heus dat ze uiteindelijk wel bij trekken en genoeg weten aan het eind van groep 8.
Maar als de kinderen op vrijdag uit school komen en hoor ik dat ze gezellig potjes levend memory hebben gespeeld, ben ik het spoor bijster. In de krant lees ik dat kinderen een onmogelijke leerachterstand hebben. Op school hoor ik dat we de zure tijd die we deze week naar school zijn gegaan, hebben besteed aan spelletjes. Dit moet je me als ouder echt even iets beter uitleggen. Licht me bij.

Zorgen

Was ik vorige week blij dat Pippa zich een beetje uit. Maak ik me deze week toch een beetje zorgen om Noor die opeens wat irreële angsten ontwikkelt. Overdag loopt ze het liefst met dikke lippenstift op met haar haar te flippen, ‘s avonds klemt ze muis onder haar arm en komt ze zichzelf onder mijn deken op de bank krullen. Is het de verhuizing die dichterbij komt, of zijn de Wonder Years begonnen? Keek iemand dat vroeger?
Ik check regelmatig even met de kinderen hoe ze er in zitten. Meestal en passant als we even iets anders aan het doen zijn. Ze praten er wel redelijk makkelijk over. Fingers crossed. Als ik jullie volgende week spreek zit ons eerste weekend hier er waarschijnlijk op.

Wel grappig: deze week nam ik een andere route van de AVS naar het oude adres. Noor zegt ‘Jeetje! Wonen we zo dicht bij huis?’

Oh Pipster

Pippa bekent deze week dat ze altijd dacht dat een verkeersbord met een punt naar beneden betekent dat je daar wegzakt in de grond.

Klussen met kinderen

Zondag… Noor spreekt af op het schoolplein. Daarna zal ze doorlopen naar het nieuwe huis. Om een uur zal ze daar zijn. We nemen het actieplan door. Dat is handig met Noor, want ze is soms net Dorry (de vis van Finding Nemo met geheugenverlies). Als ze ergens een vlinder ziet gaan, gaat ze er achteraan en komt er vervolgens achter dat ze de weg is kwijt geraakt.
– hoe laat moet je vertrekken vanaf het schoolplein?
– waar is je telefoon onderweg?
– als je belt, bel ik je direct terug, ok?
‘Mam, hoe moet ik eigenlijk bellen?’
Zie… toch handig dat ik het even doornam. Ik laat haar zien waar haar telefoon zit, op haar telefoon.

Het klussen/opruimen/inruimen gaat vervolgens zo…

  • 12:00 gemiste oproep van Noor
  • 12:01 bel Noor, in gesprek
  • 12:02 bel P, heeft Noor gesproken, Noor komt naar mij
  • 12:04 Pippa: mam kun je me helpen met mijn beschermers?
  • 12:05 ik ruim iets op
  • 12:06 dingdong P aan de deur met een kastje
  • 12:07 ik ruim iets op
  • 12:08 dingdong Noor aan de deur, met verzameld vriendenwerk
  • 12:09 mogen we iets lekkers? Kijk dit is het huis. Kijk hier staat mijn moeder iets op te ruimen
  • 12:10 moeder ruimt iets op
  • 12:11 Mam, we gaan
  • 12:12 ‘Nan, kom even kijken naar mijn kluswerk!’
  • 12:13 Nan ruimt iets op. Nan gaat als een malle en ruimt zelfs 20 dingen op
  • 12:30 dingdong we zijn er weer -1
  • 12:35 dingdong +1 met ijs
  • 12:36 jongens….. niet met ijs binnen, doe ff buiten
  • 12:37 ‘Maar nu staan we allemaal op onze sokken in de prut’
  • 12:38 overweegt een ticket naar een ver oord te kopen…. als dat maar zou kunnen

Iets later gaan ze even met R op pad. Ook dan probeer ik weer een paar duidelijk afspraken te maken. ‘Blijf bij elkaar.’

