Wandernan

Wandernan

Reisinspiratie voor gezinnen

Categorie: Weekly whereabouts

Weekly whereabouts #374: ouderavond, armenmaand en brein meten

Het was een week met vooral veel high’s. MaandagHoera. Iedereen mag weer naar school. Pippa smeert haar eigen brood. Een laag boter, pindakaas, boter. Ik kijk het eens aan en…

Het was een week met vooral veel high’s.

Maandag
Hoera. Iedereen mag weer naar school. Pippa smeert haar eigen brood. Een laag boter, pindakaas, boter. Ik kijk het eens aan en trek een wenkbrauw op. Mijn kind weet dat ik een verklaring wil.
‘Ja, anders is dat zo droog en blijft alles hangen bij het boksballetje achter in je keel.’

Dinsdag
Noor gaat naar paardrijden. Ze lijkt voor alles talent te hebben. Ok, ik ben haar moeder en qua objectiviteit laat ik zeker te wensen over. Maar zodra Noor op een paard klimt, zit ze er recht op en stuurt ze rustig aan op een galopje. Deel van deze nieuwe skill-set wijt ik ook aan haar juf K. Deze instructrice is echt een van de beste die ik ooit zag.

Woensdag
We hebben ‘armenmaand’. Dat klinkt niet gezellig. Maar eigenlijk is het inmiddels een traditie geworden. Zodra het bizarre spenderen van de decembermaand voorbij is, stel ik ‘armenmaand’ in. Ik doe het minimale aan boodschappen. Ik probeer wat dingen te verkopen. En we kopen niets. Geen kleding. Geen prullaria (ben ik sowieso niet zo van…), echt niets wat niet strikt noodzakelijk is. Het is een sport om het met zo min mogelijk te redden en een stukje bewustwording. En even voor het beeld, ik heb ooit (grijs en ver verleden) wel eens keuzes moeten maken in het genre van ‘ga ik op reis en eet ik pasta zonder saus of ga ik gezond eten’ en ‘joehoe, ik heb nog vier flessen, da’s toch zeker een euro statiegeld’. Dus ik weet hoe het is om financieel aan de bodem te zitten.
Het vervelende is dat ik de ‘branding’ niet zo handig heb gedaan.
Pippa staat in de supermarkt, die midden in het dorp, als ze verlangend naar de chocola kijkt. ‘Oh dat mag zeker niet in armenmaand.’ Noor zakt ondertussen door de grond en hoopt met heel haar hart dat niemand in de supermarkt dit ook heeft gehoord.

Donderdag
Ik maak een site. Bijna klaar! Dan zal ik hem aan jullie voorstellen. Zit wel iets tofs in voor iedereen.

Vrijdag
Sporten. Fysio. Na mijn laatste boksavontuur op 16 december is er een en ander stuk in mijn lijf. Mijn pols heb ik verzwikt. En er zit een zenuw klem in mijn linkerbeen. Irritant. Sporten is nl een beetje uitgedraaid op frustratie de laatste weken. Fysio D weet er wel raad mee. ‘Ik zal even ouderwets door die spieren harken.’

In de middag rij ik naar Nijmegen voor nieuwe avonturen. Ik slaap in hotel Lino, wat een dikke aanrader is voor iedereen die houdt van kleine, hippe boutique hotels midden in de stad.

Zaterdag
Ik heb een mindscan gedaan. Echt waanzinnig leuk om te zien welke dingen er uit komen. Ja, die hou ik inderdaad even lekker voor mezelf. Maar ik ben vrij lyrisch over het concept.

Je krijgt een scanner op je hoofd met 6 plakkers. Vijf minuten doe je even niets. Beetje voor je uit staren. Wat op zichzelf al een ingewikkelde opgave is voor mij.

Na die vijf minuten worden de gegevens doorgezet en dan floept er een resultaat uit.

Wat kun je daar daan bv mee? In 1 oogopslag zien of je tegen een burnout aan zit. Of je veel stress hebt en waar dat dan vandaan komt. Waar er blokkades zitten waardoor je misschien niet zo lekker functioneert (en op welk vlak dan). Of je emoties nog wel in balans zijn.
Kortom, voel je je niet helemaal senang, dan zou dit je eerste stap kunnen zijn om jezelf weer terug op de rit te krijgen. Goedkoper dan eerst op zoek gaan naar verschillende hulpverleners en bovendien accuraat. Zelf weet je vaak niet waar iets nu exact aan ligt. De scan is daarin wel zuiver.

Het eten, de wijn en met name het gezelschap is uitstekend.

Af en toe vraag ik me wel eens af hoe ik nu weer in zulke dingen verzeild raak. En voel ik mij toch een eenhoorn met glittervleugels.

Zondag

Oh maar wacht, jullie willen natuurlijk alles weten, hoe jij ook zo’n scan kunt laten maken en wat dat dan kost.

Boek hier je eigen mindscan. Kan altijd in de buurt.

De week erna is er een van paardrijden, gezelligheid en semi-hard werken. En van de salonafspraken. Haar weer gedaan. Gezicht weer on fleek.
Oh! En er was een wijn-workout. Waarbij we een helft van de training hebben gebruikt om vooral veel lol te produceren.
Zondag lekker geschaatst, wat heerlijk!

Geen reacties op Weekly whereabouts #374: ouderavond, armenmaand en brein meten

Weekly whereabouts #373: Duinrell, persco en kerst nieuwe stijl

Waar waren we? Max had gewonnen. En toen weken van stilte. Mensen vragen zich dan vaak af of het wel goed met me is. Truth be told, die laatste weken…

Waar waren we? Max had gewonnen. En toen weken van stilte. Mensen vragen zich dan vaak af of het wel goed met me is. Truth be told, die laatste weken voor de vakantie heb ik echt heel hard gewerkt en veel uren gemaakt.

Dinsdag 14 december
Ik breng met Noor, Pippa en een vriendin van Noor pakketjes naar klanten. We doorkruizen de provincie en droppen tasjes. Het is enorm gezellig. Zo gezellig dat ik iedereen trakteer op een broodje döner.

Woensdag 15 december
Op de sportschool is het ‘rowing challenge’. 100 Meter moet er geroeid worden. In mijn categorie staat er maar 2 dames met een tijd, er is plek voor 3. Ik kan hier zeker ergens tussen komen. Ik roei of mijn leven er vanaf hangt. Yes. Gered. Maar het moet beter kunnen.
Ik mag naar de verjaardag van nichtje I. Het is gezellig, met ons selecte gezelschap. We eten patat (tel je even mee?)

Vrijdag 17 december
De vrouw van wie ik nog moet winnen qua rowing challenge loopt rond in de sportschool. Let’s row… Ik kan haar er net niet uit roeien, maar ik verbeter wel mijn eigen tijd significant. Nog leuker, we moedigen elkaar zo aan dat er mensen beginnen te klagen dat we zo enthousiast zijn. Azijnzeikers hou je. 19 seconden is de time to beat.

Zaterdag 18 december
We gaan naar Duinrell! Samen met M en F, zijn we de hele dag in dit, wat zal ik zeggen, enigszins troosteloze park. Medewerkers staan in hun jas gedoken, de helft van de attracties is dicht. Maar het mag de pret zeker niet drukken, we gaan 10 rondjes in de botswagens, Noor in haar eentje in de achtbaan (ik ben sinds donderdag gesloopt door een scheurende spierpijn. M en ik praten lekker bij terwijl de meiden zich vermaken in de speeltuin. We roosteren nog wat marshmallows en rijden dan naar Mekkie D voor de derde keer patat deze week.

In de auto luisteren we naar de slechtste persco ooit. Ik heb daarna een pity party van minimaal 3 uur nodig voordat ik weer kan lachen.

Bam. Alles dicht. Here we go again. En niemand snapt het nog.

