Wandernan

Wandernan

Reisinspiratie voor gezinnen

Categorie: Weekly whereabouts

Weekly whereabouts #361: waar blijft de tijd?

Ik heb jullie al bijna een maand niets laten horen! De tijd vliegt en ik wil teveel. Dat is wel de conclusie na ook een paar dagen ziek te zijn…

Ik heb jullie al bijna een maand niets laten horen! De tijd vliegt en ik wil teveel. Dat is wel de conclusie na ook een paar dagen ziek te zijn geweest… En alweer een paar weken verder inmiddels.

Er zijn zoveel silver linings, dat ik geen idee heb waar ik moet beginnen. Waar heb ik jullie alleen gelaten? De F1 een paar weken terug.

De eerste vakantieweek waarbij ik de kids een week moet missen, daar was ik…

Shoppen

Ergens in die week haal ik Pippa op om lekker te gaan shoppen. In een winkel! Zonder afspraak! Het voelt als driedubbel feest. We vinden zoveel leuke dingen! Ze ziet er geweldig uit in al haar nieuw outfitjes. Geweldig gelukkig met een echte flared broek.

Spoorbaan

In het winkelcentrum in het dorp is op een verborgen verdieping een modelspoorbaan. We lopen er langs, Pippa ziet het en merkt op dat het open is. ‘Mogen we even kijken?’
Zeker… ik heb de tijd. We wandelen de roltrap op en lopen naar binnen.
‘Góedemiddag!’
Uit welke hoek komt deze pensionado? Woont hij hier? Onder een van de maquette’s? Een man met enorme sandalen stapt op ons af.
‘Zoiets hebben jullie nog nóóit gezien!’
Nou meneer… deze kinderen zijn anders enorm bereist. Ze zijn in Colmar geweest hè.. daar staat ook heus een leuke baan. Maar goed. Ik hou mijn mond.
We willen gewoon even zelf kijken. Maar nee. Deze meneer moet kennelijk al zijn kennis spuien. Nu!
‘Ja, en in het najaar, dan laden we dit hele deel in en dan gaan we naar de bladieblahdiemesse in Dortmund!’
Hij laat deze expeditie klinken alsof hij met een Olympisch dressuurpaard naar Sydney gaat reizen. Dortmund, met een doos treintjes. Ga toch heen.
Hij verbetert me constant. Deze meneer zit in mijn irritatiezone. Als er iemand hier alles verbetert, dan ben ik het wel…
Als we alles gehad hebben, inclusief een sneer naar mij als drukke moeder die geeneens tijd neemt om met haar kinderen uren naar een modelspoorbaan te gaan kijken, moeten we nog een ‘leuke foto maken’.
Op de muur staat en enorme foto van een trein. Nu is het echt leuk (hij gniffelt, want dit idee is echt vernieuwend en briljant) als de kinderen… drumroll en nu komt het!… de trein gaan tegenhouden.
Ik wil hier zo snel mogelijk vanaf zijn en doe halfslachtig een poging dit enige tafereel vast te leggen en hier zo spoedig mogelijk te vertrekken.
‘Nee, je hebt hem niet goed!’
Dat weet ik, idioot, maar ik ga deze foto ook binnen een paar minuten verwijderen. Dus I don’t really give a shit.
Ok, omdat jullie het vragen, hier echt een waanzinnig toffe foto! Net echt toch, mensen? *zucht*

Borrel met vriendinnen

Het kan weer, het mag weer, dus we doen het. Borrellen met vriendinnen. Hapjes mee. Ik verzorg de wijn. We hebben een rete-gezellige avond, waarbij we tot diep in de nacht het leven doornemen. En ik prijs mezelf gelukkig…

Corona

De dag na de borrel heb ik keelpijn. Wellicht omdat ik tot diep in de nacht buiten het leven door heb genomen. Als ik ‘s avonds opeens de limonade niet meer proef gaan alle alarmbellen af. Ik voel me koortsig en beroerd. Het zal toch niet?
Ik vraag een test aan. Gelukkig kan ik redelijk snel terecht. Mijn eerste keer…
Er staat een vriendelijke jongen. Dat met die neus lijkt me verschrikkelijk, maar tot nu toe heeft iedereen dat deel overleefd. Toch? Wat niemand vertelt… is dat stokje wat in je strot geduwd wordt tot je een braakneiging krijgt. Kan ook zijn dat ik niet heb opgelet, want ik haak vaker af bij medische informatie.
Hel.
‘Misschien is het beter als u voortaan niet meer het teststokje vastgrijpt.’
‘Deed ik dat?’
Ja sorry,… het is ook maar een reflex. Fight or flight.

Songfestival

De dag van het songfestival heeft veel logistieke uitdagingen. Dansen, een podcast opnemen, vriendin van Noor ophalen, boodschappen doen.

Noor heeft vriendin L te slapen en het leek me beter om samen op de bank te gaan zitten dan om de hele avond te moeten zeggen dat ze toch echt nu moeten gaan slapen.
Verkeerd gedacht.
Na het hele songfestival (rete-gezellig met zulke meisjes) te hebben uitgezeten (muv de uitslag…) gaan ze alsnog zolang kletsen en giechelen tot ik moet vragen of ze nu toch echt even willen gaan slapen. Om zeven uur staat Pippa naast mijn bed. Mornin’. Desalniettemin, een heel gezellig weekend!

Sportschool

Vriendin S doet de deuren van haar sportschool open. Na maanden verbouwen, tanden bijten, hopen is het zover. Mark heeft besloten dat het mag. Het is zo waanzinnig mooi geworden. Ik krijg er weer helemaal zin van om aan de slag te gaan. Mag ook wel. De afgelopen maanden waren niet erg bevorderlijk voor de resultaten op de weegschaal. Ik wandel veel minder dan voorheen. En sport nog maar 1 á 2x per week ipv de 4 á 5 x die ik vorig jaar sportte. Reden te meer om daar even over na te gaan denken.

Ik wil te veel

Conclusie is ook dat ik teveel wil. Presteren in de sportschool. Werk. Kinderen goed opvoeden. Dit blog reanimeren post-Rona. Dat moet even uit kristalliseren de komende tijd. Working on it.
Maar dus ook de reden dat ik de laatste tijd zo laks ben in het bijhouden van de whereabouts. Er zitten simpelweg niet meer uren in een dag. En er is verder ook niets anders wat ik wil laten.

Hier heb ik extreem veel tijd doorgebracht de afgelopen weken… #lovemyoffice

Zomer!

Opeens was het vorige week zomer! In een kindloos weekend. Eerst ga ik op de fiets naar een lunch met champagne voor de b-day van lieve vriendin C.
Met haar vriendinnen bij iemand thuis. We hebben allemaal kinderen in dezelfde leeftijd en hebben het erg gezelig.

‘s Middags voeg ik me bij de vriendengroep die met handdoekjes bij het meer liggen. Vriend M heeft een koeltas mee met daarin echte glaze, ijs, citrusfruit, tonic & last but not least. Gin.
En daarmee help ik een week sporten om zeep.
Intens gelukkig fiets ik naar huis. Life’s good.

Tipje

Een klein tipje voor iedereen die met grote vrezen warme nachten tegemoet ziet (zoals ik…). Iemand tipte mij de DUUX Whisper. Een fan die echt geweldig is (as we speak staat hij op mijn werkplek gericht…). Hij is superstil, heeft de power om een grote ruimte te verkoelen, 26 windsnelheden en een timer (dus je kunt bv in je slaapkamer een paar uur koelen en dan vanzelf uit laten schakelen).
Voor de prijs hoef je het niet te laten.

Midi-mens

Noor begint zich te ontpoppen tot een stoer midi-mens. Het mini is er af. Ze maakt grote-mensen-beslissingen. De ene keer wat handiger dan de andere keer. The wonder years doen met rasse schreden hun intrede. De ene keer moet ik mijn hoofd breken over wel of niet zwemmen met hele vriendengroepen. Logeerpartijen. En vooral heel veel verschrikkelijk ingewikkelde logistieke constructies om dat ene doel te behalen. Ik herken dat wel van mezelf, dat scheelt.

Maar met die mooie weer is het wel fantastisch dat ze met bijna de hele klas lekker met zijn allen afspreken bij een meer en keihard lol maken. Weet je nog hoe dat was vroeger? Die vrijheid? Man… wat gun haar dat. Gieren van de lach met vriendinnen. De zorgeloosheid. Vlinders die nog niet vleugellam zijn door ervaring.