Pippa heeft schijt aan deze regel. Ze gaat zelfstandig naar huis, vanaf een speelplaats twee blokken verderop. Cartman. ‘Screw you guys, I’m going home.’
Onderweg heeft ze best even in de rats gezeten, zo blijkt later…

Geen reacties op Weekly Whereabouts #354: wonen we zo dicht bij huis en lente

Weekly whereabouts #353: wanneer ga ik nou verhuizen en schijden

Terwijl iedereen dit weekend met gezonde Hollandse blosjes over het ijs zwierde, stond ik mijn trapleuningen te schilderen, kasten schoon te maken en kwijlend te kijken naar de Instagram posts…

Terwijl iedereen dit weekend met gezonde Hollandse blosjes over het ijs zwierde, stond ik mijn trapleuningen te schilderen, kasten schoon te maken en kwijlend te kijken naar de Instagram posts van anderen.

Ik hoop van harte dat jij, waarde lezer, genoten hebt van het prachtige, ijskoude weer. Van krakend ijs en heel weinig coronagerelateerd ge-eikel.

Het was de week van de bumps in the road…

Het bed

Mijn bed zou worden geleverd. En dan zou ik een half uur van tevoren gebeld worden. Ik werd gebeld, had dat niet door, zag het een kwartier later, trok mijn jas aan en vertrok naar de AVS.
Ik zag voetstappen in de sneeuw, maar de chauffeurs waren reeds vertrokken.
Direct bel ik het bedrijf.
‘Nee mevrouw, u was niet thuis, het is nu een retour geworden.’
‘Ze kunnen niet verder zijn dan 10 minuten hier vandaan, als ze een kwartier hebben gewacht na het bellen… Zou u kunnen vragen of ze terug komen?’
‘Ik zal zien wat ik kan doen…’

Je snap het, het bed kwam niet.

En ik krijg nu een cadeaubon van de klantenservice. Ik mag voor EUR 150,- beddengoed uitzoeken. Ook goed.

De vloer

Meneer de vloerenman verslaapt zich, waardoor niemand om half acht de deur hoeft open te doen. Ik mag dat tussen tien en half elf doen. Helaas… eerder half elf. Nog even praten, dus weer een dik uur uit mijn toch al schaarse werktijd.

Meneer de vloerenman haalt de plintjes eraf (want dat gaat mooier worden) en nu heb ik er een probleem bij (iemand zoeken die de plintjes gaat maken met skyltlak).

Ohja, en de beloofde matten zijn niet mee. En ook de aluminium strips niet.

Verhuizen

Meer dan eens kreeg ik afgelopen week de vraag ‘wanneer ga je nu eigenlijk verhuizen?’
Tja. Wie het weet mag het zeggen… Ik heb geen idee. Als ik een gevulde koelkast heb. Denk ik.
Punt is een beetje dat er niet op de vloer geschoven mag worden én dat er geen water op mag komen. Kansloos als ik wil koken dus eigenlijk.

Daarbij liggen er nog geen plintjes. Maar die liggen er voorlopig sowieso niet begreep ik al…

Netflix

Ik ben inmiddels zo moe dat ik bijna nooit meer iets helemaal zie. Van elke aflevering van Sthlm Requiem heb ik de clou gemist.

Alleen bij ‘Alles is zoals het zou moeten zijn’ bleef ik wakker. Feest der herkenning. Hardop gelachen. Ja, lekker licht entertainment. Dan red ik het nog net.

En… ik geef eerlijk toe. Ik heb een paar dagen bij de lunch een HELE aflevering Dix Pour Cent gekeken. Oui, oui!

Sneeuw

Natuurlijk genieten de kids enorm van de sneeuw. Waar 60% van NL lekker thuis mag blijven, moeten mijn kinderen gewoon naar school. Het voelt als een poolexpeditie om ze op school te krijgen, maar ze zijn er, en ze zijn op tijd.

Pippa weet wel waarom er zoveel sneeuw is. ‘Mama, vorig jaar was er toch geen sneeuw? Ik denk dat dit van dit én vorig jaar is.’
Ik probeer te zien hoe een kind van 7 zoiets ziet. Is er ergens in de lucht een opslagplaats voor sneeuw en gooien ze nu alles naar beneden?

