Wandernan

Wandernan

Reisinspiratie voor gezinnen

Categorie: Weekly whereabouts

Weekly Whereabouts #323: geen vakantie, zwarte bastard en shoppen

Een dagje later dan gepland, maar ja, het was een lang weekend en ik was leuke dingen aan het doen gisterochtend. Hoe is het met jullie? Al op het terras…

Een dagje later dan gepland, maar ja, het was een lang weekend en ik was leuke dingen aan het doen gisterochtend. Hoe is het met jullie? Al op het terras gezeten? Of met een mondkapje op in de trein?

Maandag

We krijgen bericht van Europa-Park. We hebben daar een reis geboekt staan met zes overnachtingen in de zes verschillende hotels. Europa-Park is open. Hoera! Maar,… ze gaan onze bagage niet van hotel A naar hotel B brengen. We moeten met mund-näse-kappe naar de restaurants toe lopen. Alle zwembaden van de hotels én Rulantica zijn gesloten. En de jaarpas die bij het verblijf hoort, wordt teruggetrokken. We kunnen losse kaarten bijboeken. Wat betekent dat we nóg meer gaan betalen, bij de toch al behoorlijk forse reissom (die het ons waard was geweest, we hebben er niet al te lang over getwijfeld… maar 2396 voor een zes nachtjes dat mogen we toch met een gerust hart pittig noemen?).

Exit Europa-Park. Huil.

Ik stuur een mail naar het Zwarte Woud, waar ik een appartementje op een paardenboerderij heb geboekt.

Dinsdag

Joe! De kids zijn weer vrij en ik heb ook maar even vrij genomen. Ik ga Pippa eens even lekker verwennen met nieuwe kleertjes. We nemen ook wat rokjes mee die in de kast liggen waar we nog iets bij zoeken. We worden weer uistekend geholpen bij de Kleine Doerak (Warmenhuizen). En ook fijn dat we even met zijn drietjes naar binnen kunnen.

‘s Avonds mag ik, met wederom tópweer, buiten rijden. Ik geniet me te pletter van dit uurtje.

Woensdag

Small group training. Even knallen.

‘s Middags sta ik met mijn auto drie kwartier bij ballet te wachten. Ook wel chill. Ik neem nu telkens een boek mee en Noor ook.

Donderdag

Geen idee… kids school, ik hard werken denk ik.

Ik schrijf een brief in mijn beste Duits aan de paardenboerderij in het Zwarte Woud om te zien wat de opties zijn. Kunnen we daar dit weekend even over nadenken.

Vrijdag

Wakker! En Pippa heeft dikke ogen. Oh… dat is matig. Ik twijfel of ik haar mee kan nemen naar Common Heroes (small group), maar dat lijkt me toch niet de bedoeling. Ook al denk ik zeker te weten dat het hooikoorts is.
Ik doe direct een bestelling bij Lotus Diffusers. Doe mij de hooikoorts set maar. En eindelijk bestel ik een diffuser voor de woonkamer. Ik heb er heel erg lang over getwijfeld… maar ‘s middags staat hij lekker te pruttelen met drie verschillende olien tegen hooikoorts. Pippa kan weer ademhalen. Lekker wel. Ik kocht deze beauty: River.

Zaterdag

Vandaag mag ik shoppen! Ik heb niet zoveel meer in de kast voor dit heerlijke weer. Binnen twee uur ben ik terug. Turbo! Daarna ga ik op verjaardag. En breng ik Noor naar een feestje. Gezelligheid.

Als ik thuis kom gaan we eens bedenken wat we gaan eten. Ik moet zeggen dat ik dat zo fijn vind. Dat er zo weinig hoeft op een dag, dat niet meer alles vasthangt aan een planning. Ik vraag me ook een beetje af waarom ik dat voorheen niet kon. Maar het is voor mij echt wel een harde reset geweest. Die hele c-crisis.

Ik vraag me trouwens af waarom iedereen corona met een hoofdletter schrijft. Bedoel je dan het bier of wat?

Zondag

Vannacht heb ik een mail van Appie gehad. Ze komen de boodschappen toch maar niet brengen. Sorry.
In alle vroegte ga ik naar de fysieke winkel. Het is er nog lekker rustig.
Daarna drinken we uitgebreid koffie met mijn ouders en soesjes. Alle opa’s en oma’s zijn al weer aan het oppassen, maar wat doen wij eigenlijk?

Ik laat mijn ouders daarover beslissen.

Mijn zwager heeft zichzelf een Black Bastard gegund. En wij mogen komen opeten wat hij er op gooit. Jippie! Is het niet heerlijk, die zonnige dagen, deuren open. Slippers aan. Lekker kuieren met je handen in de zakken?

Deze week gepubliceerd

Deze week op de agenda

  • bosrit (ok, dat was gister al, maar ik vertel er volgende week over)
  • een weekend naar Boerenbed Meskenwier
  • vakantie uitzoeken
Geen reacties op Weekly Whereabouts #323: geen vakantie, zwarte bastard en shoppen

Weekly Whereabouts #322: kussengevecht, kind kwijt en kapper

Goedemorgen allemaal. Hoe gaat het met jullie? Het is hier zondagochtend. Ik zit lekker met mijn koptelefoon op naar wat ‘chillhop’ te luisteren. Maandag De kinderen hoeven alleen vandaag naar…

Goedemorgen allemaal. Hoe gaat het met jullie? Het is hier zondagochtend. Ik zit lekker met mijn koptelefoon op naar wat ‘chillhop’ te luisteren.

Maandag

De kinderen hoeven alleen vandaag naar school. Dus ik moet even goed gebruik maken van de uren die ik heb. Ik heb een afspraak met Gitta over haar online media. Het is echt erg gezellig. En nuttig. Een advies gesprek van een uurtje kan al zoveel opleveren! (nu een goede deal bij Wanderweb, als je meer wilt weten, stuur mij even een bericht op info@wanderweb.nl )

Noor neemt uit school vriendje D mee.
Jongetjes in huis zijn toch anders. Als ik boven ga kijken, na wat opmerkelijke geluiden, blijkt dat ze in een kussengevecht zijn. Met zijn drieën, in de kamer van Noor, waar je best wat kunt slopen als je met kussens gaat zwaaien. Maar ze hebben zo’n lol…
D heeft van die pretlichtjes in zijn ogen, die kun je niets weigeren.

Ik verhuis het feestje naar de grote slaapkamer, haal een souvenir uit New York van de vensterbank en pak een beter kussen. Zo. Nu kunnen we. Vet pret. Cardio ook direct gehad.

Na een ijsje gaan ze nog even lekker de speeltuin in. Noor op hakken.

Dinsdag

Vandaag even naar de huisarts voor een B12 prikkie. M lees je het! Ze mogen weer ;-).

Woensdag

Vandaag voor het eerste small group op woensdag. Om alle gemiste trainingen in te halen mag ik twee keer in de week. Wat een luxe! Vanmorgen is er geen kinderopvang, maar ik mag de kids meenemen en aan het huiswerk zetten. Ze doen het superlief. Tussen de dead lift door, leg ik uit hoe een som moet voor Pippa en dan gaat ze weer door. Noor kijkt er serieus bij, met een Bose op haar hoofd en een MacBook voor haar neus. Leuk die flexwerkplekken bij Common Heroes!