TROTS

Mini-mens

Pippa haar corona-erfenis is dat ze nu bijna 3 jaar op zwemles heeft gezeten. September 2018 begon ze. Als ze zelf de foto ziet heeft ze geen idee meer.
De laatste weken ging ze met het moed in haar schoenen heen.
‘Ik heb geen zín meer!’
Ik heb haar geprobeerd te motiveren om toch door te zetten, ook al was het soms lastig. Ze beet door. De gaatjes die ze had mogen laten schieten als ze haar diploma had, die zitten er allang in.
Lang wachtten we op sticker 5.
Toen sticker 5 binnen was, bleek dat door het inmiddels veranderde systeem, dat er ook een sticker 6 nodig was.

Ze knalde afgelopen vrijdag van geluk. Een afzwembriefje. Haar ogen spetterden duizenden lichtjes.

The constant gardeners

Mijn ouders… die blijven graven in mijn tuin. Inmiddels zijn ze op een pet cemetary gestuit. In de voortuin werden botten opgegraven. Ondertussen heeft de ontbossing gezorgd voor een fijne tuin met een recht tuinpad, een mooie plaats voor de bakken. En heel veel leven. Slakken, padden… ik vind er van alles.
Dank dank dank… om me te helpen bij iets waar ik zelf geen verstand van heb. Nul verstand.

Al met al…

Terug lezend en schrijven waren het al met al waren het mooie weken. Het afgelopen weekend had ik tijd voor een recap.

Langzamerhand gaat de bezem ook door Wandernan. Nu de cijfers weer omhoog gaan en de wereld langzaam van het slot… tijd voor nieuwe inspiratie. Ideetjes. Verbeteringen. Dus kom vooral langs voor inspiratie (en het liefst ook boekingen 😉 ).
Wat een ellende als ik de cijfers bekijk. De moed zakt me haast in de schoenen. Maar hey,…met heel veel liefde en aandacht, gaat ook deze baby weer groeien!

Inspiratie nodig?

Heb jij vragen over een bestemming? Tips nodig voor jouw vakantie? Stuur mij gerust een mail!

4 Reacties op Weekly whereabouts #361: waar blijft de tijd?

Weekly Whereabouts #360: vakantie, Smûk huske en tijd over

Oh wat heb ik genoten van die eerste vakantieweek! Echt even helemaal los van mijn werk. En op vakantie… wat fijn! En hoe alleen voel ik me nu… Zaterdagavond echt…

Oh wat heb ik genoten van die eerste vakantieweek! Echt even helemaal los van mijn werk. En op vakantie… wat fijn! En hoe alleen voel ik me nu… Zaterdagavond echt ellendig.

De week voor de vakantie

Het is er een van heel hard werken. Mooie projecten worden afgerond, en voor nieuwe projecten woorden zaadjes geplant. Het is voor mij als ondernemer echt zo vét om te zien hoe iedereen mij als vanzelf weet te vinden. Ik geniet zo intens van mijn werk.

Woensdagmiddag is shopmiddag. Dan zorgen we altijd voor shopafspraken. Met Pippa ga ik naar de HEMA om wat spullen in te slaan voor haar kinderfeestje.

‘Wat voor schaar is dit mama?’

Oh, ik ben haar jas zo zat trouwens! Ze hadden dezelfde, dus feitelijk loopt Pippa al drie jaar in dezelfde winterjas. Is het niet eens tijd voor lente ofzo? Ik hoorde dat de asperges ook nog lekker in de grond blijven, vanwege het koude weer. Brrr.

Zaterdag is een logistieke puzzel. Ik moet Noor naar dansen brengen. Ik moet zelf een podcast opnemen. Ondertussen blijkt er een schroef in mijn band te zitten. Thank god kom ik daar nu achter en niet met een auto vol kinderen, of op de Afsluitdijk. Ik laat mijn band maken bij BOL Bandencentrum in Broek.
‘Neem hem maar weer mee hoor!’
Gratis!
Wie afgelopen weekend het nieuws heeft gevolgd zal snappen dat

Pippa heeft haar kinderfeestje en Noor moet naar een kinderfeestje. Uiteindelijk komt het allemaal goed. De podcast opnemen was leuk! Hoewel ik een paar dingen heb gezegd waarvan ik denk ‘HUH?’. Ik ben nu eenmaal beter in schrijven.
Als hij online staat, zal ik het laten weten.

Zondag pakken we de spulletjes in. Het is niet veel wat we mee moeten, maar toch is het even vreemd
‘Waar liggen de laarzen?’
‘Bij papa!’
P Daddy komt de laarzen brengen. Hoera.
‘Pap, ik wilde die laarzen met vlinders.’
Eh… nee. Het is goed zo.

De meiden verheugen zich echt op ‘de vakantie’. Ook al gaan we maar twee nachten weg, deze verwenden kinderen, die al verschrikkelijk veel gezien en gedaan hebben, vind het een echte vakantie. En ik ook. Vooral de hottub… daar zijn ze erg nieuwsgierig naar.

Maandag

Daar gaan we. Tank vol benzine. Tassen met spullen en dikke handdoeken. Regenlaarzen en bikini’s. Op naar Friesland. We zoeven de dijk over. Ik laat Noor voorin zitten en vraag haar kaart te lezen. Ik heb nl een ANWB route uitgeprint die ik graag wil rijden. Nu moet deze alleen wel achterstevoren. En dat lijdt tot verwarring. Geeft niets, foutjes maken mag.

Onze eerste stop is IJlst. Noor bedenkt zich dat ze tegenwoordig ook altijd een fototoestel bij zich heeft met haar telefoon. There’s a first! Pippa maakt vlogjes met haar plastic neptelefoon.

Het is heerlijk weer. Wat een gelukje!

…vandaag gaan wij iets superleuks doen! Namelijk…

Na IJlst doen we een rondje Heeg, Sanfurd en Oudega. In Oudega halen we een broodje en ijs. We eten het op, op een bankje. Iemand moet naar het toilet, maar dat kan nergens. Ja, bij de camping. Ik parkeer op de camping. Mensen kijken niet erg vriendelijk. Snel gaan we allemaal naar het toilet. Een meneer blijft express midden voor mijn auto lopen als ik de camping af wil rijden. Okay…

Niet veel later staan we voor de boerderij (ok, ok, eerlijkheid gebied mij te zeggen dat we eerst 2 andere locaties hebben bekeken die ook Smûk in de naam hebben… Smûk is Fries voor gezellig… kortom smûk, gezelligheid, hygge of lagom, het komt allemaal op hetzelfde neer. Knussigheid.

Knus is het huisje van Crista ons laat zien zeker. Wat een prachtige plek! We staan zeker een uur te roepen van ‘oh!’ en ‘ah!’ bij elk detail dat we ontdekken.

We nemen iets lekkers op het terras buiten en daarna zijn Noor en Pippa weg. Spelen met de andere kinderen uit een van de Boerenbed tenten op het terrein. Ze skelteren en spelen tot ze moe zijn. Ik maak ondertussen een gezellig borrelplankje met stokbrood en dipjes, een Liefmans voor mezelf en worstjes die Pippa heeft uitgezocht in de Jumbo in Heerenveen. Ondertussen stook ik ook de hottub op.

In mijn bikini met winterjas erover en UGG’s aan ik foto’s van de meisjes.

Het water is heerlijk… We dobberen een uurtje.
Daarna onder de regendouche al het laatste stof uit de haren en dan nog een lekker warm soepje. Het duurt niet lang voor ze slapen na deze topdag.

Dinsdag

Koningsdag 2021. We krijgen er weinig van mee. Een moeder bij een van de tenten heeft oranjekoek. En een ander heeft alles versierd. Daar houdt het op. Prima. De meiden spelen de hele dag en komen alleen langs voor ‘iets lekkers’ of een rondleiding door het huisje. Dan moeten kinderen uit de tent even zien hoe het bij ons binnen is.

Het is een excellent marketing team.

‘s Middags wandelen we over het dijkje naar Echtenerbrug. En daarna bestel ik wat heerlijke burgers en zoete aardappelfriet bij Fem Heegsma. Deze blonde Friezin komt aan het huisje leveren. Het is verrukkelijk!

Ik lees bijna een heel boek uit vandaag. Wat is het toch lekker, verandering van uitzicht.