Maandag 20 december

We drinken kinderchampagne met kleine vriend G.
En Noor, die opeens een allergische reactie had gister, gaat naar de huisarts. Daarna gaan we op pad om spullen rond te brengen. Als we langs een kas rijden zegt Pippa vanaf de achterbank ‘Oh! Hier hebben ze het ook leuk versierd!’. Ik smelt.

Dinsdag 21 december
Hoera! Paardrijden gaat gewoon door! Wat fijn dat er plekken zijn waar het leven doorgaat.

Donderdag 23 december
We gaan een ijstaart halen bij Picobello in Schagen. En we doen wat kleine kerstboodschappen. Nootjes. Wat eten wat niet met de bestelling mee gekomen is.

Vrijdag 24 december
Kerst nieuwe setting. Ik heb er mijn best voor gedaan om het niet zo te laten verlopen als anders, om het leed en het gemis wat te verzachten. Daarom heb ik wat cadeautjes onder de boom gelegd. Voor Pippa haar innig gewenste LOL Glamper. Ze is helemaal happy. Voor mezelf de armbanden van de juwelier. En voor Noor alles wat een elfjarige maar kan wensen. Een coole ring, foundation en crèmes. We laten spareribs bezorgen. En kijken een heerlijke kerstfilm. Knus!

Zaterdag 25 december
Een late brunch met alles wat er maar lekker is. Daarna gaan we lekker naar de ijsbaan. Voor het eerst op mijn nieuwe Fila vipers. Wha! We hebben zo’n lol!

Einde van de middag gaan we naar mijn ouders voor een co-productie. Als we gegeten hebben en de sjoelbak op tafel komt voel ik me plotseling ongelofelijk moe. Ik doe een tukje op de bank. Dit gaat de boeken in als meest luie kerst ooit.

Zondag 26 december
De meisjes gaan naar P waar ze vreselijk veel zin in hebben. De hele komende week blijven ze daar, dus zou tijd kunnen maken om eens lekker hard aan mijn twee lievelingsprojecten te werken. Zo langzamerhand zijn er ook wat afspraken binnen gedruppeld.
Werken is waar ik goed in ben, dus laat ik dat dan maar doen.

Vrijdag 31 december
We vieren oud en nieuw in Sint Maarten, waar een heerlijk bedje staat. Heerlijke avond!
Bedankt M!

Nieuw jaar, een nieuw begin

Ik heb jullie weer laten hangen met de whereabouts. Ik weet het. Ik vind de nieuwswaarde soms maar zo minimaal. Ik bedoel, wat beleef ik? Behalve de kindervreugd en hun ontwikkelingen, die ontzettend leuk zijn natuurlijk, maar ik wil daar steeds minder van delen naarmate Noor’s klasgenootjes oud genoeg zijn om mijn blog te vinden.

Natuurlijk maken we leuke dingen mee! Ik geniet enorm van de avondjes op de bank met Noor waarbij we Modern Family kijken en precies lachen om dezelfde grappen.

Voor Wandernan heb ik vandaag iets gaafs bedacht, waar ik ook al een hele tijd mee loop te worstelen. Wat voor mij telkens moeilijk is, is dat ik mijn tijd maar 1x kan verdelen. En ik kan tijd indelen voor Wandernan, maar als daar aan de andere kant een betalende klant staat te wachten, dan is de keuze snel gemaakt.

Vanaf vandaag werken er dus 2 partijen mee aan mijn baby. Ik weet niet wat ik moeilijker vond, mijn kinderen naar een kinderdagverblijf brengen of mijn wachtwoorden van de site overhandigen.

Annemarie Smit, zelf van reisblog Is het nog ver? en queen Pinterest, gaat Wandernan groter maken op Pinterest. Thans zijn we daar goed voor 9300 bezoekers per maand. Zelf heeft zij er meer dan 100.000 en dat wil ik ook. No pressure Annemarie! Nee, ik weet het, Pinterest komt zeker niet van de een op andere dag. En met 1 uur in de week kun je geen wonderen verrichten.

Hoe dan ook… blij mee.

Daarbij gaat een SEO-specialist naar de rest kijken. Dat lijkt me zo leuk en leerzaam ook! En ook spannend, gaan die mensen dan niet heel mijn teksten verkrachten? Het primaire doel daarbij is natuurlijk dat Wandernan groter groeit en meer inkomsten op gaat leveren.

Het secundaire doel: zo kan ik weer ruimte vinden om nieuwe teksten te schrijven. Zodat die energie ook weer een beetje gaat stromen.

En als dit loopt kan ik weer door naar eigen project 2.

Ik kijk terug op een overwegend mooi jaar. Van een hectische start, een prachtig voorjaar en mooie zomer met zelfs nog een heel fijne vakantie, naar een najaar vol hilarische decepties. Privé dan. Soms is het zo jammer dat ik niet alles zomaar kan delen. Ik heb zoveel grappige dingen meegemaakt, die de moeite van het delen waard zouden zijn. Jullie zouden je dood lachen om mijn struggles. En sommigen waren letterlijk om te janken zo slecht. Gelukkig is begraven in werk altijd een optie en verveel ik mij nooit. Dat is ook een beetje de valkuil natuurlijk… Want deze week zou ik vrij nemen, ik had heel veel werk opgeschoven etc. Toch is altijd nog genoeg te doen en weet ik helemaal niet wat ik moet met vrije tijd. Ik zou bv best eens een boek willen lezen, maar thans is de spanningsboog niet groter dan 5 minuten. Terwijl ik zoveel mooi leesvoer heb liggen!

Dus. Hoe ga ik dat aanpakken? Leeslampje boven mijn bed?

Nog een weekje vakantie

Een beetje sporten. Een lange dag schaatsen (daar krijgen wel collectief geen genoeg van). Proberen bij te slapen. Films kijken. En alweer opruimen. Zelfs na nog maar een jaar hier gewoond te hebben, nog geeneens, zijn er al weer plekken waar ik kan opruimen. Ik vraag me werkelijk af hoe zoiets kan.

Ik weet dat ik niet samenhangend ben, excuus daarvoor.

Boeken? Iets kopen?

Doe het via deze links. Kan ik af en toe ook weer eens een dag vrij nemen. Bedankt aan degenen die het al deden!

Geen reacties op Weekly whereabouts #373: Duinrell, persco en kerst nieuwe stijl

Weekly Whereabouts #372: the rona in huis, Sinterklaas en Max

We hadden een plan en toen liep alles anders… Maandag – woensdag Ik geniet dubbel en dwars van mijn quarantaine. Ja, je kunt er natuurlijk heel moeilijk over doen, maar…

We hadden een plan en toen liep alles anders…

Maandag – woensdag

Ik geniet dubbel en dwars van mijn quarantaine. Ja, je kunt er natuurlijk heel moeilijk over doen, maar de survival tegenwoordig gaat over degene die het meest adaptief is. En daar scoor ik toch meestal wel lekker op.

Zo geniet ik enorm van:

  • het even niets moeten behalve thuis blijven
  • klusjes afwerken, werk afmaken
  • eens grondig te kijken naar mijn financiën, hoe sta ik er eigenlijk voor, een jaar op mezelf? Wat gaat goed, wat kan beter?

Donderdag en vrijdag

Nu ben ik zelf ook ziek geworden. De klachten zijn bijzonder mild. Ik doe eigenlijk maar een dag wat minder, omdat ik mijn hoofd er slecht bij kan houden. Die dag zit ik onder een dekentje op de bank, doe ik het onderhoud van alle sites die deze maand moeten, werk ik op mijn elfendertigst wat administratie bij en probeer ik het werk te verdelen en af te wisselen met cheesy kerstfilms.
Klanten zijn over het algemeen enorm begripvol en zeggen me dat ik vooral lekker rustig aan moet doen.