Sok

Zondagavond ontdekt Pippa dat er een gat in haar sok zit. Ze begint hartverscheurende te huilen. Ik kan het niet helemaal verstaan, het is net een vrouw die een meltdown heeft en aan een stuk alles er uit gooit.
Het klinkt ongeveer zo: ‘nouhadikeindelijkdikkesokkengehadvansinterklaasennuzijnzealweerstukmijnlevenzoalsikhetkendeisteneindehetisnieteerlijkdatmijzulkedingenaltijdmoetenoverkomenenvanmorgenwasdemelkookalop.’
Vrij vertaald: ‘Ik ben moe en ik moet nu direct gaan slapen.’
Als de tranen eindelijk gedroogd zijn vraagt ze nogal vrolijk ‘mag ik er een sokpop van maken?’
Nou kijk, sommige dingen zijn makkelijk op te lossen.

Schijden

Op het toilet hangt een kalender met plakbriefjes. Op een van die briefjes heeft Pippa geschreven ‘Mama en papa gaan schijden, dat vint ik jamer. Kus kus Pippa.’
Ik bedenk heel stoute briefjes die ik er naast kan hangen, maar ik doe het niet hoor. Het is natuurlijk echt niet grappig. Maar het is goed dat ze zich uit, daar ben ik alvast blij mee.

Sites opleveren

Ondertussen gaat het werk (JOEHOE!) onverminderd en keihard door. Ik ben ontzettend blij met zoveel aanvragen. De meest gave projecten komen mij ter oor. Van gezonde weken, speciale leden, een mooie webshop, iets met actiehelden, iets met een sportheldin uit Engeland en zelfs een ehh.. nee, die blijft nog even geheim. Ik kan alleen zeggen, hou de ‘stal’ van Mario van Vakantaseren in de gaten…

Sinds deze week lukt het me ook weer om wat kleine restpunten op te gaan lossen. Een olie ABC voor Caro, een winkelwagentje voor Moon. Kids naar school is toch een uitkomst als je zelf iets gedaan wilt hebben.

Oh wacht, hebben ze volgende week wel lekker vakantie. Nee geeft niets, we fixen het allemaal wel.

Focus is key.

Maar hoe is het met jullie, willen jullie al weer eens iets lezen over vakanties ofzo? Ik zou bijna vergeten dat ik een reisblog heb.

3 Reacties op Weekly whereabouts #353: wanneer ga ik nou verhuizen en schijden

Weekly whereabouts #352: slechte film, een level erbij en de bedden

Af en toe heb ik het idee dat ik in een reuzenprank ben beland en vraag ik me af waar die candid camera zit. Alsof we met hele wereld een…

Af en toe heb ik het idee dat ik in een reuzenprank ben beland en vraag ik me af waar die candid camera zit. Alsof we met hele wereld een enorme Truman Show aan het opnemen zijn.

Sinds wanneer is er een landelijke discussie over het snottebellenbeleid?
Hoezo moet mijn kind van 10 wel een mondkapje op als ze gaat lopen in school? Maar niet als ze met 30 kinderen in een klas zit? En dat mondkapje, hoeveel zin had dat nu ook weer echt precies? Moeten de ramen open met buiten -8? Sinds wanneer is dat gezond geworden?
En hoe stigmatiserend werkt het als 1 kind een hele klas naar huis stuurt en langs de teststraat? En wat te denken van al die oude besjes die opeen gepakt op Schiphol zaten te wachten op de verlossende vaccinatie?

Ja, ik hou me overal aan de regels. En ik hou het verder prima vol. Dat is het punt niet. Binnen de mogelijkheden weet ik me tot nu toe nog steeds te vermaken. Ik sport nog steeds. Ja, die kettle bells vriezen aan je handen vast en ik kom standaard terug met roest aan mijn trui. Maar het gaat.

En hoe gaat dat bij jou thuis?

Afdeling klussen

Het geklus gaat nog steeds lekker door. Mijn ouders nemen het verfwerk voor hun rekening. Ze kunnen inmiddels geen 9010 meer zien denk ik. (9010 is wit).

