Wandernan

Wandernan

Reisinspiratie voor gezinnen

Categorie: Weekly whereabouts

Weekly whereabouts #348: homeschoolworkplay en hulp uit alle hoeken

Zo. Dat was me het weekje wel mensen. Ik dacht maandag al dat ik gillend gek werd. Het begon zo. Ik dacht dat ik de dames had gevraagd om alles…

Zo. Dat was me het weekje wel mensen. Ik dacht maandag al dat ik gillend gek werd.

Het begon zo.

Ik dacht dat ik de dames had gevraagd om alles in orde te maken. En dacht dat ik alles getest had.
‘Mam! Er staat niets in Gynzykids!’
‘Werkt het wel?’
‘Ja, maar er staan geen taken.’

‘Mam! Ik moet om half negen op teams zitten!’
‘ Dat werkte toch?’
‘ Ja, maar ik had niet gekeken of ik ook bij een vergadering kon met mijn iPad…’
Fuck.

Om elf uur belt de juf van Pippa. Of ze wel aan het werk is.
‘Ja…’
‘Lukt het?’
Ik bedenk me dat we een half uur geleden nogal erm… een emotionele uitbarsting hadden. Waarbij ik mogelijk mijn kind niet per se zekerderder van zichzelf heb gemaakt.
‘Er is enige frustratie.’
Het blijkt dat ze al twee instructies gemist heeft. Ah! Die memo had ik even gemist.

Iedereen die mij een béétje kent weet dat ik niet snel een memo mis. Doorgaans lees, registreer en file ik ze binnen vijf minuten na binnenkomst. Desnoods color-coordinated.

Juist.

‘Ik stuur de mail nog wel een keer.’
‘Nee joh, zeg dat wachtwoord nog eens op.’

Juf M zegt het uiterst zorgvuldig op. Vijf minuten later zit Pip in de vergadering.

Ik hoor haar ergens later deze week ook zeggen.

‘Sorry, ik kwam te laat in de vergadering, ik heb nog niets opgeschreven.’
Dat klinkt best dapper voor iemand met zo’n schattig gezichtje, die op haar TrippTrapp zit.

Hulp

Na het schrijven van vorige blog heb ik zoveel leuke reacties gekregen! En zo onwijs veel hulp.

  • er wordt een state of the art bureau custom voor mij gemaakt, compleet met USB poortjes, kabeldoorvoer (en klemmetjes aan de onderkant… love it). Kootje, moet daar niet een USB-C poortje bij? Ik krijg een gedetailleerde stopcontact schema in mijn mailbox en bestel dat en verf.
  • Y las mijn blog vorige week en kon zich niet voorstellen dat de plaatselijke ondernemers weinig inventief waren. Zelf komt ze uit dit dorp maar werkt bij BEKO interieurs in Heiloo. Drie app’jes heen en weer en ik weet wat voor vloer ik wil, hebben we een afspraak voor het leggen gemaakt en ‘s avonds komt ze nog even stalen en verfwaaiers brengen.
  • schilder R maakt mij intens blij door toe te zeggen dat hij mijn schrootjeswand gaat schilderen. Deze eyecatcher in de woonkamer (waar het bureau voor komt te staan) mag natuurlijk niet verkloot worden. Zal ik het trapgat dan ook maar doen? Superfijn!
  • op straat word ik uitgenodigd voor een weekend Texel (door een bekende, even voor de duidelijkheid)
  • een secret santa belooft wat stripboekjes op te sturen als welkomstpakket voor de dames
  • lieverd C vraagt zich af of ik een hangkastje met glazen deurtjes kan gebruiken
  • eerder kreeg ik al twee dekbedhoezen van M waar Pip dolgelukkig mee is
  • M biedt me haar bus aan als verhuismiddel
  • MamaMieppie belooft soep en broodjes op verhuisdag
  • ondertussen biedt interieur’goeroe’ J nog steeds op afstand hulp
  • en werkt Karwei in Broek op Langedijk ook als een geoliede machine. Vandaag bestelt, morgen ophalen in een tijdslot. Je winkelwagen met spullen staat klaar. Perfect. Eigenlijk dus sneller dan zelf rondwandelen..
  • en natuurlijk staan mijn ouders klaar met raad, daad, hulp en latjes

Al deze hulp is zo onwijs lief (en nodig om niet gek te worden)! Dank, dank, dank!

De komende weken

Had ik eerst nog de ijdele hoop dat ik op 18 januari vast wel kon gaan schilderen op de momenten dat mijn kindjes op school zitten, heb ik nu die hoop maar alweer laten varen.

Plan B dan maar (we hebben afgelopen jaar wel geleerd niet al te vast te rekenen op plan A, toch?).
Noor en Pippa werken ‘s morgens en ‘s middags moeten ze mee naar het nieuwe huis, waar ik dan hopelijk al een gezellige plek voor ze op de zolder heb gemaakt, waar ze lekker een nieuwe Playmo wereld kunnen bouwen.