Ik krijg van twee van mijn klanten die mij wekelijks inhuren zelfs een tasje lekkers aan de deur geleverd. En ik krijg vanaf alle kanten hulp aangeboden, mensen die boodschappen willen doen of de laatste cadeautjes voor me ophalen.

Voor zover de supergriep waar de hele wereld voor op zijn kop staat. Nog maar 2 jaar. Waar mensen alles voor opzij moeten zetten. Waar mensen aan kapot gaan omdat ze hun nering, werk of sociale leven voor kwijt zijn. 137 doden onder de 50. Restgevolgen: niet te overzien. Ik lees hier net dat prikjes Astra Z en Janssen überhaupt al niet meer werken. Snap jij het nog, snap ik het nog. Maar neem voorál wel een booster. Ik blijf bij mijn plan van 5 COVID-centers. Ik hoorde van de week dat dat niet kan, omdat het niet past in het verdienmodel van de ziekenhuizen. Dat er testjes zijn van een paar cent, waar niemand aan wil. Testjes die je kunnen laten zien in welke mate je beschermd bent op dat moment.

Zaterdag en zondag

Zaterdagochtend voel ik me wel weer aardig, afgezien van wat hoofdpijn. Ik besluit spontaan dat zaterdag Sinterklaas maar alvast langskomt. Pippa is helemaal hyper. Ze vergeet te eten en is intens blij met haar echte Apple pen. Nu heeft ze best een leuke iPad stylus gekregen, maar heus geen Apple pen van honderd euro. Even voor de duidelijkheid.

De kids zijn verwend. Beter verwend dan verwaarloosd! Bovendien gaan de zaken goed en verwacht ik binnenkort nog een dertiende maand van mijn lieve baas die enorm tevreden is over me. Grijns.
Ook ik word verwend door Sinterklaas. Met finishing touches voor in huis vooral. Een gezellig borrelplankje. En espresso kopjes. Zodat de dames ’s morgens een shot koffie kunnen maken. Ik hint ook direct even dat ik dat voortaan wel graag bij mijn ontbijt zie. Het werkt overigens ook nog…

Pippa met haar nieuwe dekentje en het kookboek van de Zoete Zusjes (aanrader)

Maandag en dinsdag

Ik moet nog in quarantaine blijven, terwijl mijn kinderen naar school mogen. Ik rij ze naar school, maak een duidelijke afspraak met ze waar ze naartoe kunnen na school en zo gaat alles toch weer goed.

Woensdag

Freedom! Ik mag weer! Ik was gister en maandag de hele dag klachtenvrij, dus ik mag weer buiten spelen. Als eerste naar de sportschool Dat val enorm tegen! Conditioneel gezien heb ik wel even een terugval. Het enige wat ik er aan kan doen is vooral veel heen gaan ;-).

Donderdag

Werken en boksen. Ook dat valt nog best tegen. Maar het gaat al weer beter dan gister. Ik koop een nieuwe tv. Want zondag moet Max racen. En die zou wel eens wereldkam… nee, ik schrijf dit voor de race, en ik wil niets jinxen. Maar goed, ik wil wel een nieuwe tv. Ik laat hem zaterdag leveren. Wha!
’s Middags ga ik met een zak kadootjes naar mijn ouders. Koffie, speculaas, boerenkool. Een echte Sinterklaasavond. Daarna gaan we, in de stromende regen, nog even wat tasjes met gezelligs afleveren bij klanten.

Vrijdag

Pippa heeft van Sinterklaas een dekentje gekregen voor haar bed. Ze is er nogal gek op. Nu het tijd is om naar papa te gaan komt ze aanslepen met haar dekentje die ze in mijn bed gooit. ‘Heb jij dit weekend even lekker mijn dekentje, dat wil jij wel hè?’
Ik smelt van zoveel lievigheid.
Sporten. Ik roei twee van mijn sportmaatjes er uit. Dus er is verbetering. Mijn ouders komen vandaag weer voor het eerst klussen. De werkzaamheden hebben natuurlijk even stil gelegen… Fijn dat er weer wat schot in de zaak is!

Zaterdag

De frisse jongens van CoolBlue staan om 09:00 voor de deur met mijn nieuwe speelgoed. Ik ben twee uur bezig voor ik alles helemaal naar wens heb ingericht. Het volumeknopje is nog het meest lastig. Daar ben ik zeker 45 minuten mee bezig. Om te zoeken naar hoe dat werkt. Echt zo friggin’ dom voel ik me als ik er achterkom. Het is een knopje wat naar boven en beneden kan schakelen. Drie kwartier van mijn leven…
’s Middags ga ik even langs Mercato voor nog wat leuke klantcadeau’s en wat wijn voor de voorraad. Ondertussen maakt mijn vader een kapstok.
Ik spiek even bij de dorpsjuwelier, of het er druk is. Ik zie weinig hoofden binnen. Joehoe! Ik neem de tijd om voor ieder wat moois uit te zoeken voor onder de boom. Mezelf inclusief. Ik ben een meisje wat eigenlijk blijer wordt van tech-speelgoed, ik hoef ook geen lades vol met dure dingen. Ik draag al dertig jaar dezelfde oorbellen bijvoorbeeld. Maar voor deze gelegenheid, deze eerste kerst in nieuwe setting, vind ik dat we het even anders dan anders moeten doen.
Ik heb de meisjes gevraagd wat zij wilden doen met kerst. Wat is de ultieme kerst?
Kerstavond: met popcorn en een maskertje op een leuke film kijken. Eten? Ik ga de spareribexpress bestellen.
1e Kerstdag zijn ze ook bij mij. Dan wilden ze een co-productie met opa en oma doen. Ook goed. Consider it done.

Zondag

Ik begin de dag vroeg met wat werk voor Lotus Diffusers. We schreven deze week een blog over reuktraining. Ik ben zelf mijn geurzintuig volledig kwijt (begin van de week), maar na deze methode kan ik, 5 dagen later, toch al weer aardig wat ruiken. Meer lezen: Geurtraining.

Dan de volgende vraag van P: hij wil bestek sparen van AH. Dus iedereen die zegels over heeft; graag naar P! Doneer zegels: via deze link.

En dan is het 14:00. Mijn ouders zitten bij mij op de bank. Daar gaat Max. Ik word gék van Olav Mol die het allemaal niet meer zit zitten. Azijnzeiker. Ik blijf erin geloven. It ain’t over untill the fat lady sings. Zoals 80% van de Nederlanders zit ik tot de laatste minuut aan de buis gekluisterd. Oh. My. God. Hij flikt het. I knew it.

Deze week gepubliceerd

Vakantie boeken?

Ga jij een vakantie boeken? Vergeet niet dat je via mijn blog kunt reserveren. Ik vind je dan extra lief. En verdien daar geld aan, terwijl het jou niets meer kost. Datzelfde geld voor jouw bol.com aankopen. Bestel je ze via mijn blog, dan krijg ik daar commissie over.
Dat niet alleen, je laat mij stuiteren van geluk. Is ook wat waard (en nee, ik zie niet wie er gekocht heeft en wat…).

1 reactie op Weekly Whereabouts #372: the rona in huis, Sinterklaas en Max

Weekly Whereabouts #371 : 5% afvallen in 5 weken, champagne en mini-vakantie

Jongens… ik heb onverwachts een mini-vakantie. Hoe dat komt lees je verderop. Zondag Vandaag ga ik lekker shoppen met Noor. Het is heerlijk! We kopen gezellige kadootjes voor de lieve…

Jongens… ik heb onverwachts een mini-vakantie. Hoe dat komt lees je verderop.

Zondag

Vandaag ga ik lekker shoppen met Noor. Het is heerlijk! We kopen gezellige kadootjes voor de lieve mensen om ons heen. Eten lekker een bageltje (veel te lang geleden!) bij Bagel & Beans en kopen ook nog een tas voor Noor zelf.
Ze loopt ermee door het winkelcentrum alsof ze minstens 16 is. En ik geniet daar van. Ze dubt over het mooiste kadootje voor haar zusje, die het spel weer helemaal heeft opgepikt.