Woensdag

We zijn het er over eens. Hier willen we nog niet weg. Crista neemt me nog mee op tour over het hele terrein. Het is zo leuk om iemand gepassioneerd te horen vertellen over haar bedrijf (en die van haar man Gert). Later deze week zal ik een volledige post publiceren over Smûk huske!

Als alles in de auto zit, vervolgen we de omgekeerde ANBW route. We rijden door Terherne en Akkrum. Daar halen we een ijsje bij Boere-iis, waar we eerder eens een blogpost over hebben geschreven.

‘s Middags gaan we op bezoek bij Shere van het blog Shere y Paul in Harlingen.

En ik heb de meiden Mekkie D belooft. Dus we eindigen met een vega burger in de auto langs de A7.

Als we weer over de dijk zoeven en ik de ‘crew’ bedank voor deze gezellige reis zeggen ze ‘ik vond het ook top!’
Stilte.
‘Maar jammer dat papa niet mee was.’

Ik slik hem even weg. Want het voelt voor mij natuurlijk als een soort tekortkoming. En ik weet ook dat ik dit toch nooit goed zal kunnen maken.

Dus tandjes op elkaar en focus op wat mooi was. En dat was een hoop.

Donderdag

Vandaag gaat Noor een half uurtje op rijles. Opeens wil ze namelijk paardrijden. Ze heeft besloten dat honden op manages dan wel eng zijn, maar dat die het paardrijgeluk niet in de weg mogen staan.
Het liefst zet ze haar cap al op zodra ze de stal in loopt. Ik moet denken aan A, die vroeger met haar cap op in de auto op de manege aan kwam…
Ik mag deze keer nog kijken. Juf R. legt alles geduldig uit. Ik zie haar glunderen. En in gedachten zie ikbriefjes van vijftig weg vliegen. Maar ja… Ik snáp het. Ik snap dat meisjes willen paardrijden. En ik vind het nog steeds een groot voorrecht om het zelf ook te kunnen.

Vrijdag

‘s Morgens even lekker sporten. Alle kinderen zijn mee, ze kennen elkaar inmiddels, dus we kunnen nog enigzins rustig koffie drinken.
Vervolgens doen we een carwashje. Altijd feest… heerlijk om met een schone waggie rond te rijden.

Zaterdag

Ik breng Noor naar dansen en daarna naar P. Hij heeft de lunch klaar. Daarna drink ik nog wat koffie bij schoonzus N. Gezelligheid!

Thuisgekomen voel ik mij plotseling, ik zag het niet aankomen, alleen. Maar dan ook echt ellendig alleen. Een week geen kinderen om me heen. Geen grapjes. Geen knuffels in het grote bed. Ik probeer mezelf te vermannen, maar het lukt me maar matig. Toen ik weg ging had Noor ook dikke tranen. Maar ik weet dat dat over gaat als ik weg ben. Want ze denkt er later niet meer over om me even te app’en.

De leegte om me heen is oorverdovend. Poe. Hoe doen andere moeders dit? Kijk, als het lekker gaat wil ik dat ook delen. Maar dit soort momenten zijn er dus ook. Dat het klote en eenzaam voelt. Ik ga dan ook niet per se direct mensen opzoeken. Ik kan op zich heel goed alleen zijn. Maar er is een verschil tussen eenzaam en alleen. Het is geen pity party.

Ik bestel een nieuwe telefoon. En 4 Burga hoesjes (want 2 + 2 gratis…). En toch ook maar een rose gouden snoerloze lader. Tja, dat krijg je ervan. Nee, grapje. Voor iemand die haar telefoon zoveel gebruikt, mag het. Echt.

Zondag

Vandaag maak ik een lijst met alles wat ik wil dat er aan het einde van de week aan mijn blog gedaan is. En dat is veel. De inspiratie borrelt weer. En er zijn nog stukken om te schrijven. Stukken te verwijderen. En ook te publiceren.

‘s Middags schuif ik weer aan voor de F1.

Deze week op de agenda

Geen reacties op Weekly Whereabouts #360: vakantie, Smûk huske en tijd over

Weekly whereabouts #359: vrede, werk en hoe fanatiek ben ik?

Zo! Bedankt allemaal voor het lezen en de reactie’s vorige week. Zeker heel veel zin om naar mijn vakantiebestemming te gaan. We gaan voor 2 nachten naar Friesland. Daar wacht…

Zo! Bedankt allemaal voor het lezen en de reactie’s vorige week. Zeker heel veel zin om naar mijn vakantiebestemming te gaan. We gaan voor 2 nachten naar Friesland. Daar wacht Smûk huske op nieuwe avonturen.

Maandag

Pippa heeft een shirt aan met een peaceteken en een duif. Ze kijkt eens naar zichzelf.
‘Nou, ik ben verboden voor duiven vandaag…’
Hahahaha. Ik lig in een deuk.
‘s Avonds kunnen we eindelijk weer een rondje door de polder. Moeder M. en ik. We verbazen ons samen over de dingen (haha,… M., laat ik het op dingen houden) om ons heen. We concluderen dat het ook bijna saai dreigt te worden. Bijna. Oh maar dat mag nooit gebeuren!

Als je niet kunt luisteren naar Dropkick…

I wanna be a rebel

I wanna break some bones

Maybe they’ll be yours

They might be my own

I wanna be a rebel

I can’t get enough

I wanna be a rebel

I wanna smash shit up

Tuurlijk, we gaan nog steeds voor het hoogst haalbare.

Dinsdag

Ik werk me drie slagen in de rondte. En nog een beetje. En ik maak meters. Zoveel leuks liggen.

‘s Avonds kijk ik weer ‘Lang Leve de Liefde’. Ik zie hoe kraandrijver x en x uit Urk samen 24 uur doorbrengen. Eerst maakt ze hem gek. Dan vraagt ze hoe hij er in staat. Hij maakt haar complimenten. En dan zegt ze ‘sorry, ik niet, vond er niets aan.’

Niet lief. Maar ja. Het is 24 uur. Dan is het nog te behappen.

Fashionista heeft geen metroman nodig. Maar een échte vent. Het eerste wat ze doen zodra hij binnenkomt, is vragen of hij wat kleding uit wil kiezen zodat ze een modeshow kunnen lopen. WTF.
Heerlijk.

Woensdag

Overleg met de eindredactie van Wandernan. London baby! Thnx sweetey.

Buurvrouw M. komt langs met zonnebloemen.

Balletmiddag is altijd de leukste middag. Eerst even met de ene dame een broek en vette gympen uitzoeken. Daarna met Pippa naar de Douglas. Ze is erg lief en staat rustig te wachten terwijl de mevrouw wat foundation uitzoekt met mij (is nogal een gehannes op 1,5 meter afstand by the way). Pippa krijgt bij de kassa van alles aan monsters mee. Parfum, een mini-borstel-sleutelhanger. Ze is er gelukkig mee. Als ze ook nog allemaal moestuintjes bij elkaar scharrelt door nür een beetje lief te zijn, is haar middag helemaal goed.

Zo trots op mijn schatjes.

Donderdag

Work, work, workerbee….
Om half vijf worden er wat kasten geleverd. Een bureau voor Pippa en een kast voor Noor. Het liefst wil ik dat in elkaar zetten voor de meiden thuis zijn. Ze wachten er al zo lang op. Blij dat ik nog een opwarmmaaltijd had. Pfew.
Om acht uur is het voor elkaar. Met nog een beetje hulp van daddy. Het wordt wat in ons huis.

‘s Avonds komt E voor een bakkie. Gezelligheid.

Vrijdag

Vanaf vandaag zijn de meiden drie dagen weg. Dus ik werk en werk en werk. Tot G me een rondje naar buiten komt gooien. Whoei, even een rondje dijk. Lekker.

Zaterdag

Werk, werk… volgende week vakantie, en dan moeten er (in elk geval in mijn hoofd) dingen afgerond worden. 41 uur deze week, het wordt al eens wat. Waar zal ik volgend jaar of medio 2024 eens naartoe op vakantie gaan?

Om vier uur heb ik een private shopping afspraak. Dus om 15u gaat mijn computer dicht. Zo. Weekend. Dik verdiend lijkt me.

Ook het biertje, wat ik een paar uur later met mijn nieuwe flamingo kroonkurkopener open maak is verdiend. Hij breekt zijn poot die fucker… Ik moet er een beetje om gniffelen. Plusminus een kwartier later heb ik mijn bier opengebroken. Zo. Weekend.
Ik drink overigens niet vaak bier, maar een fruitbier op zijn tijd vind ik wel lekker. En Corona ook.