Donderdag

Hemelvaartsdag. Lekker weer. Iets met een bbq. Het is dat ze van die kleine tandjes heeft… anders zou je denken dat ze 16 was.

Vrijdag

Eerst even lekker sporten. Ik ga er vol voor. Slam ball is extra leuk vandaag.

Ik verrek op het laatst een spier in mijn rug. Even een tipje voor iedereen die de laatste weken ook weer last heeft van spierpijn. De spier release olie van Lotus Diffusers is echt TOP.

Ik ga met C naar de speeltuin. Je mag er niet afspreken. Maar we komen elkaar super toevallig tegen. We zitten lekker aan een tafeltje. Eigen koffie mee. De kids hebben het gezellig. Pippa moet op een gegeven moment naar de wc. Die wil dat ik mee ga. Ik mijn ooghoek zie ik Noor met R voorbij komen. Ik ga weer zitten aan tafel en we praten over de dingen des levens. Herkenningspuntjes.
Pippa komt langs. Waar Noor is. Ik doe een beetje zo van ‘ja ehhh,… ergens, ga lekker zoeken mop.’
Iets later komt G langs, om de vragen waar zijn zus is. C doet van ‘ja ga even zoeken’.
‘Heb ik al gedaan’, zegt G. Hij dringt een beetje aan.
We kijken elkaar aan. Zucht. Moeten wij nu gaan zoeken? Ik loop, niet al te gemotiveerd een rondje door de speeltuin, kijk in buizen. Niets. Even naar het toiletgebouw. Niets. Bij de waterkraan? Niets.
Ok, dit is wel een beetje raar eigenlijk. Ik roep nog eens. Niets. Loop nog een rondje. Niets. Noor zou nooit zomaar een speeltuin uit lopen, maar ze zijn er echt niet.
Om beurten lopen we de speeltuin nu uit om te gaan zoeken. Medewerksters helpen inmiddels ook mee.
C gaat voor een tweede keer de speeltuin uit.

Pippa en kleine broer G, die het een en ander weet van vermissingen, ooit werd hij zelf door een politiewagen naar huis gebracht en vloog er een helikopter over het dorp om hem te zoeken, vragen constant of ik al weet waar ze zijn. Een medewerkster ligt in de rietkraag en in de bosjes om de dames te zoeken.

Na een half uur (kan ook een kwartier geweest zijn hoor, maar zo voelt het even niet) en ongeveer drieduizend filmpjes in mijn hoofd, van kinderen drijvend in de sloot, de weg kwijt in een park vol enorme bomen en bosjes, witte busjes met gemene mannen en C die inmiddels de politie belt, komt het duo aan kuieren.

Rondom de ingang van de speeltuin staan inmiddels drie medewerkers en wat moeders, we hebben al foto’s laten zien.
Ik moet er van huilen. Steek mijn duim op naar een moeder die net nog vroeg hoe ze er uit zag.

Noor vind het allemaal een beetje gênant. Ze waren toch alleen maar even het fitness pad gaan lopen? En R had het gevraagd, of het ok was. En ze had nog aan de mevrouw van de speeltuin gevraagd of ze er wel weer in kwamen. En ja, ze waren heus de weg even kwijt geraakt maar er staan kaarten in het park hoor.

Pippa jankt keihard. ‘Ik dacht dat je do-hood was!’

We krijgen koffie voor de schrik. Doe maar direct een gt denk ik.
‘Je moet hier wel een hoop doen voor een beetje gratis koffie,’ zegt C.
‘Graag gedaan!’ lacht Noor.

Enfin. Daar ging zes jaar van mijn leven.
Thuisgekomen doe ik even niet de zwembaddienst. Ik moet nog koken voor mensen vanavond. Pasta!

Vriendjes R&E komen langs. We gebruiken de kinderen als buffer. Lukt prima. Slaat natuurlijk nergens op, aangezien ik het eten maak, maar hey… die schijnveiligheid, dat zijn we inmiddels wel gewend.

‘s Avonds is Noor haar geliefde knuffel muis kwijt. Ze raakt instant in paniek. Alles moet wijken als Noor muis kwijt is.
‘Voelt het niet zo lekker als muis er niet is?’
‘Nee!’ ze kijkt me paniekerig aan. ‘Waarismuiswaarismuis!’ Ze gooit kussens opzij en graaft in de stapel knuffels.
‘Kun je nagaan, als het geen pluche is, maar je eigen kind van vlees en bloed…’

Ze snapt hem.

Zaterdag

Vriendin F komt vandaag spelen. De hele dag!
Ik ga een uurtje naar een Pilatesles, lekker buiten tussen de grote bomen van het Geestmerambacht. Dat wordt ook door GMA Sports gegeven. Erg lekker, nu het sporten ín de sportschool nog niet optimaal kan.
De kinderen maken engelenvleugels. Ik maak bami. Een lekker recept van Eef Kookt Zo.

Zondag

Even lekker naar de kapper… wat een feest!

Deze week gepubliceerd

Deze week op de agenda

  • Pinksterweekend
2 Reacties op Weekly Whereabouts #322: kussengevecht, kind kwijt en kapper

Weekly Whereabouts #321: school begint, meltdown en bootcamp

Au! Ik heb spierpijn! Terug naar het ‘nieuwe normaal’. En een heel erg ja-nu-weten-we-het-wel gevoel. Maandag Naar school! Noor gaat alleen. Althans. Mag ze toch met ons meelopen? Ja, dat…

Au! Ik heb spierpijn! Terug naar het ‘nieuwe normaal’. En een heel erg ja-nu-weten-we-het-wel gevoel.

Maandag

Naar school! Noor gaat alleen. Althans. Mag ze toch met ons meelopen? Ja, dat altijd natuurlijk. De laatste honderd meter spurt ze er vandoor.
‘Doei!’
Pippa klemt haar handje in die van mij. Die is er nog niet helemaal klaar voor en vindt het allemaal een beetje spannend. Aangekomen op school blijkt het allemaal reuze mee te vallen. Er hangen vlaggetjes. En er staat een juf om iedereen naar het juiste plekje te wijzen. En een overdreven blij ‘Hai! WAT! FIJN! DAT! JE ! ER! WEER! BENT!’ te roepen. Wat helpt natuurlijk, bij deze doelgroep.
Ik loop weg en schiet een beetje vol. Dat was het dan. 8,5 week 24/7 op elkaars lip leven en nu opeens vijf uur alleen. Het voelt alsof er een arm geamputeerd is. Niet dat ik weet hoe dat voelt. Maar het is leeg.

Ze komen bizar blij uit school.

Met Noor had ik een afspraak gemaakt. Geen vriendinnen mee naar huis, wel afspreken in de speeltuin. Leek me wel even prima voor de eerste dag.

Noor doet gewoon lekker wat ze zelf wil en neemt toch iemand mee. Want het maakt toch niet waar waar iedereen zijn limo drinkt. Nee. Dat maakt ook niet uit. Afspraken niet nakomen vind ik dan wel weer een ding.

Even later staat ze alleen in huis.

‘Waar is Pippa?’
Die had ze voor het gemak even bij vriendin x achtergelaten.

Ik ontplof.