Pippa zet te pas en te onpas ‘Zie Ginds Komt de Stoomboot’ aan in de auto. En heeft inmiddels ook de podcasts van het Sinterklaasjournaal op Spotify gevonden.

Maandag

Ik mag boksen. Ik heb zelden zo’n lekker rondje gehad. Conditioneel gaat het telkens stukken beter en Cees zegt dat mijn rechte buikspier ‘best sterk’ is. Ik zeg altijd dat ik geen buikspieren heb. Echt het allerslechtste onderdeel van mijn lijf. Maar te horen dat ze er wel zijn en dat er in elk geval 1 functioneert is natuurlijk lekker.
Ik loop al eventjes te k*tten op de sportschool. Ik haal de 3x per week, maar daar houdt het op. Vind ik superqut.
Want ik ging zo lekker met mijn 10-weken challenge! En meer mensen om mij heen. Die gingen lekker. Maar de donkere dagen en de eindeloze berg werk helpen niet echt om vaak de sportschool in te duiken, helaas.

Maar gelukkig heeft tante Sam iets nieuws bedacht. 5×5. Nu beginnnen. Ja. JUIST voor de feestdagen. Of nu aanschaffen en na de feestdagen starten. Of iemand cadeau te doen tijdens de feestdagen.

In 5 weken tijd, 5% afvallen, met een lach op je gezicht.
Wie wil dat niet?
Ok, skinny bitches zijn uitgesloten van commentaar nu.
WIE WIL DIT NIET?
Precies. Jij toch ook?

Nu denk je dat het je een godsvermogen gaat kosten.

Nee! Heel niet! Want, je krijgt dit programma voor maar EUR 20,-!
Gezond afvallen, met af en toe ruimte voor wijn. Of chocola. Maar dus niet én én.

Geef je nu op via deze knop

En zorg ook in no-time voor een verbetering van je gezondheid.

Enneh… dit is dus te doen waar ook ter wereld.

Get up you lazy bastard!

Dinsdag

Paardrijden. Deze keer hoeft Noor haar paard niet te borstelen. Het gaat lekker in de les. Als ze er af stapt laat ze te teugels los hangen. Vind ik bloedlink, maar ok. Ze springt er af, en wil zich omdraaien. Paard staat gewoon los, maar is nog even nieuwsgierig naar Noor, draait zich om en wil zijn hoofd even liefdevol tegen haar aan duwen.
Noor rent weg. So much voor de paardenliefde. Het is de liefde voor het rijden, nog niet voor de beesten zelf. Hoe lang zal deze hobby aanhouden? Ik zal nog maar niet teveel spullen aanschaffen.

Woensdag

Noor is niet lekker. Aangezien de juf corona heeft, lijkt het ons wijs te testen. Pippa gaat wel naar school.

Donderdag

Ook vandaag gaat Pippa naar school. Rond elf uur krijg ik een mail van de GGD. Positief. Iedereen verplicht in huis. Hm. Nét op tijd. Ik haal Pippa van school. Die had gelukkig in de ochtend nog een test gedaan. En zo zitten we in in quarantaine. Het schiet zo lekker op met mijn werk.

Vrijdag

Als vanouds zit iedereen weer achter een scherm met een eigen Bose op. Ondertussen probeer ik me te concentreren, wat gewoon geen doen is. Om de vijf minuten is er een vraag, telefoontje, pakketbezorger, nieuwe vraag, telefoontje #3 van dezelfde persoon, een boodschappenbezorgservice of weet ik veel wat.

Ik heb deze week 2 sites af te leveren, plus mijn gewone werk. Het gaat hem niet worden. Adem in, adem uit.

Ik krijg een telefoontje van de GGD. Aardige mevrouw met bizar veel tijd. Contactonderzoek bladiebla. Ja, ik heb natuurlijk iedereen al gebeld. Wanneer mogen wij uit quarantaine is vooral een vraag die mij bezig houdt. Dat is simpel. Noor en ik, wij mogen 7 dagen na de eerste ziekteverschijnselen weer de straat op.
Maar Pippa, niet gevaccineerd, moet (let op hè), 5 dagen nadat zij haar zus voor het laatst heeft gezien testen.

Ik zie het voor me. Noor en Pippa die elkaar 5 dagen niet zien. Dat wordt wachten tot Noor het huis uit gaat. En dan nog 5 dagen.

Tijdens het telefoongesprek zie ik een loophole. Aangezien ik de dames toch bij elkaar heb gezet, zonder enige vorm van voorzichtigheid, moeten ze elkaar wel besmetten.
Je gaat een kind van 11 toch niet eenzaam in haar kamer opsluiten (wat dus volgens de regels wel moet), dat lijkt m een bijzonder traumatische aangelegenheid.
Maar goed,… wat ik al hoop gebeurd, Noor doet een virusje naar Pippa, we kunnen Pippa testen en zo zal ze voor Sinterklaas weer up & running zijn. Derhalve doe ik een testje, die positief uitvalt (verrassend), maak ik een afspraak bij de GGD en kunnen we door.

s Middags gaat Pippa gezellig schooltje spelen. Ze doen dictee.
‘Noor heeft ka-rooo-nah. Schrijf op… corona.’
‘We moeten allemaal in lockdown. Schrijf op lock-down.’
De tristesse van dit tafereeltje ontgaat mij niet.

’s Avonds hebben we een helder idee. We zetten de muziek op van de attractie Arthur & the Minimoys, wat ons instant een vrolijk gevoel bezorgd. De stoelen van de eetkamer zetten we op een rij (in Arthur zit je immers ook in een rijtje) en we doen net of we in de attractie zitten. Dikke quarantaine-fun. Klein geluk…

Als je ook een rondje wilt:

Zaterdag

Snel met Pippa officieel een test doen en dan verder met een trage start. Dan haalt P de kids op. Ook dat is nogal vaag in de quarantaine regels. Maar we gaan gewoon maar met zijn vieren in quarantaine en alleen de kinderen wisselen van lokatie voor nu. Superfijn, want ik moet echt wel een en ander afmaken.

Inmiddels zijn we dus zover dat ik een weekje solitair ga leven.

Wie heeft het?

Een week van werken, achterstallige klussen op werkgebied, op Wandernan, in huis en met project X! Nu ik dit schrijf tijdens dag 1 voel ik mezelf even heel gelukkig. Het voelt serieus als een soort mini-vakantie.

Zaterdag, tegen het einde van de middag check ik mijn mail. Oh. K.t. Ik had mijn Appie bestelling nog moeten aanpassen.
Nu krijg ik een paar cadeautjes (drank), een fles champagne (want die plemp ik altijd in mijn mandje als ik een online bestelling doe, die ik later nog wil aanpassen, om snel aan het minimale bestelbedrag te komen).
Een fles Louis Roederer brut premier van EUR 50,- komt mijn kant op. Handig. Ook deze downer keer ik om in mijn voordeel. Ik spreek met mezelf af dat ik deze in goed gezelschap mag opentrekken, wanneer 75% van de omzet van Q1 en Q2 2021, in Q1 volgend jaar haal. Helpen jullie hopen (en dus mensen doorsturen) om deze streep te halen? Dan hou ik jullie op de hoogte van de uitkomst van het Roederer-schandaal.

’s Avonds haal ik cadeautjes uit alle hoeken en gaten. Zo. Eens zien wat ik eigenlijk verzamelt heb de afgelopen tijd…
Ik pak het in. Bedenk wat er nog moeten komen en geniet van de voorpret. Joehoe!