Zondag

Ik slaap uit. Worstel het ouderschapsplan voor de laatste keer door. Nog drie open eindjes… Verder alles voor elkaar.

Mensen vragen overigens vrij vaak of het nu gaat. Ik ben echt gewend aan mijn huis. Het is een fijn en zonnig huis. Toen ik zaterdagmiddag eens om me heen keek. Naar al mijn bloemen en planten, alles lekker opgeruimd, was ik even intens gelukkig.

‘s Middags ga ik even F1 kijken bij vrienden. Vriend H heeft vier schermen klaar staan. 1 Voor beeld en Olav (smetje hou je…), 1 met vier boordcamera’s, 1 met trackinfo, 1 met tijden.
Puberzoon zit klaar met zijn Red Bull outfit aan.

Ik ga lekker zitten met mijn koffie. Er wordt eens voorzichtig geïnformeerd ‘hoe fanatiek ben je?’.
‘Bedoel je nu of ik straks mijn bek zal houden?’

Kuch…
Erm…
‘Ja dat bedoelen we,’ zegt puberzoon.

No worries.

Ik ben overigens niet per se een fanatieke F1 kijker. Ik heb het jarenlang vermeden. Zeg maar ten tijde dat papa Verstappen in de grindbak lag en Schumacher echt alles won. Maar het geluid van de motoren heeft nog altijd iets nostalgisch voor me. We gingen vroeger vaak naar Zandvoort (toen je daar nog gemakkelijk en voor een normaal tarief kon komen). Picknickkleedje… gras… pakjes Tjolk en auto- of motorraces kijken.

We eten zalm uit de oven en laten pepperoni uit. Heerlijk. Bedankt lieve vriendjes!

Design en lifestyleDesign en lifestyle
Geen reacties op Weekly whereabouts #359: vrede, werk en hoe fanatiek ben ik?

Weekly whereabouts #358: laffe hond en antwoord op de meest gestelde vraag

Zo. Het is al weer drie weken geleden dat wij elkaar voor het laatst spraken. Time flies. Het is even heel erg hard aanpoten op het Wanderweb front. En in…

Zo. Het is al weer drie weken geleden dat wij elkaar voor het laatst spraken. Time flies. Het is even heel erg hard aanpoten op het Wanderweb front. En in het weekend ontbreekt het mij daardoor wel eens aan zin om weer achter de computer te kruipen. Ik lees tegenwoordig soms weer eens. Boeken van papier. Of ik wandel met de kids.

Wat is er gebeurd in de tussentijd?

  • mijn kies is tot twee keer toe open gemaakt om wat wortels op te vijlen
  • ik ben 44 jaar geworden
  • kreeg vriendinnen op de stoep (LIEF!)
  • een tuinpad wat recht ligt en heel veel gesnoeide struiken
  • vet veel lieve kado’s, kaarten, berichtjes
  • voelde me gelukkig
  • alleen (ik kan heel goed alleen zijn… )
  • verdrietig (no comment)
  • kotsmisselijk (no comment)
  • euforisch (toen ik de kwartaalcijfers zag)
  • rijk (als die twee liefjes in mijn bed duiken en zich lekker lomp om me heen vlechten)

Zit jij al op Tinder?

De meest gestelde vraag zo ongeveer de afgelopen maand. Dik 4 maanden na D-day is het iets waar ik persoonlijk ook nieuwsgierig naar zou zijn.
Ik vind het ook leuk en oprecht interssant om te horen wat andere mensen daar van vinden. Variërend van ‘tijd voor een reboundje Kooppie’ tot ‘je moet eerst tot rust komen’ en ‘je moet jezelf herpakken/hervinden/opnieuw uitvinden’.

Zelf heb ik niet het gevoel dat zoiets aan tijd gebonden is. There’s no wrong and right. Ik kan ‘s morgens wakker worden en denken dat het best leuk zou kunnen zijn, in potentie, om nieuwe mensen te ontmoeten. Ik voel meer behoefte aan gelijkgestemde manspersonen, dan om ergens aan te bouwen. Soms mis ik de mannen point of view op bepaalde zaken. Dat is ook de keerzijde van een scheiding in coronatijd. Na de scheiding zie je nog wel de vrouwen uit je vriendengroep, maar de mannen niet.

Tegenwoordig kijk ik wel eens met etenstijd, als ik alleen ben, van die bizar slechte datingprogramma’s. Als dat het huidige datinglandschap is…. dan heb ik er een hard hoofd in.

De afdruk van de vorige keer dat ik op mijn smoel ging zit nog als een verse schaafwond op mijn hoofd en het grind nog in de wond. Nein, danke. Zolang ik niet af en toe nog koortsig wakker wordt van dat grind lijkt het me heel lekker om me vooral solo te vermaken. Zolang laffe honden lachend en gewetenloos door de straat schuimen. Non, grazie.

Het leek mij leuker om een website te maken met allerlei funnels. Een soort online escape room. Met een leugendetector test. Misschien een warenkennis stukje er tussen (die nieuwe leukerd moet wel een menukaart kunnen lezen (en begrijpen)). En ook een soort algemene frisheidstest (oh de geur van kleding die constant in de droger wordt gemikt… wil je niet). En dan ook een ‘durf je het recht in haar gezicht te zeggen’-test. Voor mocht het toch anders lopen. Dat je niet zo karakterloos geghost wordt.
En mensen die zeggen ‘dat het op camping X toch echt heel leuk is’ moeten ook snel door wandelen. Kan ik niets mee. Tenzij camping X ergens in de Rockies is en hij het gewoon op zijn verlanglijst heeft staan. Zoals hierboven Tenzij het voor een week is en ik daarna mijn eigen rondreis kan maken. En nee, dat is niet arrogant. Ik vind het prima als jij, waarde lezer, kamperen wel het einde vindt, met jou 80% van de Nederlanders. Ik hou gewoon van een ander soort vakanties. Wil niet op 1 plek blijven. En vakanties zijn een onderdeel van mijn bestaan (enfin,.. iedereen ziet Wandernan volgend jaar met Sjaak en zijn 4 kinderen op camping de Heikneuter genieten en zoekt dit artikel er nog eens bij… ).
Wie er uit komt wordt direct doorgestuurd naar een online kalender waarbij diegene een date kan inplannen. Zodat ik niet vermoeid hoef te worden met het voortraject. Je moet technologie voor je gebruiken.
Grapje natuurlijk. Ik weet dat je nu denkt… kansloos. So be it. Zolang ik zelf maar niet kansloos wordt. Dat lijkt me een stuk erger.

Hervinden of herpakken. Weten wie ik ben. Ik ben dezelfde vrouw als die ik een half jaar of jaar terug was. Ik hou van dezelfde dingen en vlieg het leven op dezelfde manier aan. Ik hoef mezelf niet opnieuw uit te vinden. Wat dat betreft is dat 40+ wel echt lekker hoor…

Dus. Nee, geen Tinder. Geen Dating Planet, Happn (weet je dat ik ooit dacht dat dat een app was voor eet-dates…) of Lexa voor mij.

Zeg nunca, nunca, morgen kan ik opstaan en denken ‘het is lente’…. we gaan ervoor.

10-minuten gesprekjes

P en ik gaan (nog steeds…klop het af P!) goed door 1 deur. Dat is fijn. Kunnen we samen lekker trots zijn op onze twee lieve kindjes, die het ondanks alles toch echt heel lekker hebben gedaan op school. Ze werken hard, zijn social en lief en de resultaten zijn er ook naar. Ondanks corona en scheidingshizzle gaan ze lekker op school

En mijn blog…

Dit hele blog ligt natuurlijk nog steeds op zijn reet. Zolang er niet gereisd wordt zag ik het niet als prio om het te reanimeren. De afgelopen maanden was het haast in comatueuze toestand. Aan wat er nog wel op gelezen wordt merk je dat niemand er echt zin in heeft. Ik bedoel maar, als er op een reisblog een van de best gelezen artikelen is ‘wat zijn de beste Netflix series’ dan weet je het wel.

Maar… deze week kwam er iets leuks op mijn pad. Het werd mij haast in de schoot geworpen. Iets waar mijn reishart sneller van ging kloppen.