Er worden lampjes gemonteerd. Deurklinken terug gezet. Een vloer geëgaliseerd en gelegd (boven).

Het bed van Pippa, vijf pax-elementen en acht lades in elkaar gezet.

Afdeling expeditie

  • een lamp voor de keuken, kan van kleur veranderen en gedimd worden (hoop ik)
  • een waterkoker van Xiaomi. Chinees. Kun je op een app’je zien of je water nog warm is. Ik dacht dat je met het app’je je water op afstand zou kunnen gaan koken. Dat leek mij handig.
  • witte trapleuninghouders voor mijn project trap. Ik ben ermee in mijn nopjes.
  • mijn Sonos box komt binnen, die kreeg ik van KPN.
  • de fitting uit Toledo is er, hoera! De recensies van de site waren zo slecht dat het gekkenwerk leek om het daar te bestellen.
  • blijkbaar heb ik ongeveer 22 LED-lampjes besteld. P kijkt het eens aan en zegt ‘als ik ooit nog eens een lampje ergens nodig heb, kan ik dus bij jou terecht?’
  • mengkranen voor overal (als mijn kinderen zelf moeten gaan mengen voorzie ik een waterrekening van plusminus 100 euro per maand)
  • Ikea staat op de planning met 75 producten. Vorige keer stuurden ze een dag van tevoren nog een sms met daarin het slot voor de bezorgtijd, maar Ikea kan de druk niet meer aan. Ik bel ze maar niet, weet dat het kansloos is en tot nu toe is alles nog goed gekomen. En het kwam goed.
  • het bed van Noor blijkt voorlopig niet leverbaar. Covid. Gedoe. We gaan dus maar op zoek naar een alternatief, wat achteraf gezien waarschijnlijk veel leuker en eleganter is in haar kamer.

Er is een moment dat mijn favo postbezorgers met twee man sterk voor de deur staat voor al mijn pakketjes.
‘Jongens, het begint wel gênant te worden…’
‘Nee hoor, nu weten we waarom je zoveel bestelt.’

En verder

Blijkt Noor erg achter te lopen met haar werkstuk. Woensdagmiddag neem ik de tijd om haar te helpen. Het voelt niet goed dat de meisjes zoveel uit zichzelf moeten kunnen. Het ligt vooral aan mij dat ik me te weinig met haar planning heb bemoeid.

Als op donderdag de kinderen worden opgehaald, kan ik weer even een paar uur achter elkaar werken. Vervolgens laat ik de iPad op de plavuizen vallen…. crap. Er zit een gat in het scherm, ik kan zo naar de behuizing kijken. Ik bel direct YourFix, ze hebben nog een scherm liggen. Hieperdepiep. Eerst een ritje naar Schagen dan maar… Ook daar vinden ze het een godswonder dat het ding nog functioneert.

Nog een level extra

En net als je denkt dat alles wel zo’n beetje lekker doorloopt, krijgen we er nog een level bij. Sneeuw.

Sneeuw die er voor zorgt dat ik mijn auto lekker onder de carport wil laten staan. Waardoor ik na een dag hard kasten en lades assembleren, eten koken, twee wasjes draaien, er voor zorgt dat ik nog in het donker de sneeuw op het tuinpad ‘thuis’ moet gaan ruimen.

Ik voel elke spier in mijn lijf inmiddels en ben hondsmoe. Ik heb geen nagels meer over en mijn handen voelen als schuurpapier. Ik vergeet belangrijke dingen als verjaardagen van mensen Maar het is toch een ander soort moeheid dan bv een B12 tekort vermoeidheid. Dit gaat doorgaans over na een dagje lekker slapen.

Wat helpt om het vol te houden is focus op datgene waar ik mee bezig ben. En natuurlijk alle helpende handen!

Vandaag zou ik mijn bed krijgen. Ik zou een half uur van tevoren gebeld worden. Maar dat werd ik niet… En nu is de zending ‘retour’, volgens het ‘systeem’.