Zondag

Ik slaap uit tot acht uur. Kruip lekker achter mijn computer en wissel elke klus af met een klusje wat ik al eeuwig in huis moet doen. Dweilen. De Nespresso ontkalken. Dat soort dingen. Een fantastisch rommeldagje. En denk je eens in. Zo heb ik er nog een paar!

Caro van Lotus komt langs met een tas vol cadeautjes allemaal stuk voor stuk bijzonder mooi ingepakt. Wat een plaatjes.

Ik vind het bizar dat ik hier, met mijn gezonde lijf, gevaccineerd en al, zonder zieken om me heen, gewoon nog dagen achtereen binnen mag blijven. Als een soort Middeleeuwse lepralijder. Maar dan zonder lepra.
De boot naar Elounda vaart niet uit!
-> deze grap heeft wat uitleg nodig. Ooit, was ik op Kreta met mijn ouders en broer. We zijn tot 3x toe naar Agios Nikolaos gereden om daar te horen dat de boot naar het lepra-eiland Elounda, niet uit zou varen.

Ondertussen lees ik dat er weer een nieuwe corona-variant uit is. Dat is toch ook vervelend! Heb je eindelijk corona in huis, is er alweer een nieuwe uit. Alsof je een dag voor de keynote van Apple een iPhone 12 hebt gekocht…

Ik heb overigens wel een oplossing voor het probleem:
– 5 covid centers op strategische plekken in NL
– mensen razendsnel opleiden tot Covid superstar (dat kunnen dus allerlei soorten werkzoekenden zijn, graag ook wat verzorgende types uit AZC’s halen die doelloos rondlopen)
– ipv medicijnen en vacci’s te promoten: gezond eten en lifestyle promoten (met de 5 pijlers sporten, gezond eten, genoeg slapen, naar buiten gaan en stress verminderen)
– alles open
– draaiorgels blijven verbieden (dat is gewoon om persoonlijke redenen)
– alle app’s toegangscontroles, mondmaskers, zelftests en testcenters afschaffen (kost alleen maar geld)

Mocht u niet direct enthousiast worden van dit plan:
– reguliere zorg kan weer doorgaan
– verminderen depressieve tieners
– kinderen in kwetsbare situaties kunnen naar school
– basisschoolkinderen lopen geen achterstand op
– de economie kan weer draaiende gehouden worden
– er belanden minder mondmaskers in de berm
– er worden geen onnodige medicijnen, teststokjes etc geproduceerd
– we gaan uit van een natuurlijk verloop

Ik snap dat de grote problemen zullen zijn ‘waar haal je mensen vandaan’ en ‘hoe leid je snel mensen op’, maar come on, we zitten hier in een land waar we topmanagers hebben. Challenge accepted…

Deze week gepubliceerd

Deze week op de agenda

  • klusjes afvinken!
Geen reacties op Weekly Whereabouts #371 : 5% afvallen in 5 weken, champagne en mini-vakantie

Weekly Whereabouts #370: Veluwe, Den Bosch en heel veel mooie projecten

Goedemorgen! Vanuit mijn bed tik ik eindelijk weer eens wat whereabouts. Ik was jullie niet vergeten. Natuurlijk niet. Maar er gebeurden een paar dingen achter elkaar waardoor ik even niet…

Goedemorgen! Vanuit mijn bed tik ik eindelijk weer eens wat whereabouts. Ik was jullie niet vergeten. Natuurlijk niet. Maar er gebeurden een paar dingen achter elkaar waardoor ik even niet zoveel zin had om te schrijven.

Daarbij had ik ook juist heel erg leuke dingen. Weekendjes weg. Eindelijk! En heel, heel veel mooie, gave, geweldige projecten waar ik keihard aan gewerkt heb.

Waar waren we? De reading van deze mevrouw, ik had haar naam niet genoemd: Anita Kaandorp coaching. Echt een aanrader wanneer je ergens helemaal in vastloopt.

Veluwe

Ik ga een weekend naar de Veluwe met 3 vriendinnen. Bij aankomst is het direct duidelijk. Mijn vriendinnen houden van kamperen. En vinden mij een snob. Ik lach me dood. De in de tekst aangeduide oven, daar past mijn hand niet eens in. Ik kom aan met een tas vol lekkers van MamaMieppie. In die tas zit een quiche. Ik stuur Mieppie een foto van de oven. Ik besluit dat ik maar weer op de bank slaap.

Zodra de wijn open is gaan we lekker.

We wandelen dat weekend kilometers.

H fixt heerlijke ontbijtjes. Ik maak een herfstige pasta. En zo nemen we het leven door. Of een deel ervan. Niet per se de betere delen. En je krijgt van dit soort foto’s…

Herfstvakantie

Dan is het herfstvakantie en ik geniet daar met volle teugen van.

We doen een carwashje (vinden we een uitje…) en een uurtje Jump City… Het laatste uur van de dag. Dat levert dit soort plaatjes op.

De volgende dag gaan we met mijn moeder naar Amsterdam. We hebben een missie: tentoonstelling Maison Amsterdam, waar allemaal Nederlandse ontwerpers staan. Heel leuk om te zien! Het regent die dag behoorlijk, maar we kunnen tussen de meeste buien door.

Lunch in het Hard Rock. Daar maak ik deze foto. Ik hou ervan.

Vervolgens gaan we nog even shoppen. Een lang gewenste tas voor mij. Heel veel snoep van Captain Candy voor de meisjes.

In het weekend binden we eindelijk de schaatsen weer onder. Pippa leeft helemaal op van deze activiteit. Want mijn lieve schat heeft het een beetje zwaar deze weken. Ze is erg verdrietig over de scheiding. Ze praat er veel over en voelt zich diep ongelukkig. Maar als ze op het ijs staat vergeet ze al die dingen even en komt er een grote smile op haar gezicht. Ergens deze week praat ze ook met een heel lieve kindercoach.

Noor heeft vriendin A te slapen. We doen een pizza night. En ontbijten uitgebreid.

Mooie projecten

Ondertussen werk ik vrij lekker door. Zo lever ik de site van Reishuisje af. Moet je eens naar kijken als je eens met wat meer mensen weg wilt!

Ik maak een site en help BABS Brigitte. Een buitengewoon ambtenaar burgerlijke stand. Zij maakt de vetste bruiloften mee.

Ik ga van schoonheids- naar nagelsalons en een leuke pedicure. Wordt langer ingehuurd door cateraar MamaMieppie (heb je al haar prachtige weekendtassen al gezien voor de feestdagen? Gevuld met lekkers om het jezelf makkelijk te maken).

En ondertussen werken we in de virtuele winkel van Lotus Diffusers ook keihard om alle nieuwe producten op tijd voor Kerst en Sinterklaas in de shop te krijgen.

Den Bosch

Twee weken na de Veluwe ga ik met vriendin M naar Den Bosch. Om te shoppen. En boy… heb ik geshopt! Voor 1x keek ik werkelijk nergens naar. Alleen naar of het leuk was of niet.

We sliepen in het Golden Tulip aan het centrale plein gelegen. Dit hotel krijg even een eervolle vermelding voor absoluut geweldig hotel om te shoppen.

– super gastvrij
– parkeerplaats naast het hotel voor een zeer acceptabel bedrag
– mega bedden
– shopweekend deal met diner, wijn, water in de brasserie die echt gezellig is

Met M kan ik lachen, goede gesprekken hebben én stil zijn. Kortom, de gouden combi voor 36 uur dik genieten.

Op de terugweg worden we omgeleid over een donker dijkje in de Betuwe. Het regent pijpenstelen en ik vraag me af of ik dit nog leuk vindt. Het is dat ene dijkje waarover ik eerder lyrisch schreef in een ander blog. Dat het zo mooi en fantastisch is. Op een zonnige lente-dag dus.