Ik ben er niet trots op. Het is gewoon alles bij elkaar. Het leven was zo fijn simpel de afgelopen maanden. Noor speelde met Pippa. Pippa met Noor. Overzichtelijk. Ik wist waar iedereen was. En als ik iets afsprak, dan kwam dat aan. Ik kon met gemak mijn werk doen, zonder dat ik me zorgen hoefde te maken of de een of de ander zich nog wel vermaakte.

Hoe makkelijk ik de afgelopen maanden er doorheen fladderde. Hoe ingewikkeld mijn autistische ik dit opeens weer vind. Ik vind het de moeite waard om te onderzoeken waar het vandaan komt. Die onrust. Tips zijn welkom.

‘s Avonds mag Noor weer dansen en loop ik een blokje om met mama M. We mogen namelijk niet meer aan tafel wachten.

Dinsdag

Vandaag ga ik voor het eerst weer paardrijden. Ik heb een hoofdpijn die echt niet normaal is, ik kijk scheel voor mijn gevoel. Maar ik ga wel heen, dit feestje laat ik mij niet ontzeggen. We rijden buiten. Van half negen, tot half tien. Het begint langzaam te schemeren, de lucht wordt paars. We krijgen een bui op ons hoofd. Wat heerlijk!

Woensdag

De kinderen naar school. Ik lekker keihard aan het werk. ‘s Middags mogen ze allebei dansen. Ze hebben er weer zin in en komen glunderend weer terug.

Donderdag

We moeten even een rondje. In de auto vinden ze mijn paardrijcap. ‘Mogen we hem op?’
Het mag. ‘Nu is het net of je me uit paardrijden hebt opgehaald.’
Ze spelen dat ze net een springwedstrijd hebben gehad. Ik lig in een deuk.

Ik moet wat ophalen bij de Blokker vandaan. Vier rollen Easypull. Ik posteer mijn kinderen buiten de winkel, ik doe mijn handen met gel. Pak een mandje. De meneer van de Blokker pakt de vier rollen en houdt ze tegen zijn borst, de laatste rol houdt hij met zijn lip tegen.

GAT.VER.DAMME.

Vandaag een overleg met het bestuur van de ouderraad. Er is nog weinig om over te praten eigenlijk. Alles is natuurlijk afgelast. Wat sneu voor de kinderen, met name voor groep 8.

Vrijdag

Small group! Wat heb ik het gemist. Heerlijk om weer even te knallen met mijn sportmatties.
Ik vertel dat ik zondag een afspraak heb staan om te gaan bootcampen.
‘Hou je niet van jezelf ofzo?’ vraagt S.
Ik moet lachen.
We hebben het over het trainen via de ZOOM-lesjes. Ik heb een aantal mensen fanatiek mee zien doen. Het blijkt dat dat in retrospect wel meeviel.
‘Oké, dus feitelijk hebben jullie sportkleding aangetrokken, een lekker Insta-fähige foto gemaakt en dat was het?’
En dan gaan we over op de orde van de dag. Waar kun je al lekker uit eten? En welke terrassen gaan binnenkort open?

Noor mag vandaag naar de kapper. Ze is erg blij dat haar door mij bewerkte coronaplukjes eindelijk in een model zullen verdwijnen. De kapster moet een beetje lachen om mijn poging. Snap ik.
Met Pippa loop ik wat doelloos een rondje door het winkelcentrum wat inmiddels is veranderd in een soort doolhof met pijlen. Mondkapjes. In elke winkel gel. 1 Mandje per persoon. En overal de melding dat we anderhalve me…

‘Ja mam, nu weten we het toch wel?’
Inderdaad… nu weten we het wel. Er is niets leuks meer aan het winkelen. Afzetlinten die in allerijl zijn opgehangen. Doe even je best om er iets van te maken…

Ik huil van binnen als ik zie hoeveel doekjes, gelletjes en wat niet meer gebruikt worden om de schijnschoon op te houden. Zou een handenwastappunt aan het begin en eind van elke winkelstraat niet effectiever zijn?

Zaterdag

De sticky chicken uit Jamie Oliver roepen mij al sinds de herfstvakantie van 2019 om gemaakt te worden. Het is er nog niet van gekomen, tot vandaag.

Het resultaat is volgens Pippa een 2. Pippa is een zeer kritische eter. Ze wil later kok worden. Voor haar zus die DJ wordt. En dan gaat ze in het land waar Noor optreedt ook gratis eten geven aan mensen die niets hebben.

‘s Avonds proberen we een nieuwe escape game met D&N.

Zondag

Om 10:00 is het zover. Ik mag bootcampen. Buiten. En het is lekker weer. Sportman M begint met een rondje hardlopen. Twee keer. Oh christ. Ik heb twee maanden lang echt geen fuck aan conditie gedaan. Normaal gesproken kwam dat bij het crosstrainen en boksen vandaan.

Daarna gaan we datzelfde rondje hardlopen met oefeningen er tussen. Squats, mountainclimbers (door het gras tijgeren), jumping jacks (voor de speeltuin), opdrukken (in het zand) en walking lunges (zei je lunch?).
En dat vijf keer.
Ik ben natuurlijk rotverwend met mijn gevarieerde trainingen met grapjes tussendoor.
‘Ik vind 100 altijd zo’n lekker getal!’ roept sportman M vanaf de kant.
Zou ik ook vinden. Als ik het niet hoefde te doen.
Daarna doen we nog 100 buikspieroefeningen. Hollen we nog een rondje om een vuilnisbak en doen we er nog 100. Want 100 is een lekker getal.

Daarna spreken we op anderhalve meter even de weken door. Vriendin E en ik.

‘Mama, als ik later kok wordt, mag ik dan van jou een briefje waarop staat hoe je een goede pizzabodem maakt?’
Ach Pipje. Je bent zo lief.

We eten verse tagliatelle en ik maak even zelf een broodje vooraf.

Daarna komen mijn ouders hun deel van de Appie bestelling weer ophalen en bingewatchen we Vis a Vis.
N: Leopoldo is nu ook dood. We zagen het aankomen… ;-).

Deze week gepubliceerd

Deze week op de agenda

  • Hemelvaartweekend
  • heel veel bloggen hoop ik!
2 Reacties op Weekly Whereabouts #321: school begint, meltdown en bootcamp

Weekly Whereabouts #318: strand, kroketten en fietsen langs de boeren

De week waarin we horen dat er weer een heel klein stukje normaal gaat worden. Kinderen zullen over een paar weken weer naar school kunnen! Maandag Huiswerk. De zin is…

De week waarin we horen dat er weer een heel klein stukje normaal gaat worden. Kinderen zullen over een paar weken weer naar school kunnen!

Maandag

Huiswerk. De zin is een beetje weg van de meiden. Zeker als blijkt dat Pippa al niet meer zoveel heeft en Noor nog wel een berg werk. Noor baalt.

Dinsdag

Ik heb heel slecht geslapen wegens snurken. Ik besluit dat ik vandaag, na het huiswerk, lekker vrij neem. Wo/do/vr kan ik vanaf ‘s morgens vroeg werken. Dus het kan wel even.
Als het huiswerk af is gaan we naar de Action. Ik laat de kinderen in de auto en ga dan zelf naar binnen.
Ik kom terug gewapend met glitterverf, mettalic verf. En stoepkrijt. Dus ik ben een onwijze kindervriend nu.