IK MAG OP BLOGTRIP!

En de dames gaan mee.

We gaan 2 nachten naar een prachtige B&B.

Daarmee komt, vind ik, ook de verplichting om weer hard te werken aan verse content, mooie plaatjes. Ook op Instagram. Ik heb een week vrij genomen van Wanderweb. We gaan avonturen ‘maken’. Verder bouwen aan waar ik zo veel van hou. Mijn blogbaby. Reizen. Ontdekken.

Geen reacties op Weekly whereabouts #358: laffe hond en antwoord op de meest gestelde vraag

Weekly whereabouts #357: kies en klaagzeurmensen

Voor iedereen die vorige week jaloers was op mijn boete-ontduiking… deze week zul je misschien meer genieten van mijn nieuws. Ik kreeg hem namelijk tienvoudig terug. Kies Ik heb al…

Voor iedereen die vorige week jaloers was op mijn boete-ontduiking… deze week zul je misschien meer genieten van mijn nieuws. Ik kreeg hem namelijk tienvoudig terug.

Kies

Ik heb al een paar maanden last van mijn kies. Met oud en nieuw zorgde dat ervoor dat ik de hele avond met pijn zat en koortsig mijn bed in dook. Maar na een beetje spoelen met etherische olie (tea tree, het goorste wat je kunt bedenken zo ongeveer) en een Ibuprofen, leek hij weer een beetje beter te worden. Kiesje stond nog wel los.

Tijdens de verhuizing bleef hij wel af en toe opspelen, maar niet zo erg dat het heel vervelend werd. Donderdag heb ik toch maar even gebeld.

Ik neem plaats in de wachtkamer waar de stoelen netjes in vier hoeken staan. Ik zeg hallo tegen de enige andere mevrouw in de wachtkamer en pak een tijdschrift uit mijn eigen tas. Ik geniet even van dit momentje van rust.
‘Tgggggppffffff,’ hoor ik naast me. ‘Duurt weer lekker lang hier!’
Oh nee, ik zit hier met zo’n klaagzeurwijf. Minstens 70+.
De tandartspraktijk waar ik sinds mijn vierde kom is een van de meest efficiënte en geoliede machines die ik ken. En ja, aan het einde van de dag mag het wat uitlopen. Toch?
Ik negeer klaagzeurwijf.
Meneer met muilscherm komt binnen.
‘Zo! Dat zit veel lekkerder hè!,’ zegt klaagzeurwijf.
‘Ja,ja,’ mompelt meneer muilscherm.
‘Veel beter dan die mondkappies!’ (we zitten in Noord-Holland hè)
‘Ach ja, we moeten nog even door.’
Oei. Meneer muilscherm gooit nog even wat olie op het vuur.
‘Nóu! Ik weet het niet hoor! Is dit over heb je weer zo’n nieuwe variant. Ik ben het zat. Volgens mij is iedereen het een beetje zat!’ En zo mekkert klaagzeurwijf nog even door.
Ik kijk op van mijn tijdschrift en doe een mega oogrol naar buiten. Alsof ik de goden aanroep om dit gemekker te stoppen. Klaagzeurwijf stopt.

Tandarts M kijkt eens naar mijn kies, maakt een foto en weet niet zo goed wat ze er mee moet. Tandarts J wordt erbij gehaald. Als tandarts J binnenkomt, weet je dat het geld gaat kosten. Ook al lacht hij nog zo lief.
J kijkt eens naar de foto en zegt dat het wel een beetje raar is. Want mijn gebit was altijd zo puntgaaf.
‘Hoe gaat verder?’
‘Ja wel goed, wat dan?’
Er volgt een uitleg van tien minuten, waarna de bottom line volgt.
‘Het ziet er een beetje uit alsof je je letterlijk verbeten hebt. Je kies is gaan hemelen.’

Geen idee, werkelijk geen idee…

Kosten, een slordige negenhonderd euro.
Die van dit bedrag nog niet een derde vergoed, want ik had altijd een puntgaaf gebit.

Dus voor iedereen die vorige week dacht, Kooppie, jij ontspringt de dans ook altijd. Karma.

Thuisgekomen verschuif ik wat dingen van de lijst ‘volgende maand’ naar de lijst ‘luxe voor later’. Zo. Gefixt.

Planten

Op maandag loop ik altijd met moeder M een rondje terwijl onze dochters een dansje doen. Vroeger liepen we altijd in de polder, maar vandaag zijn we aangewezen op een paar woonwijkjes in Schagen.
‘Ik moet nog wat voor mijn raam, we gaan even wat inspiratie opdoen,’ zeg ik terwijl M vertelt over haar avonturen van die week.
Het eens is nog lelijker als het ander. Scheve gordijnen, rookhollen, dorre planten, cactus-landschapjes, staldeuren als decoratie (de een vrij subtiele panelen, de andere serieus hele deuren). We kraken samen álles af.

Aan het einde van het rondje moet ik even meelopen naar de auto. Daar heeft M nog een hoera-nieuw-huis-kadootje. ‘Ik durf het bijna niet meer te geven.’ Ze overhandigt me een plant.’
Zo lief!
Deze staat lekker te shinen in de woonkamer, moet nog wel even een juiste pot vinden.

Zaterdag heb ik (hoera!) een uur shoppen bij de Boet. Een enorm tuincentrum. Ik zoek een paar perfecte potten uit en laat de grootste vullen. Ja, dat kun je ook zelf doen, maar dan moet ik weer een zak potgrond, plantenaarde, weet-ik-veel halen en ik krijg dat er nooit zo netjes in als deze mevrouw.

Tevreden sta ik bij de kassa waar een opstopping is.

Achter me begint iemand alweer te zuchten dat het zo lang duurt en alvast een briljante suggestie in de ruimte te roepen ‘Er moet een extra kassa open!’
Na enige extra wachttijd (plusminus drie minuten… waar hebben we het over?), levert mevrouw ons haar bonnen in. Omdat het te dicht op elkaar is geprint kan de jongen achter de kassa er niets mee. Hij geeft dit aan en verwijst mevrouw naar de klantenservice. Ook weer zuchtsteunkreun.

Man man… dat is dat toch tegenwoordig? Ligt het aan mij, dat ik vaker op plekken alleen kom en het mij dus meer opvalt? Of is de wereld en de mensen erin gewoon zo zuur geworden?
Ik kan me voorstellen dat je zuur wordt van Rona, maar als je dan eens in een winkel bent en als je dan eens menselijke interactie hebt, waarom dan zo mopperen, klagen en zeuren? Daar kun je met dezelfde energie iets leuks van maken. Iemand zijn dag mee opvrolijken… Misschien moet ik dit eens voorzichtig gaan opperen aan al die klaarzeurtypes. Misschien moet ik niet een suggestieve oogrol doen of mijn wenkbrauwen skyhigh optrekken.

Online zeuren

Het valt mij ook op dat sommige mensen boos worden van een verkiezingsuitslag die niet per se hun kant op valt. Mensen die verwachten dat de partij waarop ze zelf gestemd hebben direct de kamer in vliegt met 75 zetels. En als dat niet zo is, dan is het er fraude gepleegd. Want negen van de tien mensen die ze zelf kennen stemt ook op partij x, dus! Klaar als een klontje!

Mensen die roepen dat je je moet schamen als je voor partij X hebt gekozen. Ik vind ook dat je je moet schamen als je voor de FVD of PVV hebt gekozen. Schaam je! Ontvog mij! Nu direct! Nee, grapje. Ik hoop dat je je keuze weloverwogen hebt gemaakt en in Geert of Thierry (of een van hun discipelen) een prachtige partner zag die op gaat komen voor jouw belangen.
Wat zal het weer een geld gaan kosten, met deze enfant terribles in de oppositie. Maar nog altijd beter daar, denk ik dan maar.

Maar wat zeggen jullie? Al weer toe aan wat vakantie-inspiratie? Zal ik mijn blog deze week weer eens in ere herstellen en wat gaan publiceren over de mooie dingen van het leven? Vakantie’s…
Wegdromen bij al die mooie bestemmingen…

Hebben jullie eigenlijk al plannen? Ik nog niet. Ik moet zeggen dat de zin om er op uit te trekken mij ook nog ontbreekt. Ik ben het in- en uitpakken zat. Een nachtje hotel waar alles klaar staat zou ik nog wel leuk vinden, maar mijn boeltje pakken en alles weer uitpakken aan de andere kant van het land, nee, bedankt.