De volgende dag pak ik al mijn tassen uit… KUT er zit nog een anti-diefstal label aan een van de items. Maar hey, de winkel waar ik kocht heeft een uitmuntende klantenservice. Dus ook even kudos voor Clous mode in Den Bosch.

De kast van Moon

In de week erna komt Moon mijn kast brengen. Oh wat een plaatje… ik ben er zo verliefd op. Hij is echt precies goed. Moon, mijn huispimper (grijns), heeft inmiddels drie meubels voor mij gedaan. Wil je lezen wat ze nog meer heeft gedaan en een kijkje in mijn crib lees dan: De meubels van Moon in mijn huis.

Start project gang

Opeens ben ik het zat met mijn gang. Al bijna een jaar kijk ik tegen een geel muurtje aan. Blijft de vloerbedekking op de trap een beetje eigenaardig ruiken en mijn slordig gekladde ‘welkom’ op de muur in goud is nu ook wel een beetje passé. Niet dat mensen niet meer welkom zijn natuurlijk, maar je snapt het. Daarbij zwerven er, zeker in de winter, laarzen, UGG’s en slippers door de gang. En die dikke winterjassen passen heel niet op de kapstok.

Ik overweeg een klusser te zoeken, maar daar zijn mijn ouders het niet direct mee eens. Kunnen we makkelijk zelf. En zo komen ze buffelen in mijn gang. Zelf doe ik in het weekend, de enige dag dat ik vrij ben, zondag, even lekker wat wandjes. Verven is echt zo’n verschrikkelijk leuke klus. Even je hoofd leeg maken en echt eer hebben van je werk.

Maar alle rest is voor mijn ouders. Zo fijn! Duizendmaal dank! Zo blij met het laatste stukje van de puzzel.

Sint Maarten en kaasblokjes

Yes! De kids kunnen Sint Maarten lopen. Noor regelt het zelf (en dwaalt daarbij, as usual, af, kind van haar moeder…). Ik loop met Pippa, twee vriendinnen en een stel ouders.
Bij een huis krijgt Pippa een mooi genaaid zakje met een strikje.
‘U heeft er werk van gemaakt!’ complimenteer ik ze nog. Ze lachen wat vaag in de duisternis.
Thuisgekomen wordt de buit direct vastgelegd op een lijst. En het zakje wordt ontdaan van het lintje. De inhoud..

Pepernoten, kaasblokjes en een discutabel kaartje.

2G

Ik ben echt even een soort down als ik de nieuwe lockdownregelingen hoor. Serieus. Ik had 1 heel tof etentje gepland staan de komende tijd. Met mijn lieve sportmatties van de roeivereniging. En dat gaat dus weer niet door. Erger nog. De plek waar we allemaal komen om te werken aan onze gezondheid, dáár moeten we een pasje gaan laten zien. Of we er wel bij horen. Om te kotsen werkelijk. Nóg erger is dat het op elke plek waar je komt weer over hetzelfde gaat. Of we het erover eens zijn. We zijn het nooit met elkaar 100% eens op dit punt, maar voor fuck sake, kunnen we elkaar gewoon blijven respecteren?

Ik laat vallen dat ik er echt even klaar mee ben. Dat gezeik. En wordt uitgenodigd voor een vrijdagmiddagborrel in een warm nestje. Fijn! Lekker eten. Wijntje. Ik breng even mijn auto thuis en ga op de fiets terug. Het is zo’n avond.

Kunstschaatsen

Pippa houdt van schaatsen. Ze wil ook op schaatsen, dus regel ik schaatslesjes voor haar. Kunstschaatsen. We komen aanlopen bij de Meent, haar haar in een sportieve hoge staart wipt op en neer. Ze huppelt bijna.
‘En als ik dan kampioen ben, moet ik zo’n mooi glitterpakje aan,’ weet Pip te vertellen.

Aangekomen bij de ijsbaan kijk ik mijn ogen uit. Zo’n zestig meisjes van 4 tot 20 trekken hun schaatsen aan, beschermers met glitters, tassen met wieltjes en flikkerende lampjes, van die echte glitterrokjes… Als het bijna tijd is gaan ze allemaal in de rij voor de ingang van de baan staan. Wow… wat een gedisciplineerde bedoening dit.
Pippa heeft het ook door en barst in tranen uit. Kut… nu moet ik zo’n moeder worden die gaat zeggen dat ze echt het ijs op moet. Dat ziet er natuurlijk weer uit alsof ik een oude droom op mijn kind projecteer.

Maar gelukkig weten die ijsmeisje het prima te regelen, er komt meteen een meisje bij Pippa schaatsen die haar helpt zodat ze ook wat rondjes doet. Rondje twee zie ik haar oude glimlach verschijnen. Pfoei!
Als ik haar ophaal is ze weer die bijna-kampioen, die nu visjes kan schaatsen en kontje-val kan doen.

De week erop zie ik haar opeens op één been heen en weer glijden.

Modeshow

Of ik een modeshow wilde lopen voor filmpjes op social. Nou nee, eigenlijk niet. Maar het is voor Loes. En stiekem ben best nieuwsgierig naar de toverkunsten van Loes. Dus ik zeg ja.
En wat blijkt, ik vond het echt heel leuk om te doen. Al die mooie, nieuwe kleding. Dingen die ik werkelijk nooit uit het rek zou trekken. Verrassende combinatie’s. Ik in een blouse met trui. Zie je anders nooit.
Voor het meisje wat vroeger duizenden modetekeningen maakte en ooit ook bij de modevakschool is geweest was dit toch weer een kersje op de taart.

Uit met de roeivereniging

Over kersen op de taart gesproken. We gaan tóch uit met de roeivereniging. Een early dinner. Eerst lijkt dat idee vrij raar. Ik bedoel, waarom zou je om 16:00 aan tafel willen zitten?

Ik fiets er naartoe in een nieuw outfit, in opperbeste stemming. Moet je mee uitkijken. Net precíes het moment dat je denkt ‘ik ben in opperbeste stemming’….

Maar goed. We laten ons volledig in de watten leggen door Frenkie van het Bakkershuys. Vrij exclusief, en treurig. We zijn de enigen deze avond. Maar echt mensen… ga gewoon lekker om vier uur eten, merk je niets van!

Om kwart voor acht staan we buiten.

Gaan we nu al naar huis? Nog eentje dan…

1 reactie op Weekly Whereabouts #370: Veluwe, Den Bosch en heel veel mooie projecten

Weekly Whereabouts #369: een reading, ontsnappen en lekker op pad met de meisjes

Nee, nee, ik was jullie nog niet vergeten… Time flies! Als een Concorde eigenlijk! Ik zal vorige week even samenvatten. Maandag – woensdag Meh… ik voel me niet fit. Geen…

Nee, nee, ik was jullie nog niet vergeten… Time flies! Als een Concorde eigenlijk! Ik zal vorige week even samenvatten.

Maandag – woensdag

Meh… ik voel me niet fit. Geen zin om te koken. Deze dagen ga ik een beetje op de overleefstand. Veel werken, want er is gewoon een hoop te doen en verder haal ik bakjes eten bij de groentenman. Of groentenvrouw.
Er zijn zoveel leuke projecten die op mijn pad komen!

Donderdag

In de middag deed ik om drie uur mijn computer uit. Ik bereidde mij voor op een Akasha reading. Ja. Je snapt dat dit volledig buiten mijn comfort zone is. Maar toen ik de website van Anita Kaandorp maakte, vroeg ik me af of ze wellicht ook wat antwoorden kon vinden in mijn ‘kronieken’.
Een beetje soul searchen is niet weg als je telkens tegen hetzelfde aanloopt en je je afvraagt waarom.

Ik vond het op zijn zachtst gezegd een bijzondere ervaring. En een enorm nuttige bovendien. Ik voelde me lichter en een stuk beter toen we klaar waren. Ok, ik zal eerlijk zijn, er kwam tissues aan te pas. Heus.