Samen maken we de traditionele ‘vakantiekalender’. Een soort brainstormsessie waarbij we vakken invullen met onze grootste vakantiewensen. Meestal staat daar iets op als ‘dagje naar de dierentuin’ en ‘Julianatoren!’. Deze keer zijn de wensen een tikje anders.
‘een dag de hele was doen’ en ‘grappenuur voor je familie’. Dat laatste vind ik wel een beetje eng. Ze kijken namelijk nogal eens naar ‘De Zoete Zusjes’ en die mogen volgens mij zo ongeveer alles.

‘s Avonds zegt Mark dat de kindjes van Nederland weer naar de basisschool mogen over een paar weken. Noor luistert het aan.
‘Wat? Maar met de helft van de klas? Dan blijf ik liever thuis. En ik vind het ook eng trouwens. Straks willen er mensen met me knuffelen.’
Het went snel. Kinderen zijn bizar adaptief.

Woensdag

Vanaf ‘s morgens vroeg zelf achter mijn computer kruipen. Wat HEER-LIJK!

Ik kan niet ander zeggen! Ik geniet ervan… lijstjes afstrepen.

Vandaag is het ook de eerste vakantiedag van de meisjes. Dus we hebben pizzanight. Daarna voel ik me zo opgeblazen dat ik even een stukje wil wandelen.
Omdat Noor zich soms druk maakt over een dijkdoorbraak (hadden we als kind niet allemaal irreële angsten?) neem ik haar mee naar de Pettemer Zeewering. Het is nogal een klim over de duinen heen merkt Noor. Ze bekijkt het water eens. En de duinen.

Het is extreem stil op het strand. Geen vliegtuigstreep te zien aan de blauwe hemel. Ik geniet met volle teugen van dit onverwachtse momentje van geluk.

Donderdag

Het zonnetje schijnt. Na het eten vraag ik of ik even wat haar zal knippen. Bij Noor ga ik iets te enthousiast van start met een schaar die totaal niet geschikt is voor zulks. Het gevolg is dat ze nu met twee plukken rondloopt in plaats van de laagjes die ik er wel even dacht in te knippen. Whoops. Af en toe denk ik echt dat ik alles kan. Maar goed, niet bang zijn om iets te proberen is ook een gave. Toch?

We binge-watchen Fauda deze week… Zó goed. Ken je die serie nog niet, dan moet je écht gaan kijken.

Vrijdag

Ik werk de laatste klusjes weg en kan om twee uur de deur virtueel achter me dicht trekken.
We gaan op verjaardag naar E. E is 10 jaar geworden. We rijden voor en moeten zelfs in de rij. De meisjes leggen een cadeau op de mat.
‘Wil je niet even een bakje koffie? Kan wel, gaan wij aan de ene kant van de tuin.’
Ik doe het. De kindjes springen een gat in de lucht. Even spelen met vriendinnen!

Dat even wordt uiteindelijk een belletje naar P., kadetten met kroketten, wat wijn en een auto laten staan. Mascara op mijn wangen van het lachen. Om half negen gaan twee uiterst vermoeide kindjes naar bed.

Zaterdag

Appie kan tussen 8 en 9 voor de deur staan. Ik spring snel onder de douche. Een mopperig kindje komt de badkamer in brommen.
‘Jij hebt mij wakker gedoucht.’
Oei oei.
Dit kindje is de huismarmot en die kan er niet tegen als ze te weinig slaapt.

Als de boodschappen er zijn bel ik mijn ouders. Mijn moeder bestelt op mijn account mee. Tegenwoordig zelf. Ideaal. Hoeft er lekker niemand de winkel in.

Daarna gaan we naar de Toychamp. De meisjes hadden op de vakantiekalender gezet dat ze een ‘Nanana surprise’ wilden gaan kopen. Het is een verrassingsdoos van maar liefst EUR 25,-. Ze moesten er van mij een nachtje over slapen. Want Pippa wil ook de parelknikkerbaan van Playmobil nog en er komt nog een moederdag, vaderdag en verjaardag aan.
Maar ze wensen het nog innig. Dus we gaan naar een uitgestorven Toychamp. En wandelen er een uur rond. Noor gooit minstens tien dingen in haar mandje om het weer om te wisselen voor iets anders. De squishy veto ik. Ik vind dat van die ongelofelijk verzamelbakken van bacteriën.

Uiteindelijk wordt het wel niet wel niet wel niet een Nanana Surprise en gaan ze allebei naar huis met een Fur Real Poop-a-Lot.
Je kunt ze brokjes geven en die poepen ze weer uit. Het poesje heet Kitty. Ze krijgt een mandje in Pippa’s kamer en wordt direct nogal streng opgevoed. Hondje Boef van Noor krijgt een hondenhok van een doos gemaakt met een bordje erop. Boef. Boef wordt heel de dag geknuffeld.

Na de Toychamp gaan we naar kappersgroothandel Wilkos. Ik kom daar graag. Lieve mensen. Goed advies. Tondeuse in de pocket.
Ik laat zien wat ik met het haar van Noor heb gedaan. De mevrouw lacht tranen in haar ogen. ‘Zal ik het stiekem even recht maken voor je?’ fluistert ze tegen Noor. Deze VIP-behandeling ziet Noor wel zitten. Ze huppelt mee. Ondertussen koopt P een tondeuse voor een bedrag waardoor hij nu wel minstens 9 kappersbeurten moet overslaan.

Ik rij naar de Goorn voor nog wat stiften. Iemand vroeg laatst welke stiften ik gebruik voor mijn tekeningen, het zijn alcoholstiften van Winsor & Newton. ‘s Middags ga ik lekker tekenen. We eten Chinese kool, een recept van Hello Fresh. Getsie.

Zondag

Rustig wakker worden. Vandaag spelen we kappertje. Ik speel met de nieuwe tondeuse en verf mijn contouren bij. Wederom,… wat een gepruts in je eigen badkamer, zonder comfortabele stoel. Ik verf ook mijn wenkbrauwen maar even. Zo. Iedereen weer netjes.

Ik heb bedacht dat het leuk is om langs de boeren in de buurt te gaan fietsen op zoek naar voedsel.

‘Fietsen? Daar heb ik jullie echt nog nooit over gehoord!’ zegt Noor lachend.
Een uur later zijn alle banden opgepompt. Heeft iedereen drie keer geplast, zijn er nog extra jasjes meegenomen, een rugzak gevonden en een berg kleingeld.
We kunnen…
Het blijkt nog een uitdaging om over het fietspad met slingerende kids te fietsen, anderhalve meter afstand te houden en niet het kanaal ik te fietsen. Dat laatste volgens Pippa. Ze is supergeconcentreerd om er níet in te fietsen. Het lukt. Er zat ook nog zeker zes meter tussen.

We kopen tulpjes. Twee dozen eieren. De lekkerste paprika’s voor maar 50ct. Hoe leuk is dit? Als Pippa af begint te haken rij ik met Noor nog een rondje. We zien veel onderweg. Dat begrafenisondernemer zijn een extreem lucratieve business is bijvoorbeeld. En een enorme roofvogel.

Thuisgekomen blijkt het weer goed genoeg te zijn voor een BBQ. Ik maak zelf kruidenboter, doe een Turks brood in de oven en trek een fles wijn open.