Oh, hebben jullie nog wat Netflix tips nodig? Deze series kijk ik op het moment (ja, allemaal door elkaar… )

  • the Bold Type
  • Dix Pour Cent
  • Drive to Survive

Daarnaast heb ik dit weekend gekeken naar ‘the White Tiger’. Een film, genomineerd met een Oscar, over een arme jongen uit India, die een rijke ondernemer wordt. Dat is de omschrijving op Netflix. Je verwacht een soort heldenverhaal, maar niets is minder waar. Het is een keiharde film, met bijzondere beelden van India, mooie metaforen en een verrassende verhaallijn.

Geen reacties op Weekly whereabouts #357: kies en klaagzeurmensen

Weekly whereabouts #356: zoals het avondklokje thuis tikt, wat zijn wij aan het doen Kooppie?

Is er al weer een week voorbij? Time flies! Inmiddels begint het wat te wennen in het nieuwe huis. Alles heeft wel een plekje en ik grijp niet zo vaak…

Is er al weer een week voorbij? Time flies!

Inmiddels begint het wat te wennen in het nieuwe huis. Alles heeft wel een plekje en ik grijp niet zo vaak meer mis.

Kwantum reageerde plots op vier verschillende kanalen. Ook deze kwestie lijkt opgelost.

Dinsdag werden er heel veel spullen geleverd die ik had besteld. En ik ben dan zo dat ik dat liever niet vier dagen laat liggen, want hey, die make-up kast, die moet in elkaar. Dus ik schuif wat werk op, doe het hoognodige wel en ga aan de slag met mijn nieuwe, roze Makita-boor.

Maar eigenlijk is er vanmiddag ook nog ballet. En ging ik Hello Fresh koken en… gaat het allemaal niet zo snel als ik wil… Resultaat, woonkamer vol karton, plastic everywhere, onderdelen die over zijn op de vensterbank, tassen van school en ballet, flessen, lunchtrommels, een aanrecht vol vaat, een tafel vol kruimels en een kast die tot deel drie best leuk in elkaar zit, maar deel drie ziet er echt beroerd uit om eerlijk te zijn.

Waarom doe ik dat altijd zo? Waarom? Ik weet dit van mezelf. Zestig projecten en dan opeens het zat zijn dat er niets af is.
Herkenbaar voor iemand?

Einde van de week is er dus een kast voor mijn make-up. Is de kledingkast ingericht zoals ik in eerste instantie van plan was. Kwam held D de plinten leggen (dan weet je dat een huis áf is, als de plinten gedaan zijn.

It’s Friday yeah!

Vrijdag is de dag van de roeivereniging. We sporten met onze nieuwe trainer. BAM! A heeft wat drankjes mee voor de pauze. Het is koud in de tent.

De hele dag heb ik al een gevoel alsof ik naar een festival toe mag, weet je nog, vroeger, dat je daar onwijs veel zin in had? Feest vieren…

Dit is de avond waarbij ik volledig in de watten wordt gelegd. 7 gangen, gekookt door Frenkie. Drankje, magnum (de fles, niet het ijs), cava van Frenkie, snoekbaars, Pescaja (de fles, niet de vis), tartaar van tomaat, coquille, soep, rood, kwartel, entrecote, moscato, ijs, Ruinart. En ergens zijn er nog een paar flessen chablis gesneuveld, zo blijkt bij de nationale flessentelling op zaterdagochtend.
Je snapt misschien dat dit feestje niet exáct om 09:00 klaar was. Ingecalculeerd risico. Ik waan me sowieso een soort onschendbaar als ik zo’n avond achter de rug heb. Dus als ik in het stille dorp fiets heb ik niet het idee dat ik iets heel erg fout doe. En ik denk dat het universum dit met me eens is. Wat,… ik weet het zeker! Ik heb er van tevoren over nagedacht en vind dat ik me, als keurige burger, 1 kleín misstapje mag permitteren, al die klustijd was ik om 09:00 sharp thuis.

Met mijn jas open zing ik lekker mee met de muziek. Ik kan niet zingen.
Op de parallelweg naast mij doemt een witte auto op. Oh verrek met rood en blauw strepen. I choose not to see that. Casual fiets ik door. De auto vermindert vaart.
Hm. Ik denk dat er geen ontkomen aan is, ik ga hier maar eens rechts denk ik. Het is nu een achtervolging aan het worden…
Ten einde raad parkeert de politie zijn auto dwars op het fietspad voor me.
Ok, ok… jullie bedoelden mij?
‘Goedenavond. Zag je ons niet?’
‘Goedenavond.’ (what seems to be the officer, problem?) ‘Nee…’
Play innocent, play innocent.
‘Heeft u papieren bij u.’
‘Zeker!’ (kijk, zo slim was ik dan weer wel, om voor 1x mijn rijbewijs mee te nemen.)
Ik overhandig mijn rijbewijs, en doe alsof ik denk dat hij het over deze papieren heeft.
‘En uw verklaring om om deze tijd op pad te zijn?’
‘Die heb ik niet.’ Kijk, ik ben zo’n meisje wat teruggaat naar de kassa als iets niet goed is afgerekend. Goudeerlijk!
‘Wilt u vertellen waarom u hier bent om deze tijd? Dat hoeft niet natuurlijk, u bent niet verplicht te antwoorden. U mag zelfs een advocaat inschakelen.’

Haha, ‘t is Langedijk hoor, geen LAPD! Freeze!

‘Nee, ik heb echt geen goede verklaring.’
‘Dan moet ik u een boete geven.’
‘Dat snap ik.’
‘Nan, wil je echt niet vertellen waarom je hier bent?’

Nou, omdat je zo aandringt. En ola… Nan is het voor vrienden…

‘Ik ben net gescheiden en mijn vriendinnen hadden een etentje voor me geregeld.’
‘Oh dat is vervelend.’
‘Welnee, met mij gaat het prima.’
‘Nou, het kan opluchten natuurlijk,’ hoor ik droog vanachter de auto waar politiemeneer twee staat.

‘Ja je ziet er wel vrolijk uit. Je was ook zo lekker in je eigen wereld aan het fietsen.’

Mijn eigen wereld is tenminste mooi, meneer agent, daar klopt alles. Tot de wijnpairing aan toe.

‘Moet je nog ver?’
‘Ah,… paar honderd meter ofzo?’
‘Nou, dan gaan we je avond niet verpesten, we laten het zitten.’
Wat? Hahaha!
Haha.
‘Fijne dienst!’
De rest van de weg lach ik hardop. Hahaha. Meen je dit? Ik kom iemand tegen zonder licht, lopend naast zijn fiets. Loser.

Queen of the world!

Moraal van het verhaal: er wordt wel degelijk gecontroleerd, er zijn dit weekend 500 boetes uitgedeeld. Het kost je EUR 95,-. Ik promoot met dit verhaal natuurlijk niet dat iedereen toch lekker de avondklok moet negeren. Meer dat ik zo de lul had kunnen zijn.

En dat er goede mannen bestaan. Met compassie en een hart. Dank je universum, dat had ik even nodig. Doe ik nu weer braaf, ‘mkay! Alleen die AstraZeneca mag je nog even bewaren voor mij.

Geen reacties op Weekly whereabouts #356: zoals het avondklokje thuis tikt, wat zijn wij aan het doen Kooppie?

Weekly Whereabouts #355: Kwantum, hoe vind je zelf dat het gaat?

Zo, we hebben elkaar twee weken niet gesproken. Vorig week was het verhuisweek en -weekend, dus je snapt dat ik vrijdagavond gewoon amper nog een pols had. Mijn kinderen vroegen…

Zo, we hebben elkaar twee weken niet gesproken. Vorig week was het verhuisweek en -weekend, dus je snapt dat ik vrijdagavond gewoon amper nog een pols had. Mijn kinderen vroegen dingen aan me.. maar ik was niet meer in staat was te reageren. We zijn nu een week verder. Ik heb mijn eerste kinderloze weekend achter de rug, tijd voor een recap.

Verhuizen

Wat is er allemaal nog gebeurd?