Dus… stuur allemaal even positieve vibes deze kant op. Dat bed wordt vandaag geleverd. DAT BED WORDT VANDAAG GELEVERD!

4 Reacties op Weekly whereabouts #352: slechte film, een level erbij en de bedden

Weekly whereabouts #351: wallen en orka in de vaatwasser

Mijn wallen hangen op mijn knieën. Mijn grijze haren zijn 10cm uitgegroeid. Ik vind nog maar zelden een make-up kwast. Wat een week. Als ik mijn app aan zet en…

Mijn wallen hangen op mijn knieën. Mijn grijze haren zijn 10cm uitgegroeid. Ik vind nog maar zelden een make-up kwast.

Wat een week. Als ik mijn app aan zet en begin te typen (doe ik meestal desktop) dan kan ik in principe blijven zitten tot ‘s avonds laat, zonder me te vervelen.

Voor iedereen die ik nog geen antwoord heb gestuurd: SORRY, je app’je is erg belangrijk voor ons, we komen op een later tijdstip bij u terug.

Deze week was er een van heel veel fixen. Had ik eerst nog een bed voor Pippa, dan had ik hem weer niet, bestelde ik wat anders, kwam het bed wel of niet. Dagelijks rennen de pakketbezorgers af en aan. Kussens, een vogelkooitjeslamp, een klamboe, een lamp voor mijn kamer, voor Noor.

Het bed arriveert, maar de bestelling is niet compleet. Een paar dagen later vind iemand ergens een tasje met messen. Toch wel compleet.

Ik ga even in het huis kijken of een balkje nu wel of niet geschilderd moet worden, twee uur later ben ik weer thuis en heb ik iedereen gesproken. Tot mijn favo postbezorgers aan toe die godzijdank ook op de AVS95 bezorgen. Ik draai mijn raampje naar beneden. ‘Hey, wat ben ik blij jullie hier te zien!’

Ergens op een nacht krijg ik een knuffel tegen mijn hoofd gegooid. Pippa klimt in bed en houdt daarbij zelden rekening met of ik in een REM-slaap zit of in een diepe slaap. En of ik ergens ook gevoel heb. Ze kruipt tegen me aan, ik heb het gevoel dat ik net drie minuten geslapen heb.
‘Ik had een nachtmerrie.’
Mumbel
‘En het was héél eng!’
Mumbel. Knuffel. Ik hou haar stevig vast.
‘Nubenjebijmama, hierbenjeveilig.’ Denk ik. Ik had het niet geweten als net de derde wereldoorlog was uitgebroken.
Het is eventjes stil. Ze heeft me inmiddels toch nieuwsgierig gemaakt. Ik vraag eens wat ze nu droomde.
‘Ik droomde van een orka!’
Pippa vind orka’s eng. Dat weet ik al even.
‘In de vaatwasser!’
Oh ja, daar zou ik ook van schrikken, een orka in een vaatwasser… ik moet uitkijken dat ik niet in de lach schiet.

Zaterdag beginnen we niet erg op tijd met klussen. Om niet te zeggen,.. elf uur is niet echt een starttijd voor ware bouwvakkers. Maar ik moest even bekijken wat er allemaal in mijn mailbox is gestroomd en wat werkdingen doen.

Daarna is mijn eerste stap is de WiFi werkend maken, zodat de magische iPad oppas werkt.
Check.

Dan een muurtje voorbereiden voor een sausje Hampton Grey. Gezellig muziekje aan.

Na de lunch (appeltaart van buurvrouw M., buurvrouw M mag vaker appeltaart bakken, hij is heerlijk), saus ik mijn muurtje.
Er zijn momenten dat ik met rechts sta te rollen, op een trap, terwijl ik met links een telefoongesprek voer met een klant.

Ik kijk een YouTube tutorial over ramen beplakken met folie.

We (Pippa en ik) testen wat hartjes op een muur. En ik schrijf groot welkom, zodat ik zeker weet dat ik deze klus niet laat liggen.