Wat zal ik het missen. Dat eten als goden, als alles weer normaal is. We aten altijd wel goed, maar soms gehaast. En nu is er altijd tijd om écht iets lekkers te maken. Of iets uit te proberen. Zoals die Chinese kool.

Hoe gaat het met jullie? Houden jullie nog vol?

Deze week op de agenda

  • Koningsdag -> woningsdag
2 Reacties op Weekly Whereabouts #318: strand, kroketten en fietsen langs de boeren

Weekly Whereabouts #317: winkelen is stom, Tiger King en unheimisch

Poe… week hoeveel inmiddels? Week 5 van de gedeeltelijke lockdown. Time flies! Pak er even wat koffie bij. We moeten praten… Maandag De klusstress loopt op, tweede Paasdag. We zijn…

Poe… week hoeveel inmiddels? Week 5 van de gedeeltelijke lockdown. Time flies! Pak er even wat koffie bij. We moeten praten…

Maandag

De klusstress loopt op, tweede Paasdag. We zijn bezig de waskamer (ja, voorheen was het ‘het washok’, maar nu is het echt een kamer hoor!) van nieuwe verf te voorzien en handige dingen, zoals haakjes.

Echt Pasen anno 2020.

We zouden naar Parijs gaan. Het hotel in Parijs is geannuleerd, maar voor het hotel naast Disneyland (gelukkig had ik dat nog niet gemeld aan de dames), is nog geen betaling gedaan en gelden 100% annuleringskosten. Dat is wel een tikje zuur…

Dinsdag

De meisjes gaan weer braaf aan het huiswerk. Hoewel er heel af en toe een frustratietraan valt, is het verder nog steeds heel goed te doen. Noor leest enorm graag. Ze heeft van mij een boek gekregen wat een leuke aanvulling is op haar ‘Dagboek van een Muts’ verslaving. Tipje.

Woensdag

Ik besluit dat mijn site Citytrips met Kinderen niet langer houdbaar is. Ik heb deze gemaakt in een tijd dat ik het met Wanderweb niet overmatig druk had. Vervolgens had ik door Wanderweb te weinig tijd om er vol voor te gaan. En nu moet ik aan deze site (Wandernan) hard trekken om de cijfers van -80% naar -70% te krijgen (ja, echt… klik alsjeblieft nog even verder op een paar artikelen als je dit gelezen hebt 😉 ).

Ik besluit de content, voor zover mogelijk over te zetten naar deze site en het Facebook en Instagram account te gaan sluiten.

Deze gedachten heb ik al wat langer, dus het is niet heel vervelend om de beslissing te nemen.

Donderdag

Ik begin aan Tiger King. Wát een bizarre documentaire. Heeft iemand hem gezien?

Vrijdag

Videobellen met mijn blogmatties. Echt heel leuk om elkaar even te spreken. We zijn het er wel over eens dat onze essentie even niet meer bestaat. De een gaat wat beter als de ander, zoals te begrijpen. De ene week is ook de andere niet. Komend weekend zak ik even weg in een dip. Ik voel me een beetje unheimisch en lusteloos. Dat heb ik vooral als ik buiten de deur kom. Als de crisis zichtbaar wordt.

Zaterdag

Vandaag heb ik de Jumbo ipv Appie. Als mijn boodschappen maar bezorgd worden.

Voor Noor komt een grote doos van Zalando binnen met zomerjurkjes. Ze zwiert door de tuin.

‘Knettervet!’
Da’s nieuw. Knettervet.

Ik doe een poging te gaan winkelen. Ik sta in de rij bij de Karwei om een pakket af te leveren. Wachtend op een karretje. De lamp die ik nodig heb, blijkt er niet te zijn. Ik rij door naar de volgende bouwmarkt. Hier hoef ik alleen een te wachten op een Dettol mandje.
Vervolgens ga ik een kadootje kopen. In mijn favoriete boekwinkel moet ik handschoenen aan voordat ik mag winkelen. Ik doe dat braaf. De rest van de mensen maar voor de helft.
Daarna ga ik nog even naar een ander winkelcentrum om daar een bijna verlopen bon op te maken. Het is zo troosteloos allemaal.

Zondag

Een dagje relaxen. Ik teken wat. Loop wat in mijn eentje. En dan ga ik lekker e-shoppen. Nieuwe mascara. Zonnebrand… Oeh! En de Goodiebox komt ook komende week. Hoe heerlijk is dat? Verwenning!

Deze week gepubliceerd

Klik ook eens op:

Lekker dichtbij:

Geen reacties op Weekly Whereabouts #317: winkelen is stom, Tiger King en unheimisch

Weekly Whereabouts #316: Pasen, klussen en dag trouwe blauwe

Hoe langer het duurt, hoe beter het gaat. Een geoliede machine. De kids zijn steeds zelfstandiger in het maken van hun huiswerk. Maandag We rijden ‘s middags even naar Arts…

Hoe langer het duurt, hoe beter het gaat. Een geoliede machine. De kids zijn steeds zelfstandiger in het maken van hun huiswerk.

Maandag

We rijden ‘s middags even naar Arts & Crafts in de Goorn. Nog even een paar kleuren stiften erbij halen. En dan lekker kleuren. De meiden maken geweldige kunstwerken. Over die van mij ben ik niet altijd even tevreden. Vaker niet dan wel. Dat geeft niet. Het was de bedoeling dat ik iets ging doen wat ik niet al kon. Maar het frustreert wel een beetje als ik dertien gedrochten teken voor er iets uit komt wat normaal in proportie is. Noor moet voor school ook een tekening maken. Geïnspireerd op werk van Dali. Ik vind hem zo onwijs goed gelukt! (opdracht was: maak een gezicht, kleur helemaal in, knip uit als een masker, knip ogen en mond van elkaar en plak het weer op papier, misschien zie je nu een nieuwe vorm).

Dinsdag

Vanmiddag komt P thuis, zodat ik nog even verder kan. Lekker om even door te kunnen werken.
‘s Avonds doe ik een memorabele afscheidstour met mijn auto. Aanstaande zaterdag ga ik hem inruilen.

Woensdag

Einde S3 van Ozark. Hij was goed! Eindelijk weer een serie die me weet te boeien.

Donderdag

Vandaag eet P niet thuis. We halen om dat goed te maken een ijsje na het eten. Ik waarschuw van tevoren dat we omkeren als het te druk is. De meisjes snappen inmiddels heel goed wat anderhalve meter is.

Pippa rent om iedereen met een boog heen. En tegen iedereen die wel in de buurt komt zegt ze keihard ‘ANDERHALVE METER!’. Sinds ze Lubach hebben gezien is er geen ontkomen meer aan.

Noor heeft overigens ook nogal dramatisch op het tuinpad ‘wij vechten tegen corona’ geschreven. Ik hoop een beetje dat het snel gaat regenen, want ik vind het nogal gênant eerlijk gezegd. Ik vind het bij ons thuis eerder voelen als een belachelijk lange vakantie waarvan we wellicht weer net iets teveel genieten. Vechten is niet wat er in mij opkomt als ik denk aan onze micro corona situatie.