  • beddengoed wat wel paste
  • de schilder maakte de muur af, thank you, iedereen is verliefd op de kleur
  • parketlatten werden geleverd
  • er kwam een tv-kastje
  • samen met de lieve M haalden we mijn tafel op bij Pimped by Moon, we dronken koffie en Moon zwaaide haar pimp-baby (haha) uit.
  • het bureau werd geïnstalleerd
  • er werden twee roze en twee groene stoelen van Kwamtum geleverd, hierover later meer…
  • bedden werden opgemaakt
  • en er werden heel, heel veel dozen uitgepakt
  • ondertussen verhuisden mijn ouders langzaam van het laatste stukje 9010 naar de tuin. Vol goede moed zetten ze schaar in de overwoekerde tuin. Waarvan ik me nu nog geen voorstelling kan maken welke verrassingen er uit tevoorschijn zullen komen

Kwantum, zou niet meer mogen verkopen wat mij betreft

Waar Ikea af en toe een vervelende verkoopstop heeft, blijft Kwantum onverminderd orders aannemen. Schandalig. Schofterig!

Ik heb oprecht medelijden met de dames (Kayleigh, Naomi, Daisy en Jette) van de klantenservice. Zij moeten heel de dag het gezeik van mensen aanhoren, die, net als ik al wéken wachten op een passende oplossing.

Ik had stoelen besteld bij Kwantum (want het moest online, en aan een paar stoelen van EUR 50,- per stuk kun je je geen buil vallen denk je dan…), na 22 dagen krijg ik mijn stoelen geleverd (was van tevoren aangegeven, dus daar mag je niets over zeggen).
2 roze, 2 groene. Daar mag ik wel wat over zeggen, want ik had 4 roze stoelen besteld.

Inmiddels heb ik:

  • een mail gestuurd
  • nog een mail gestuurd
  • een DM op Insta achtergelaten
  • een DM in Messenger achtergelaten
  • gebeld en een uur in de wacht gehangen (Pippa zei op een gegeven moment, ‘Mam, hang maar op, ik denk dat die mevrouw haar mobiel vergeten is)
  • gebeld met een filiaal in de buurt, het meisje aan de telefoon daar was welwillend, maar ‘het systeem’ zat haar in de weg om echt wat te kunnen doen

Geen reactie whatsoever. Ja, ok, 1 reactie op Instagram bij het bericht dat ze mijn bericht beantwoord hadden (dit om de angry mob zoet te houden) en per DM de vraag wat het probleem is. Tsjonge.

Anders leg ik het hier nog een keer uit…

IK KREEG 2 ROZE en 2 GROENE STOELEN
IK WILDE 4 ROZE STOELEN, STAAT OOK OP MIJN PAKBON

IK KAN ZELF DE STOELEN OMRUILEN IN ALKMAAR EN HEERHUGOWAARD.

VANDAAG | MORGEN | OVERMORGEN
TIJD MAAKT NIET UIT

DE STOELEN DIE IK WIL ZIJN DAAR AANWEZIG.

STUUR ZE EVEN EEN MAIL DAT IK KOM.

Debbie Klein, ik weet dat je de toko net hebt overgenomen, maar hier een tip voor je to do. Doe wat aan de klantenservice. Schiet het even in je Trello, Asana of what have you… maar doe er in g-naam wat aan.
Ik geef je deze tip, in ruil voor twee roze stoelen. Krijg je er van mij nog twee groene bij! Graag zelfs, want die enorme doos staat al weken in de gang en frankly, een klein beetje in de weg. Sinds 23 februari. Inmiddels bijna twee weken verder.

Lievigheid

Ondertussen ontving ik veel lievigheid. Kaartjes (oh E! Jouw kaartje is zo mooi!), een spraytje (nee niet van Carolien), een cursus (ja wel van Carolien), bloemen, bloemen, bloemen. Sommigen daarvan belanden in de wijnkoeler… want vazen heb ik nog niet zoveel. Bij 1 bos kwam ik er een dag later achter dat deze al in een vaas zaten.
Chocolade-eieren.
En mijn sportmatties kregen me aan het janken, die hadden echt zo’n lieve tekst geschreven, zo spot-on dat het me éven teveel werd. Kan ook dat potje roeien van tevoren geweest zijn hè… Haha. En daarbij nodigden ze me uit voor een geheel verzorgd 7-gangendiner privé gekookt door Frenkie van het Bakkershuys.

Lieve mensen, misschien heb ik je niet genoemd, maar elk kaartje, app’je, bezoekje, elke attentie werd enorm gewaardeerd.

Emosies…

En verder, hoe gaat het nu emotioneel, zo’n scheiding? Gister hebben we even gezeten om de laatste punten van het ouderschapsplan te bespreken. Dat ging prima. Het onderling contact is vooralsnog goed. Restpuntje daargelaten. En die restpuntjes zijn ook weer bespreekbaar. Dus hey… we did it. Strebers als we allebei zijn, zijn we ook de beste kindjes van het scheidingsklasje, vooralsnog.

De kids doen het ook wonderwel goed. Afscheid nemen vinden ze nog wel moeilijk hier en daar. Van vader wat lastiger dan van moeder. Zo fietste ik met Noor en Pippa naar school, remde Noor voor een vriendin en meldde ‘is het goed als ik met E mee loop?’
Ik zwaai nog even en roep achterom ‘tot morgen’, geen kus. Alleen even zwaaien. Maar dat vind ik wel fijn, om te weten dat ze zich zo geankerd voelen.

Waar ik andere mensen wel een hoorde van ‘is echt zwaar zo’n eerste weekend’… ik voel me bijna van steen als ik moet bekennen dat ik dat niet heb. Nooit gehad ook trouwens als ik een weekend weg ging. En ook dat wijt ik dan maar aan de ankertjes die er tussen mij en mijn kinderen liggen. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik zoveel tijd met ze heb besteed toen ze klein waren.

Casa Wandernan

De meeste gestelde vraag de afgelopen weken is ‘bevalt je nieuwe huis’.

Ja en nee. Ik ben een vinex-prinses. Ik kom uit een goed geïsoleerd huis met vloerverwarming. Met een bureau waar alles voor het grijpen ligt en een zeer royale keuken. Waar ik mijn was kan ophangen op de voorzolder, zonder dat het in de weg staat. Met een tuinpad waar je een lineaal naast een waterpas op kunt leggen.

Nu heb ik constant koude voeten, doet mijn rug zeer van het statisch zitten achter mijn bureau, heb ik die verwarming nog niet genaild en vergeet ik hem constant, is het altijd te warm of te koud, moet ik mijn was op dagen doen dat de kinderen en er niet zijn (en dan wil ik ook gewoon wel eens weg ofzo) en kan ik me nu nog niet voorstellen dat ik hier ooit etentjes voor meer dan twee personen geef. Breek ik mijn nek op het hobbelige tuinpad. En moet ik wennen aan de geluiden om me heen (terwijl het ‘s avonds echt bizar stil is trouwens).

En ja, dat klinkt verwend. Ik ben mij er óók van bewust dat ik het mega getroffen heb met mijn huis. En dat 95% van de aardbewoners minder rijk is (in geld). Natuurlijk ben ik dat.

Dat wil nog niet zeggen dat ik gewoon even moet wennen aan de nieuwe situatie. Ik ben redelijk adaptief, maar zo handig als een kameleon doe ik het nog net niet.

Het is een beetje alsof je een vakantiehuis betreedt. De eerste dag zoek je naar van alles, dag 5 is alles al gewend, dag 8 wil je helemaal niet naar huis. Zoiets.
Of een nieuwe baan. Je weet wel hoe het werkt, maar niet wie je waarvoor moet aanschieten, hoe het systeem werkt en moet bij elk klein ding nadenken.

Zondag besteedde ik mijn ochtend aan het bestellen van van alles wat nodig was. Een trackpad (ja toch…), salontafels, prullenbak, dekbedden deel 3 (probeer jij maar eens een 1-persoons donzen dekbed te bestellen in deze tijd..), zwarte haakjes (liefde voor plakhaakjes…), een steelklem, een bureau voor Pippa, een kast voor Noor (Maisons du Monde… zoveel leuks, hoop dat de kwaliteit ook ok is… ).
Ja, bestellen lukt nog prima.

Got to go… Er zijn sites om te maken. Hoop dat ik volgende week even wat foto’s kan gaan maken, zodat jullie even binnen kunnen gluren!