Naar huis, douchen, eten, uurtje op de computer om dingen uit te zoeken. Lampen, kasten, plankjes. Een dimbare lamp voor in de keuken. Check. Alleen heeft deze geen afstandsbediening. Qut. Al besteld. En een gouden fitting moet heel uit Toledo, Spanje komen. Ik hoop dat hij ook daadwerkelijk aankomt… de recensies waren niet allemaal even goed, maar deze is mooi en je moet wel eens een gokje wagen. De vogeltjes op Pippa’s lamp komen uit Hongkong.

Pippa heeft van IKEA een bedlampje gekregen. Ze vraagt naar de gebruiksaanwijzing om hem in elkaar te zetten. Ik zeg dat ze dat wel zonder red en dat het net een puzzel is. Binnen een paar seconden heeft ze hem in elkaar. Lampenkopje op het steeltje. Steeltje aan de houder. Ze knipt het lampje aan. Hij doet het niet. Ze kijkt beteuterd. Even voor het beeld. Het lampje ligt op tafel. Twee meter snoer en stekker er aan.
‘Er moeten batterijNen in.’
Ze begint het lampje weer te demonteren om op zoek te gaan naar een plek waar batterijen in moeten. Geen geluk. Ik proest het bijna uit. Noor ziet het ook. En begint te gniffelen.
Lampje er weer op. Pip’s gezicht betrekt van sip naar enigszins boos. Kan ze goed.
‘Pip, zet de lamp in de hoek eens aan. Dan kom je wel op een goed idee.’
Ze loopt naar de hoek en moet nu ook lachen. Ohja. Stekker in het stopcontact. Dat helpt.

Zondag gaan we wat meer op tijd aan de gang. Ik zeg we, want P & ik blijken uitstekende kluspartners in dit huis. Mijn muurtje in de keuken heeft een retestrak lijntje aan de bovenkant. Ha!

Ik plak folie in de badkamer.
Doe de voorbereidende werkzaamheden aan mijn volgende project: de trap. Van schilder R heb ik wat handige tips gekregen. Ik heb ergens online de juiste volgorde van schuren, afnemen, kitten en verven gevonden.
Een halve dag later is de onderkant trap voor de tweede keer gedaan. Nu op zoek naar mooie trapleuninghouders.

De lijst met ‘moet nog bestellen’ groeit nog altijd. Elke ochtend en avond speur ik op internet naar trapleuninghouders, LED-lampen op batterijen (probeer ‘s voor de grap -> eentje die een trapkast voldoende verlicht), een dimbare lamp voor in de keuken, een bank (die vind ik lastig!), een kast voor mijn make-up. En ter ontspanning kijk ik soms al even verder, bv naar een bureau voor Pippa. Ik denk dat ik de perfecte al gevonden heb.

Overdag heb ik altijd een lijstje mee van dingen die ik nog moet nameten.

Ondertussen draaien de radertjes in mijn hoofd op volle toeren. De gang, daar moet iets tofs komen. Ik heb namelijk een nisje. En in dat nisje past ‘de collectie’. En hoe leuk zou het zijn… Nee, verrassing… :-D.

Iedereen die zegt dat er niets te beleven valt in corona-tijd, die moet eens gaan scheiden. Je verveelt je echt geen seconde. Ik hou ervan om productief te zijn. En dat lukt goed deze maand.

Geen reacties op Weekly whereabouts #351: wallen en orka in de vaatwasser

Weekly Whereabouts #349: Hoe komt dit goed?

Deze week ging lekker flex… Kindjes zijn goed ingeslingerd met het thuis werken. Er worden nog heel wat dingen gefixt. een telefoon voor Noor afspraak voor het inmeten van de…

Deze week ging lekker flex… Kindjes zijn goed ingeslingerd met het thuis werken. Er worden nog heel wat dingen gefixt.

  • een telefoon voor Noor
  • afspraak voor het inmeten van de vloerbedekking op de bovenverdieping
  • wasmachine en droger worden uitgezocht
  • klustroepen worden in stelling gezet

Hulp

De hulp blijft onverminderd aangeboden worden. Hoe lief zijn deze dingen nu weer?