Vrijdag

P gaat naar de bouwmarkt. Ik ga heel even mee naar binnen om kleur uit te zoeken voor op de muur en haakjes. Dan sprint ik weer naar buiten. Ik kom echt niet graag in winkels. Enerzijds niet omdat het daar zwermt van stronteigenwijze boomers, anderzijds omdat ik daar wel geconfronteerd wordt met alle regels, bordjes en het drama.
We halen het ‘washok’ leeg. De kamer staat vol met de wasmachine, droger, wasmand, schoonmaakspullen. Ha gezellig! Echt Pasen anno 2020.

‘s Avonds beginnen we aan Casa de Papel. At last!

Je denkt altijd dat het wel meevalt wat je moet opknappen, tot je alles er uit haalt. Haha! Echt raar. Daar links staan altijd twee kratten (voor plastic en papier). Hoe doe zo’n omtrek hebben kunnen maken begrijp ik niet helemaal…

Zaterdag

Eerst wachten we Appie af. Deze komt met een berg boodschappen voor de deur. We moeten kiezen deze keer, want ik zat aan het maximale bestelbedrag. Rose of chocofondue.
Vervolgens gaan we naar de garage om onze ‘Trouwe Blauwe’ in te leveren. Ik vind het toch een beetje gek. Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik hem ophaalde. Splinternieuw was hij toen. Kotsmisselijk kwam ik thuis aan. Hij was mee een maand lang naar Italië, naar Denemarken, drie keer naar Europa-Park, een tour door België en Noord-Frankrijk. En talloze weekendjes weg in Nederland.

In de garage staat de nieuwe te wachten met een groot doek er overheen. De meisjes wachten buiten met P tot ik alle formaliteiten heb doorgenomen. Meneer loopt achteruit, de meisjes mogen het doek er af trekken. Leuk hoor!

En dan snel aan de klus! Ik ben lekker aan het kwasten en rollen. P doet nog even een plafond. Ik zie dat hij mijn redelijk met zorg opgezette randjes gewoon glashard heeft genegeerd. Boundaries! Boundaries!

Pizzanight! Ik snap niet dat mensen diepvriespizza eten. Ik snap het echt niet. Pizzadeeg maken duurt drie minuten.
Goddelijke pizza met buffelmozarella en pancetta. Omnomnom.

Zondag

Uitgebreid ontbijt. Daarna nog wat lui bladeren in een tijdschriftje. Om vervolgens weer verder te gaan met de muur in ‘Ocean Blue’.

‘s Middags neem ik mijn nieuwe baby even mee voor een ritje. We doen een rondje ring Alkmaar. Ze doet goed haar best en ik vind en passant wat nieuwe knopjes.

Einde van de middag gaan we videobellen met R&E. Dat is erg gezellig en net echt. Leuk om elkaar toch even te spreken.

Ik maak wat varkenshaas met tagliatelle en dan duiken we de Banco de España in.

Deze week gepubliceerd

Deze week op de agenda

  • haha

2 Reacties op Weekly Whereabouts #316: Pasen, klussen en dag trouwe blauwe

Weekly Whereabouts #315: jarig, auto en hobby

Ik ga deze week op zoek naar een hobby waar geen scherm aan te pas komt. Maandag Week 3 van deze wonderlijke tijd. Ik merk dat het me steeds makkelijker…

Ik ga deze week op zoek naar een hobby waar geen scherm aan te pas komt.

Maandag

Week 3 van deze wonderlijke tijd. Ik merk dat het me steeds makkelijker af gaat. En ik zal deze week merken dat hoe meer iedereen zijn omgeving online heeft opgezet, met Zoom, Yammer, Padlet, FaceTime en nog veel meer, ik behoefte krijg om op de stopknop te drukken. Ho ho. Quarantaine tijd is om uit te rusten en nieuwe gebieden te verkennen op kleine schaal. Niet om als een gek de ratrace na te bootsen.

Dinsdag

We zitten ‘s avonds aan de buis gekluisterd. Het gaat door me heen dat ik teleurgesteld zou zijn als Mark Rutte nu zou zeggen ‘Jongens, het zit er op, maandag weer naar school,’ Niet dat ik verwacht dat dat gezegd gaat worden. Maar het is een gedachte die ik heb.
Tot en met 5 mei in elk geval is de verlenging voor mijn meisjes.

It is what it is

Woensdag

Ik voel me een geluksvogel. Toen mijn kinderen klein waren ben ik bij ze geweest van baby tot kleuterschool. Ik ben er bijna elke dag na school. We zijn ooit een maand op vakantie geweest toen Noor nog geen vijf was. En nu mag ik weer zoveel van ze genieten.
Ik weet dat dat klinkt of er nooit een vuiltje aan de lucht is. Natuurlijk wel (zie vrijdag), maar alles bij elkaar vind ik het toch een soort bonustijd. Ook al mis ik tijd met anderen…

Donderdag

Opeens is het hectisch. Ik bel met een klant terwijl mijn alarm afgaat.
‘Sorry, mijn dochter moet gaan videobellen, dat kan ze niet alleen.’
Ik zet Pippa voor de computer. De site werkt niet zoals aangegeven, ik moet nog een app downloaden. Microsoft en Apple, ik had het van tevoren kunnen bedenken.
‘Pippa, ik zie je wel maar ik hoor je niet,’ zegt juf.
Mute moet nog even uit. Zo. Die zit.
Ik wacht even, om te zien of alles lukt. Juf legt iets uit. Ik bedenk hoeveel werk ik zelf nog moet doen. Dan wil juf de mama’s spreken (er zijn gek genoeg alleen mama’s). Ik werk mezelf in beeld. En zie vanuit mijn ooghoek dat Appie voor de deur staat.
‘Sorry! Appie staat voor de deur.’
Appie bezorgt vijf kratten, drie koelboxen een vriezertas. Terwijl hij voor de deur staat, komen de glazenwassers aan. Buurvrouw vraagt of de dakkapel ook meegenomen kan worden, ik wil dat ook.
Ik stapel alle spullen in de koelkast, terwijl ik mijn moeder app, voor wie de helft van de boodschappen zijn. Die staan er net in, als mijn ouders aan komen fietsen. We checken de lijsten weer en zetten alles klaar.
Zo. Was dat maar anderhalf uur?
Ondertussen heeft juf bedacht dat we tweemaal weeks moeten videobellen. En krijg ik van de juf van Noor een mail met het huiswerk voor volgende week. Vanaf volgende week niet alleen rekenen, maar ook taal op de computer kan doen.
Ik krijg een mail van de andere juffen met het ophaalschema van het huiswerk.
En er is verliefden hartenbingo. En leesbingo. En er staan leuke knutsels op Padlet! Er zijn nog steeds kinderen die niet hebben ingelogd op Padlet! (die van mij) Man… Ik weet niet hoe jullie het ermee hebben, maar ik vind het best raar dat er van mij inmiddels bijna wordt verwacht dat ik kinderen vijf uur per dag ga homeschoolen. Dat gaat simpelweg niet. Iets met verandering. Iets met roeien en riemen. Iets met mijn eigen klanten. En ik vind het geen vooruitgang om mijn kinderen dan maar een paar uur per dag achter een computer te stashen met hulpprogramma’s. Dan laat ik ze voor nu maar liever even wat vaker aanklooien en op die manier leren.