‘Ik zie vooral dit bij jou.’ (Anita doet een soort hindoe beeld met zestig armen voor met knippende vingers) ‘Jij zit de hele dag van alles te regelen voor mensen.’

‘Jouw lat ligt skyhigh.’
Vind ik wel meevallen.
‘Ja, dat klopt dat jij dat vind haha.’
Het is ook niet erg. Als ik maar bedenk dat andere mensen dat niet hebben en daar dus ook niet naar leven. En ik dat ook ok moet vinden. Au. Ja. Ik ziet het punt.

‘Jij denkt alleen maar, probeer eens wat te voelen.’
We proberen het.
Lukt matig.
We proberen nog wat.
‘Ik snap wat je bedoelt, hoe kunnen we dit zo snel mogelijk fixen?’
Proest. Is natuurlijk weer niet iets wat je 1,2,3 kunt leren.

Maar goed, mocht je dus ergens een beetje vastlopen, of dat nu op werkgebied is, of iets anders. Anita kan je met 1 reading een stuk op weg helpen. Dat ze ook nog NLP geleerd heeft en tal van andere talenten heeft, is zeker meegenomen.

Conclusie van deze reading was dus onder andere dat ik best weer eens mag proberen wat te voelen. Dat voelt een beetje of iemand me van een klif duwt. Oh wacht. Dat droom ik ook regelmatig.

Vrijdag

Ik schrik om tien voor acht wakker. Dat is niet goed… Mijn kinderen moeten over 40 minuten gevoederd en met nette haartjes in de klas zitten. Fuckfuckerdefuck.

’s Avonds gaan we voor het eerst weer een escape room doen. Infinicorp in Alkmaar. Leuke kamer. Alleen deed een cruciaal onderdeel het niet. Vervolgens belanden we in ‘het barretje van R’. Dat blijkt nog een serieuze aangelegenheid te zijn.

Zaterdag

Bij nacht een vrouw, bij dag een vrouw. Om zes uur sta ik weer op. Whop! Aan de slag. Ik wil vandaag met de kinderen op pad voor een paar dingen in huis die echt eens geregeld moeten worden. Schagen. Pippa geeft haar verjaardagsgeld uit. Ik ga ondertussen drie winkels in terwijl de dames de hele speelgoedwinkel uitpluizen op zoek naar het allerbeste kado. Ondertussen halen ze met Pippa’s geld die ze bij zich heeft in haar tasje iets uit zo’n ballenautomaat. Pippa haalt ook voor Noor iets, wat ik zó lief vind. Mohhh… skattie toch!
We ontdekken (ja, ik weet dat het raar is dat ik hier nog nooit binnen ben geweest), ijssalon Picobello. Wow. Ik bedoel, ik weet allang dat ze hier ijs verkopen maar ik zie mensen altijd op zo’n ongezellig ijzeren bankje voor de deur zitten, of op het muurtje wat ’s middags geen zon vat. Weet ik veel dat er een prachtige salon is, met gezellige bankjes en een zonnig terras aan de achterzijde. Mevrouw ijssalon vind het ook jammer dat ik het nu pas ontdek, ze gaan na morgen namelijk dicht voor een winterstop.
Pippa is het zat, maar ik heb een missie. Stickers, glitters, lint! We gaan lekker knutselen aan cadeautjes voor kerst deze vakantie. Ja, you know me. Alles op tijd. En vooral… combineren…

Zondag

We gaan naar de Boet. Een tuincentrum in Hoogwoud. Eigenlijk moeten we alleen bij de naastgelegen HUBO zijn, maar ik wil kaarsjes hebben. Dus moeten we heel die winkel door. Niet erg, we vinden er natuurlijk heus iets. Mijn klantenpas staat nog op mijn oude adres. Ik herinner mij dat iemand de vorige toen we tegen dit probleem aan liepen zei dat ik dit moest oplossen bij de klantenservice.
We wachten 5 minuten. Voor ons staat een stel te mekkeren. Maar het is zondag en ik hoef nergens heen.

We zijn aan de beurt.
‘Goedemiddag, ik wil graag het adres van mijn klantenpas laten wijzigen.’
‘Heeft u het al online geprobeerd?’

Gelukkig spreekt mijn gezicht boekdoelen.
En heb ik een dochter, die zulke mensen feilloos kan nadoen. Dus op de terugweg in de auto lachen we er nog maar eens om.

Kom op. Je hebt maar één ding te doen vandaag. En dat is die effing klantenservice bestieren. Ik word zo moe van zulke mensen.

Desalniettemin, een mooie week!

Deze week gepubliceerd

Deze week op de agenda

  • vriendinnenweekend Putten

Vakantie boeken? Iets bij BOL of Ali bestellen?

Als je dat via een van deze links doet, dan krijg ik commissie over jouw aankopen… Betaal je zelf niets meer voor, maar je laat mij wel stuiteren van geluk.

Geen reacties op Weekly Whereabouts #369: een reading, ontsnappen en lekker op pad met de meisjes

Weekly whereabouts #368: 8 jaar, veiligheid en dozen

Ach lieve mensen, natuurlijk was ik jullie niet vergeten! Hoe was mijn week… de silver linings. En dat waren er heel veel. Maandag Nou. Opeens was het herfst lieve mensen….

Ach lieve mensen, natuurlijk was ik jullie niet vergeten! Hoe was mijn week… de silver linings. En dat waren er heel veel.

Maandag

Nou. Opeens was het herfst lieve mensen. BAM. Regen in je gezicht, winterjassen opgezocht.

Dinsdag

Samen met Caro bespreek ik de laatste details voor het Golden Weekend in haar webshop. De foto’s die we een paar weken terug maakten doen het goed op Instagram en we merken dat de betrokkenheid gigantisch is. Mocht je ooit een webshop willen beginnen… ik heb nog wel wat tips & tricks voor je.

We vullen een box bij de speelgoedwinkel. Nu kan Pippa bijna jarig zijn!

En hop naar TikTok dansen.

Omdat Pippa bang is voor de Taliban, doen we de olie ‘veiligheid’ in de diffuser. Geen idee, maar het werkt. Voor het eerst sinds een week komt ze niet meer nog een keer extra uit bed. Winst. Ik voel me wel een idioot als ik mezelf hoor vragen ‘Pippa, heb je je veiligheid bij je?’. Alsof ik zo’n glutenvrij moeder ben. Niets mis met

Woensdag

De kindjes gaan naar P daddy. En ik… ik eh… doe niet zoveel behalve veel en hard doorwerken.

Donderdag

Echt geen idee meer.

Vrijdag

Studiedag. Ik begin met een rondje sporten. De meiden zijn zo onwijs lief! Zonder het te vragen hebben ze van alles voor me gedaan. Een was opgevouwen en opgeruimd. Vaatwasser uit- en ingeruimd. Topkindjes.

’s Middags gaan we even lekker naar Jump City. En naar wat woonwinkels. Het is tijd om het in huis weer wat knusser te maken!

De hiphop juf van Noor app’t. Of ze nog komt. Oh serieus… we hadden het daar nog over. Zo ongeveer twintig minuten geleden. We zijn te relaxt. Dat kan ook hè.

Zaterdag

Nachtmerrie. Dezelfde nachtmerrie die me al plusminus 8 maanden achtervolgd. Waarom kan ik hier niet vanaf komen? Telkens dezelfde hoofdpersoon.

Een paar uur en nog wat teleurstellingen later ben ik het zat. Ik app Caro.
‘Caro, mag ik komen werken?’
Het mag.
En óf ik mag werken. Negen uur lang buffelen we aan een stuk door. Ok, we stoppen even voor patat en dan gaan we weer net zo vrolijk verder. Dozen vouwen, orders klaar zetten, labels en pakbonnen printen. Lachen, koffie lurken, en weer door om honderden pakketjes te verpakken.
Wat een succes.
Ergens halverwege stop ik even.
‘Hey Caro, weet je nog, toen je voor het eerst aan mijn keukentafel zat, en je me vroeg of ik misschien zo’n webshopje voor je kon maken, omdat je graag een paar diffusers wilde verkopen?’
Proest.