4 Reacties op Weekly Whereabouts #355: Kwantum, hoe vind je zelf dat het gaat?

Weekly Whereabouts #354: wonen we zo dicht bij huis en lente

Zo mensen… 25 graden verschil binnen een week. Ramen open. De tuin in… Hoe gaat het. Zoals P zal zegt, ik ben niet kapot, ik ben verbrijzeld. Inmiddels 5 1/2…

Zo mensen… 25 graden verschil binnen een week. Ramen open. De tuin in…

Hoe gaat het. Zoals P zal zegt, ik ben niet kapot, ik ben verbrijzeld. Inmiddels 5 1/2 week aaneengesloten buffelen. Ik snap nu de mensen die zeggen ‘als ik mijn kussen zie, dan slaap ik’. Heb ik ook nu! Best lekker ergens. Misschien was ik daarvoor nooit moe genoeg, haha.

Nee grapje.

Zoals sportman W zei ‘het is ook lekker om zo productief te zijn’. En dat kan ik alleen maar met hem eens zijn.

Wat is er gebeurd op de AVS?

  • er was wat gezeur over de koelkast. Ik gunde het de lokale witgoedzaak van harte. Echter, bleek dat zij na 3 weken zoeken nog geen steek verder waren met de zoektocht naar dé koelkast waarbij het vriesgedeelte als koelkast kan worden gebruikt. Welke een VAKANTIESTAND heeft. Ja, je leest het goed. Voor een reisminnend meisje als mezelf, is dat de ideale stand. Dat hij maar veel gebruikt mag worden ;-).
    Uiteindelijk heb ik toch maar wat blauwe vriendjes besteld met een koelkast bij Coolblue. De blauwe vriendjes kwamen, brachten en toen bleek het na uitpakken niet goed te zijn. Oei. Binnen 48 uur stond er echter een nieuwe koelkast op de goede plaats. Uitgepakt en wel. Tipje. Laat die jongens gewoon je spullen uitpakken.
  • de vaatwasser was een stuk makkelijker
  • er werd parketlathulp geboden, latten en lijm zijn besteld
  • nadat ik de tv plaatste kreeg ik hem maar niet aan de praat. Na een uur pielen bel ik uiteindelijk KPN. ‘Zeg, heb ik nog een kastje nodig om mijn tv aan de praat te krijgen?’ De meneer van KPN ligt vlak. Vanuit zijn woonkamer. Aan het einde van het gesprek weet ik dat hij vrijgezel is, met zijn kat leeft en weinig feestjes heeft de laatste tijd. Overigens bleek ik nog geen kastje van KPN gehad te hebben, omdat ik was vergeten dat aan te melden bij afsluiten van mijn abonnement.
  • kasten kregen handgrepen
  • beddengoed bleek te klein, maar kon gewassen terug gestuurd worden naar Smulders…
  • trapleuningen werden geschilderd, alsmede een vergeten drempel
  • de trapkast werd ingedeeld, als je die ziet denk je echt dat ik psycho ben. Ben ik misschien ook wel. Als ik hoor wat sommige mensen over mij te zeggen hebben…
  • de kast van Pippa werd ingedeeld. Direct maar even een zomerkledingverkleedfeest gedaan.. Het hangt nu op de kleuren van de regenboog.
  • er werden mengkranen geplaatst
  • delen van het bureau gebracht
  • stukjes in de tuin gesnoeid
  • een transportbusje geregeld voor onze meidentafel (Pimped by Moon met een roze poot…)

School

School… ik weet niet… Zondagavond kwam mij opeens ter oor (via Insta notabene) dat mijn kinderen niet om half negen de deur uit hoefden. Op zich best lekker, we zijn dat uitslapen en rustig ontbijten nu wel gewend eigenlijk. Om half elf moesten ze wel op school zijn. En om 14:00 weer naar huis. Vanwege ijzel. Pardon? De rest van de wereld moet toch ook gewoon op tijd op zijn werk zijn? De efficiency van het schoolsysteem ontgaat mij volledig. Omdat 1 leerkracht het misschien niet red om op tijd op school te zijn, belanden 30 ouders in een spagaat op een tijd dat er werkelijk niets meer geregeld kan worden. Ok, er was opvang voor iedereen die het écht niet red.

Nog iets waar ik niet zo goed bij kan als leek. Noem me een gekkie hoor, ik gun het mijn kinderen van harte om lekker te dollen met vriendjes, dat terzijde. Ik geloof heus dat ze uiteindelijk wel bij trekken en genoeg weten aan het eind van groep 8.
Maar als de kinderen op vrijdag uit school komen en hoor ik dat ze gezellig potjes levend memory hebben gespeeld, ben ik het spoor bijster. In de krant lees ik dat kinderen een onmogelijke leerachterstand hebben. Op school hoor ik dat we de zure tijd die we deze week naar school zijn gegaan, hebben besteed aan spelletjes. Dit moet je me als ouder echt even iets beter uitleggen. Licht me bij.

Zorgen

Was ik vorige week blij dat Pippa zich een beetje uit. Maak ik me deze week toch een beetje zorgen om Noor die opeens wat irreële angsten ontwikkelt. Overdag loopt ze het liefst met dikke lippenstift op met haar haar te flippen, ‘s avonds klemt ze muis onder haar arm en komt ze zichzelf onder mijn deken op de bank krullen. Is het de verhuizing die dichterbij komt, of zijn de Wonder Years begonnen? Keek iemand dat vroeger?
Ik check regelmatig even met de kinderen hoe ze er in zitten. Meestal en passant als we even iets anders aan het doen zijn. Ze praten er wel redelijk makkelijk over. Fingers crossed. Als ik jullie volgende week spreek zit ons eerste weekend hier er waarschijnlijk op.

Wel grappig: deze week nam ik een andere route van de AVS naar het oude adres. Noor zegt ‘Jeetje! Wonen we zo dicht bij huis?’

Oh Pipster

Pippa bekent deze week dat ze altijd dacht dat een verkeersbord met een punt naar beneden betekent dat je daar wegzakt in de grond.

Klussen met kinderen

Zondag… Noor spreekt af op het schoolplein. Daarna zal ze doorlopen naar het nieuwe huis. Om een uur zal ze daar zijn. We nemen het actieplan door. Dat is handig met Noor, want ze is soms net Dorry (de vis van Finding Nemo met geheugenverlies). Als ze ergens een vlinder ziet gaan, gaat ze er achteraan en komt er vervolgens achter dat ze de weg is kwijt geraakt.
– hoe laat moet je vertrekken vanaf het schoolplein?
– waar is je telefoon onderweg?
– als je belt, bel ik je direct terug, ok?
‘Mam, hoe moet ik eigenlijk bellen?’
Zie… toch handig dat ik het even doornam. Ik laat haar zien waar haar telefoon zit, op haar telefoon.

Het klussen/opruimen/inruimen gaat vervolgens zo…

  • 12:00 gemiste oproep van Noor
  • 12:01 bel Noor, in gesprek
  • 12:02 bel P, heeft Noor gesproken, Noor komt naar mij
  • 12:04 Pippa: mam kun je me helpen met mijn beschermers?
  • 12:05 ik ruim iets op
  • 12:06 dingdong P aan de deur met een kastje
  • 12:07 ik ruim iets op
  • 12:08 dingdong Noor aan de deur, met verzameld vriendenwerk
  • 12:09 mogen we iets lekkers? Kijk dit is het huis. Kijk hier staat mijn moeder iets op te ruimen
  • 12:10 moeder ruimt iets op
  • 12:11 Mam, we gaan
  • 12:12 ‘Nan, kom even kijken naar mijn kluswerk!’
  • 12:13 Nan ruimt iets op. Nan gaat als een malle en ruimt zelfs 20 dingen op
  • 12:30 dingdong we zijn er weer -1
  • 12:35 dingdong +1 met ijs
  • 12:36 jongens….. niet met ijs binnen, doe ff buiten
  • 12:37 ‘Maar nu staan we allemaal op onze sokken in de prut’
  • 12:38 overweegt een ticket naar een ver oord te kopen…. als dat maar zou kunnen

Iets later gaan ze even met R op pad. Ook dan probeer ik weer een paar duidelijk afspraken te maken. ‘Blijf bij elkaar.’

Pippa heeft schijt aan deze regel. Ze gaat zelfstandig naar huis, vanaf een speelplaats twee blokken verderop. Cartman. ‘Screw you guys, I’m going home.’
Onderweg heeft ze best even in de rats gezeten, zo blijkt later…

Geen reacties op Weekly Whereabouts #354: wonen we zo dicht bij huis en lente

Type on the field below and hit Enter/Return to search