Ik hoor ook van leerlingen die vijf uur per dag online les krijgen. Dat vind ik ook weer het andere uiterste. Daar moet ik ook niet aan denken.

Hoe gaan jullie daarmee om?

‘s Avonds testen we voor de balletschool de ZOOM app. Noor gaat klaar staan en probeert de les te volgen (is een gevorderde les) en daarna schrijven we wat tips op.

Vrijdag

Ik moet voor de tweede dag direct na de twee uur school naar boven en mijn lijstjes afwerken. Daardoor zijn de kinderen een beetje te lang alleen.
En irriteren ze mij. Niet met opzet. Niet omdat ze irritant zijn. Meer omdat ik teveel aan mijn hoofd heb. Te weinig buiten geweest deze week. Te weinig zonder input. Gaat bij mij nooit zo goed.

Pizzanight! Met een film (Everest, de Yeti) smikkelen we onze pizza op. Omnomnom. Zo komt de dag toch nog goed.

Ik probeer wat uit… Verschillende stiften in een kleurboek van Noor. Ik ben nu dus een volwassene geworden die kleurt. It has come to that.

Zaterdag

It’s my party... Jarig! Hoera voor mij. Ik krijg mijn cadeaus op bed. Ze hebben ontzettend hun best gedaan. Ik krijg een potje van de meisjes met allemaal lieve woordjes erin. Magisch! En ‘beste moeder’. En ‘anderhalve meter afstand!’. Tja…
Verder krijg ik vooral kadobonnen en een papier waarop staat dat we, als het weer kan, een zonnebril gaan kopen. Joehoe!
En een bulletjournal. En bulletjournal stickers. En pennen. Ja, daar kan ik heel erg blij van worden!
Vervolgens ga ik naar de garage en ga twee auto’s testen. Ik word verliefd. Op leren bekleding. Ruimte! Licht!
P vind olijfgroen echt schijtlelijk. Heb je dat weer…

Na enig overleg komen we er niet uit. We laten het even voor wat het is.

Bij Arts & Crafts in de Goorn heb ik wat tekenmateriaal besteld. Online… leek me handig. Achteraf betaal ik een stift teveel, is er 1 marker die geen marker is maar een Brush en heb ik het verkeerde papier mee. Erm…
Het blijft een (hele!) fijne winkel, maar daar koop ik toch maar liever in de winkel zelf.
Ik maak bami uit Danny’s Azië, heel fijn boek, nu echt niet meer zo duur! Deze recepten zijn medium ingewikkeld, geen Jamie en geen Ottolenghi zeg maar.

Daarna kijk we de livestream van Don Quichot van het Nationale Ballet. Deze staat nog heel de week online. En vanaf zaterdag kun je naar de Notenkraker kijken.


We vallen in slaap bij Ozark.

Zondag

Ik heb gister dus Promarkers gekocht. Daar had ik er al vijf of zes van en nu 32. Ja, als ik iets doe, doe ik het goed. Vroeger kon ik ‘leuk’ tekenen. Niet uitzonderlijk goed. Gewoon leuk. Met af en toe een uitschieter. Ik vond het vooral leuk om te doen met veel kleur. En portretten met potlood en houtskool. En toen ik nog modeontwerpster wilde worden heb ik ook duizenden jurkjes getekend, haha.

Ooit heb ik tijdens een examen uit pure verveling (na een uur was ik klaar, ik moest drie uur blijven, had alleen een potlood bij me) een ander examen-kandidaat getekend. Dat was best goed. En ik herinner me een goudfazant in wasco.

Hoe het ook zij… ik heb geen hobby’s die niet met een scherm te maken hebben, behalve lezen. En niet de deur uit kunnen, leek me een mooie gelegenheid om eens wat verder te gaan exploreren wat ik leuk vind. En of ik mezelf kan verbeteren.

Het kopen van stiften, pennen en papier geeft me in elk geval veel plezier. Haha. Maar er iets mee doen,… dat is natuurlijk ingewikkelder dan het lijkt.
Ik zet een koptelefoon op (echt, het hebben van drie Bose quietcomfort koptelefoons, lijkt in deze situatie opeens niet meer zou raar) en luister en bekijk verschillende tutorials.

Dit kan ik nooit! Maar hey, hoe fijn is dat gevoel eigenlijk? Iets niet te kunnen en weten dat je met heel veel oefenen heus iets beter kunt worden?

Een deel van een tekening die ik maakte.
En de rest
Een heel boze Kim Possible met een nogal ongelukkig rechterarmpje.

Deze week gepubliceerd

Deze week op de agenda

  • haha

Afvalrace

Daarmee gaat het goed! Inmiddels 13,2 kg afgevallen!
Geen idee hoe ik het doe deze dagen. Ik denk dat ik meer heen en weer loop overdag. Ik eet eigenlijk meer snacks (chippie ‘s avonds). En vaker een koekje.
Maar ik ga niet meer uit eten, ik drink amper (1 glas wijn op mijn verjaardag) en de snackbar is dicht. Misschien dat dat dan toch scheelt?

Geen reacties op Weekly Whereabouts #315: jarig, auto en hobby

Weekly Whereabouts #314 : quarantaine, webshop en Kubler-Ross

De dagen rijgen zich aan elkaar. Soms weet je niet meer welke dag het is. Ik vind het interessant om te zien wat zo’n semi-quarantaine nu met mij en met…

De dagen rijgen zich aan elkaar. Soms weet je niet meer welke dag het is. Ik vind het interessant om te zien wat zo’n semi-quarantaine nu met mij en met onze microsamenleving doet.

Maandag t/m vrijdag

Ja, ik weet niet hoe het bij jullie is, maar de dagen lijken nogal op elkaar. Normaal gesproken als ik de whereabouts schrijf dan heb ik mijn afspraken als ankerpunt om de rest van mijn verhaal aan op te hangen.

Maar de dagen zijn exact hetzelfde. We staan op (zetten geen wekker… Noor en ik slapen toch nooit uit en mocht het in een uitzonderlijk geval toch gebeuren, dan hebben we het vast nodig).

Vervolgens dekken de dames de tafel en ga ik lekker douchen. Elke dag is dress down day tegenwoordig. Make-up draag ik vaker niet dan wel en die yogapants zitten net even te lekker.

We ontbijten en proberen rond kwart over acht te beginnen met het huiswerk. Soms is dat een kwartiertje later. Who cares? Wij niet in elk geval.

Ik help met opstarten, druk de juiste knopjes in. Check dingen af op het schema. Switch van Basispoort naar Yammer naar instructiefilmpjes.
De instructiefilmpjes van Pippa zijn echt niet om aan te horen. Een Brabantse mevrouw (logisch, die waren met alles een stap voor :-p -> ik hoorde dat patiënt 0 als een paria wordt behandeld, waarom dat nu weer, alsof hij er zin an had…) zegt dan het ‘oeh-waait heul hard’ ofzo.
Hier woiiittt het altijd bar.

Anyhoe. Om tien uur is het pennen neer. Dan vertrek ik naar boven om aan het werk te gaan in mijn twee vierkante meter happy bubble.
Soms komt er dan iemand naar boven.
‘Ma-hammmm?’
‘Komt er bloed uit?’
‘Nee.’
‘Is er brand?’
‘Nee.’
‘Dan ga ik verder met werken.’
Ja, bikkelhard ben ik.