Zie hieronder een klein deel van de lichting die maandag nog de deur uit ging.

Zondag

Ik word wakker zonder mijn schatje. Voor het eerst in de 8 jaar dat ze bij me hoort, word ik wakker op haar verjaardag, zonder dat ze er is. Dat was bij Noor zo en nu weer. Gatverdamme! Je kunt je voorbereiden op van alles, qua scheiden, maar dit vind ik een van de moeilijkste dingen.

Gelukkig mag ik komen ontbijten. Vergeet ik de cadeautjes van grote zus. En kan ik nog een keer op en neer.

M komt langs met haar 1 1/2 jarige kind. Dat is fantastisch. Dit kind heeft instant twee moeders erbij. Ook wel even lekker voor de echte moeder.

Pippa mag zelf de kaarsjes in haar taart doen. Ze steekt er een recht in haar eigen gezicht. Want dat is leuk. Ik wilde eigenlijk een heel toffe dripcake met unicorns en macarons voor haar bestellen, maar de taartenmevrouw in het dorp is een snauwerig mens op Instagram. Ik bedoel maar, als je na 3 DM’s nog geen taart hebt kunnen bestellen dan is het niet leuk om te horen ‘dat ze het wel heel druk heeft! EN DIT NIET HAAR ECHTE BAAN IS’. Stom wijf, doe dan niet alsof je taarten bakt.

Vervolgens is het stil. Ik denk aan mijn huis. Mijn huis waar de spetters tomatensaus van vrijdag nog aan de muur gekleefd zijn, het oud papier hoog opgestapeld in de woonkamer ligt. Een half lauw wasje in de wasmachine hangt en de trap naar zolder nog uit staat. Waar een berg ongewassen witte was op mij ligt te wachten. Kortom, daar waar het één grote kolerezooi is. En ik ben nochthans zo netjes.

We wachten twee uren… dat is lang hoor, als je jarig bent. En moeilijk! Pippa hangt tegen me aan. Ik voel haar ongeduld… Ik vind het zo sneu… Arme skat!

Maar het komt goed! Ze wordt schandelijk verwend. Als iemand het verdiend is het dit lieve meisje wel!

Thuisgekomen kan ik niet over mijn wallen heen kijken. En dan moet ik dus nog de tomatensaus van de wand halen. De was er in gooien en en en….

Geen reacties op Weekly whereabouts #368: 8 jaar, veiligheid en dozen

Weekly Whereabouts #367: kermis, weekend en Pippa haalt haar B

Jawel! Het is zo ver. Pippa haalde haar B diploma. En ik had een echt weekend! Maandag Noor heeft een vriendin te spelen. ‘Nanda, waarom zijn jullie eigenlijk uit elkaar?’Ik…

Jawel! Het is zo ver. Pippa haalde haar B diploma. En ik had een echt weekend!

Maandag

Noor heeft een vriendin te spelen.
‘Nanda, waarom zijn jullie eigenlijk uit elkaar?’
Ik vind dat een stoere vraag. Ik kan me niet voorstellen dat ik zoiets vroeger aan een moeder van mijn vriendinnen zou stellen.
‘Wat leuk dat je het vraagt… ‘ En ik leg het haar zo’n beetje uit.
‘Wil je een nieuwe vriend?’
‘Dat lijkt me wel gezellig. Maar dan moet ‘ie wel heel lief zijn…’
Ze is het met me eens dat dat een vereiste is. We bespreken wat andere kwaliteiten die zo iemand moet hebben.
‘En tja, dan moet ik ook nog iemand vinden die mij leuk vindt.’
‘Dat lijkt me niet zo’n probleem.’
Ahhhhh… dát is even fijn om te horen zeg. Hoewel ik er niet dagelijks bij stilsta, is het natuurlijk wel iets wat ik me afvraag. Waarom zou iemand mij nu opeens wel leuk genoeg vinden?

Pippa komt laat thuis van een kinderfeestje. Ze heeft op haar buik in het gras liggen zingen en ze waren allemaal een zeemeermin. Later zie ik de filmpjes. Zo lief!

Verder in het nieuws vandaag: ‘Duitser zonder mondkapje schiet pompbediende dood die hem bier weigert’ en ‘Vaccinatieruzie leidde tot partnermoord in Almelo’.
We’re on the verge of a breakdown ladies en gentlemen.
Ondertussen in de kleuteropvang het vrolijke Catshuisje: crickets chirping.

Dinsdag

Het is nog kermis in het dorp. Noor heeft al haar geld al opgemaakt, maar nog steeds geen churro’s gehad. Ik zeg dat we vanmiddag uit school nog wel even churro’s gaan eten dan.

We doen het. En toch nog maar even wat muntjes voor de LaBamba, want die is echt het einde en Pippa is er niet in geweest. We houden nog 1 muntje voor ieder over. Die gaan we na het eten opmaken, aangezien we toch bijna op de kermis wonen.

Woensdag

Sporten. En heel lang doorwerken, want de kinderen zijn de komende 5 dagen bij P.

Donderdag

Boksen. Prikkie halen. Werken.

Vrijdag

Sporten, afspraak en dan doorwerken tot een uur of zeven. Tot ik alles netjes af heb. En nu ga ik twee hele dagen weekend nemen. Echt weekend. Ik voel dat dat even nodig is om niet maar door te jagen. Ik bedoel, met een eigen toko zijn er altijd nog 100 dingen te doen.

Zaterdag

Omdat ik vandaag niets mag doen, heb ik mezelf een taak opgelegd. Ik ga een taart bakken. Zoals eerder gemeld heb ik geen enkele ervaring op dat gebied. Ik vind twee dingen: a) het valt niet tegen b) wat een berg afwas voor 1 taart… Nee, ik heb er geen foto van, zo goed was hij nu ook weer niet.

Uit eten met mijn collega’s van de Vijzelstraat. Voor het eerst met 7 mensen aan een tafel. De verhalen. 7 Levens worden doorgenomen. Tijd tekort. Hoe het zit met mijn datingleven.

Zondag

Pippa zwemt af. Om half negen. Aangezien ik gister pas om 1 uur uit Amsterdam terug was, is het gevoelstijd is vijf uur ’s morgens. Trots zwemt ze haar baantjes. Ze kan inmiddels prachtig duiken en die borstcrawl is zo mooi. Trots op mijn schatje.

We eten taart, die ik voor de gelegenheid eens zelf heb gemaakt. Jawel, het is deels gelukt.

Schoenen kopen met Noor.

F1 kijken op de bank bij P. Ik val op het juiste moment eventjes in slaap. Om vervolgens het meest spannende stuk op het puntje van de bank mee te maken.

Daarna doe ik nog een een tukje op mijn oude bank en krijg ik eten.

’s Avonds komt Pippa uit bed.
‘Mama, ik ben bang.’
Waarvoor? Monsters? Ik jaag ze weg! Heksen? Bestaan niet! Mummie’s? Die kunnen helemaal niet echt leven.
‘Dat die enge mannen van de Taliban hier komen.’
Ok, did not see that one coming.
Ik probeer uit te leggen dat dat niet kan. Denkt even aan die 12 mannen uit de woestijn die zijn opgepakt in Eindhoven. Vroeger zou ik ook gezegd hebben dat een allesvernietigende pandemie ook nooit echt kan bestaan.

Deze week gepubliceerd

Deze week op de agenda

  • Pippa 8 jaar!
Geen reacties op Weekly Whereabouts #367: kermis, weekend en Pippa haalt haar B

Type on the field below and hit Enter/Return to search