  • iemand bied aan de kinderen met huiswerk te helpen
  • tante R app’t of ik nog een pan van de AH wil en haalt die voor mij
  • team regenboog biedt zich aan voor Pippa’s kamer
  • lieve berichtjes van over de hele wereld

En nog veel, veel meer…

Casa Wandernan

Vrijdag krijg ik de sleutel van casa Wandernan. Eerst haal ik de meiden op, we gaan samen kijken. Ze zijn het er over eens. Het stinkt hier. En die kamer van Noor is wel echt klein. En lelijk ook. Ik kijk eens om me heen en zie overal behang terwijl ik muurverf wil. Alle plintjes en deurposten, plafonds. Alles, alles moet worden gedaan. De moed zakt mij in de schoenen. Als ik weer thuis kom moet ik even een paar tranen laten.
En dan… schouders eronder, niet lullen en worden er drie dagen aaneengesloten wonderen verricht.

  • de woningbouwvereniging belt voor de doorloop, ik ben verantwoordelijk voor de bomen in de tuin, of ik moet nu opdracht geven om ze om te laten halen. Ik kijk eens naar de zes meter hoge, door klimop omslingerde boom en zeg dat die wel weg mag. Nog geen twee uur later bellen de hoveniers dat ze nu tijd hebben, bestormen ze de tuin met kettingzaag en trapje (wat nog bijna mis gaat, die combinatie) en maken ze ruimte
  • de verf wordt gebracht voor een zeer prettig tarief
  • klussers komen even bekijken wat het werk is
  • ik steek wat behang af, kom kurk tegen en een rij gaten
  • wat me uiteindelijk tweehonderd euro aan stucwerk kost, maar er wordt een stukadoor geregeld (ik bedoel maar, probeer eens een stukadoor te regelen op dit moment…) die kan woensdag al komen
  • twee plafonds, een hal en de bovenkant van Pippa’s kamer worden wit gesaust
  • er wordt een taperand in Pippa’s kamer gezet
  • overlegd met team regenboog
  • alle plinten worden er geverfd en toch ook maar de buizen
  • van mijn slaapkamer worden de muren gesaust
  • mijn washok wordt zo mooi wit gemaakt, dat ik er ‘wel zou willen slapen’ volgens degene die daar bezig is, haha
  • er wordt op kinderen gepast
  • wijn, stokbrood en eten staat klaar
  • ondertussen wordt er op afstand ook gewerkt, zo is iemand een bureau aan het timmeren
  • worden gordijnen gewassen
  • komt scheepsvloerenmeneer even langs om te zien of de vloer beneden nu echt beuken is (want dat wil de vloerenschuurboer weten)
  • latjes en molton op de trap getimmerd ter bescherming
  • ik maak de zolder speelklaar en de eerste Playmobil wordt gebracht
  • oefen mijn skills in de voorraadkast (en kom tot de conclusie dat mijn klusskills vrij slecht zijn, zo elektrocuteer ik mezelf bijna, maak ik vlekken en merk ik dat ik niet te licht over het voorwerk moet denken maar soit, ik ben lekker bezig)
  • als klap op de vuurpijl wordt op zondagavond het plafond van de woonkamer gedaan en als ik terugkom om de sleutel op te halen wacht mij nog een grote verrassing. Een hele muur van de woonkamer is ook al gedaan. Ik ben een beetje beduusd.

Wow…

Vandaag ga ik keihard dingen regelen die niet kunnen wachten. Even wat werk doen, helpen met het huiswerk en nog wat in het huishouden doen. Ik zit in een upper in energie en slaap nog ongeveer vijf uur per nacht.

Hebben we het nog naar ons zin, met die LLL (Lekker Lange Lockdown)? Ik heb even met verbazing zitten kijken naar de beelden van het Museumplein.

OH! En heeft er nog iemand een 79mm gatenboor? Asking for a friend, who is timmering a bureau for me.

2 Reacties op Weekly Whereabouts #349: Hoe komt dit goed?

Type on the field below and hit Enter/Return to search