Dan lunchen we veel te uitgebreid. Met omeletjes met groenten. En sapjes. Erg gezellig en tijdrovend.

Als er nog huiswerk is, dan gaan we verder. Ik help weer terwijl ik wat in het huishouden doe. Serieus, mijn huis is nog nimmer zo opgeruimd geweest.

Daarna doe ik klusjes waar ik mijn aandacht wat minder bij nodig heb, zodat de meiden eventueel ook op zolder kunnen spelen (daar is ook mijn kantoor).

Dan, let op, rond een uur of vier, pak ik mijn boek. Ja. Dat lees je goed. En dan lig ik een uur op de bank met mijn boek.

Om vijf uur begin ik met koken. We eten echt als goden deze dagen. Ik probeer van alles uit. Risotto, hartige taart, ovenschotels met pasta. Nu is het een sport om de kasten ‘leeg’ te koken. Ik vond dit weekend bulgur en couscous.

Daarna is het net wat er nodig is. Boodschappen doe ik ‘s avonds als P weer thuis is. Ja, die gaat nog steeds naar zijn werk. Thank god… Er is daar een kantoor waar verder niemand meer komt.
Maar goed, boodschappen, dat vond ik altijd heel erg leuk om te doen. Maar dat supermarktpacman waartoe we nu gedwongen zijn heeft niets lolligs meer. Ik ben dan ook super blij dat ik weer een plekje bij Appie heb voor donderdag. Ha!

Zo ziet dat huiswerk maken er bij ons uit

Kusjes van de Zusjes

Woensdag ging wel de shop van de dames open. Op Kusjes van de Zusjes kun je van alles vinden wat hier overbodig is geworden. Verwacht hilarische foto’s…

Noor heeft altijd een goed idee over hoe dingen te showen
Dit is een eng boek Pip!
Noor aan het werk…

Zaterdag

Vorig weekend voelde ik me zo ongelofelijk nutteloos. Afgezien van het beitsen van Noor’s bureau heb ik niets gedaan. Dat zal me dit weekend niet gebeuren. Ik heb een lijst gemaakt met dingen die ik nog wil aanpakken.

Niet dat ik alles moet afstrepen, maar het ik moet altijd wel het gevoel hebben dat ik een soort nuttig ben geweest.
Zaterdag ruim ik de trapkast op en nog wat lades in de keuken. Je moet je voorstellen dat mijn huis al belachelijk georganiseerd is.

Ik vind wat flessen drank die ik toch nooit ga drinken. Die ga ik vanavond bezorgen tijdens een belletje lel rondje.

Na een dag opruimen lijkt het een goed idee om gebruik te maken van een van de vele bezorgservices die erbij zijn gekomen. We besluiten wat te halen bij de Griek een dorp verderop. Hallo gegrild vlees en dikke, gekruide patat.

Daarna ga ik met de meisjes een rondje met mijn vondsten uit de voorraadkast. Zij tellen ondertussen beren. Er is iemand in mijn dorp die de locaties van de beren op Google Maps heeft gezet. Ja, zo weinig te doen hebben we mensen…

Binnenkort een update van de favo Netflix series hoor. Ik heb weer veel nieuwe tips!

Zondag

Vandaag pak ik de linnenkast aan. Niet dat die niet al heel erg netjes is. Toch vind ik op een plank waar ik niet bij kan, ik ben gewoon te klein, een rijbroek en een paar chaps! Hoera! De rijbroek is nog te klein, maar wel fijn dat hij er ligt voor als ik nog een maatje kleiner aan kan.

Hoe het daarmee gaat? 12,8 kg afgevallen. Het stagneert. Ik moet zeggen dat ik alle online sportlessen en het thuisschema wat voor me gemaakt is, nog niet heb aangeraakt. Ook eet ik net iets te veel dingen die niet heel erg gezond zijn. Trainer M appte me deze week. Hoe het ging. ‘De intrinsieke motivatie mist, ik ben een eikel.’
Verder kom ik echt niet… Ik probeer wel elke dag een wandeling te maken, waar mogelijk.
En ik hou in de gaten dat het niet de andere kant uit gaat slaan. Stilstaan is voor nu prima, maar de andere kant weer op, dat zal me niet gebeuren.

Ik merk dat de meeste mensen hun draai wel hebben gevonden. Grappig hoe dat werkt. Iemand vergeleek het met een rouwcurve. En dat is natuurlijk helemaal waar. De Kubler-Ross curve kun je rustig loslaten op de situatie. Deze week zag ik nog ergens online een pinnige opmerking.
‘Waarom doet iedereen zo blij met zijn home-gym en zes keer gepoetste huis? De situatie is kut!’
Ja, dat is waar. Maar je zit nog een stukje terug op de curve als waar de meeste mensen zich bevinden.

Hoe gaat het met jullie? Waar genieten jullie extra van? En waar kijk je het meest naar uit?

Ik ben heel benieuwd naar de persconferentie van dinsdag.

Ik geniet extra van:

  • nooit op de tijd te hoeven letten
  • koken en heel erg lekker eten
  • de gezelligheid en creativiteit van de meisjes
  • ik kijk met bewondering naar hun flexibiliteit (als ik bv berichten lees van sommige kinderen lees dan passen mijn kids zich wel lekker makkelijk aan en merken ze maar weinig op dat ze school missen. Natuurlijk missen ze het wel, maar ze blijven er niet in hangen)
  • een opgeruimd huis, ik heb zelfs bloemen gehaald deze week. Daar gun ik mezelf nooit de tijd voor.
  • het is ook een leuke tijd. Zo was Pippa op logeerpartijtje bij Noor. Gaan we lekker ‘s avonds wandelen. Meestal doe ik dat 1-op-1. Zo had Noor geschiedenis over de wereldoorlogen. Dan mag ze tijdens zo’n wandeling álle vragen stellen die ze kan bedenken. En dan kan ik even horen of er nog zorgen zijn. Die zijn er niet.
    Ook Pippa vind zo’n wandelingetje heel erg gezellig. Dat handje in mijn hand… Daar kan ik zo intens van genieten. Altijd al hoor. Maar ik weet dat het niet meer zo lang duurt.
  • geen geld kunnen uitgeven betekent ook: sparen!
  • dat niet heel het land op slot is en de economie niet in zijn geheel en in één keer naar de klote wordt geholpen.
  • het zonnetje!

Het meeste moeite heb ik met:

  • niet zomaar even bij iemand aan kunnen schuiven, mijn ouders in het bijzonder
  • de negatieve berichten op Facebook (maar die zwakken gelukkig al wat af).
  • verder vind ik het speculeren ook nog steeds irritant. ‘Het wordt volgens mij half mei hoor!’ Gebaseerd op wat? Zonder enige kennis van zaken kun jij dat gewoon zeggen? Fascinerend…
  • dat de wereld op slot zit, reizen opeens helemaal niet meer normaal is. Niet dat ik nu zo vaak op pad was de laatste tijd, maar het gevoel dat het geeneens kan. Dat zullen mensen met een reisbug wel herkennen denk ik.
4 Reacties op Weekly Whereabouts #314 : quarantaine, webshop en Kubler-Ross

Type on the field below and hit Enter/Return to search