Je zou het bijna vergeten

Ik voel niet snel dat ik onder grote druk sta. Deze week voel ik dat zeker wel. Het is wat pittig. Een huishouden, vier dagen thuis school (dag vijf is gedeelte voor P), een bedrijf, een verhuizing binnen een maand (duizend beslissingen over kleuren, gas, water, licht, verzekeringen, vloeren, stopcontacten, contract voor de verhuurder), bestellingen plaatsen (verf, rollers, glittermuurverf, pannen, schoenen) en oh ja… halverwege de week komt daar een zes documenten tellende mail binnen inzake de ‘ontvlechting’ van de boedel, cash, emoties en het plan voor de kinderen.

Laten we dat niet vergeten.

Met Noor gaat het nog steeds wonderlijk goed.

Pippa vind het spannend om kinderen te vertellen dat haar ouders gaan scheiden. Ook daar lees ik me over in. Ik lees op de cover van een boek op Bol.com ‘je kunt er niets aan doen dat je ouders hebben besloten uit elkaar te gaan, je bent verdrietig of boos, maar je kunt wel veranderen hoe je daar tegenaan kijkt’.
Simpel. Maar effectief lijkt me. Werkt voor veel dingen.

‘s Avonds bij het eten verzinnen we (allemaal!) wat het positieve aan deze nieuwe situatie is.
Natuurlijk komen de kinderen eerst met ‘de kamer’. Vind P het wel lekker dat hij eindelijk een serie kan kijken ‘s avonds zonder dat zijn tv-mattie in slaap valt.

En met mij gaat het relatief aardig. Ik heb het idee dat ik basecamp 1 van de Mount Everest bereikt heb. Ik heb gas, water, licht, WiFi, een verzekering en een deadline.

Zondag gaan we door de documenten van de mediator. Dat is best pittig. Er zijn momenten waarop het mij teveel wordt (de gedachte dat ik met mijn kinderen misschien niet die mooie reizen kan gaan maken, die ik voor ogen had, Noorwegen met een vlot, Zuid-Afrika, Maleisië, Canada the sequel). Ik word al misselijk bij de gedachte alleen met kinderen op vakantie te moeten. Echt… ik weet dat het wellicht irrationeel is, maar stel dat er iets met mij gebeurt en de kids met zijn tweetjes langs een Franse snelweg staan, of ergens midden in Johannesburg? Hoe doen andere single reislustige mensen zoiets? Michal, Denise, kom er maar in, zeg maar dat ik gek ben…
Er zijn momenten waarop P het even niet ziet zitten. Er zijn momenten waarop we lachen. Bv bij het stukje. ‘Ben je bereid af te spreken niet kwaad te spreken over de ander waar de kinderen bij zijn.’
We zijn het er over eens dat we dat beter niet doen.
‘Hoe ga je dit bewerkstelligen?’
We schrijven op ‘gewoon je bek houden, het is te doen.’ En vinden onszelf reuze grappig.
Het kost ons dus ongeveer 3 uur om te ontvlechten op papier. Vind ik meevallen na 15 jaar.

Ik hoop echt dat ik volgende week wat kan laten zien van het nieuwe huis in oude staat!

Nu gaat het er op aan komen mensen, is de muur van Pippa glad genoeg om een regenboogsticker te kunnen hebben. Is de schrootjeswand lang genoeg voor het bureau dat we voor ogen hebben? Is al het basismateriaal om te starten aanwezig? En is de zolder warm en verlicht genoeg om de kids te kunnen laten spelen terwijl ik klus?

Spannende tijden…

Wish me luck! (of kom een ochtendje huiswerk maken met mijn kinderen vanaf volgende week…)

1 reactie op Weekly whereabouts #348: homeschoolworkplay en hulp uit alle hoeken

Weekly whereabouts #346: scheiden en een nieuwe toekomst

Het afgelopen jaar hebben jullie vast gemerkt dat ik met steeds meer moeite de silver linings zocht. Corona, gezeur met B12 en daarna werd het helemaal stil op Wandernan. Niet…

Het afgelopen jaar hebben jullie vast gemerkt dat ik met steeds meer moeite de silver linings zocht.
Corona, gezeur met B12 en daarna werd het helemaal stil op Wandernan.

Niet helemaal voor niets. Ik had even niet zoveel leuks te melden. Het ging thuis niet goed. En uiteindelijk heeft dat erin geresulteerd dat we per donderdag 10 december hebben besloten niet met elkaar verder te gaan.

De trukendoos is leeg.

Dat doet natuurlijk heel veel verdriet. Want je hebt twee kinderen en zo had je het allemaal niet bedacht.

Maar,… mensen die mij kennen en die mij deze week zagen zien ook dat het goed gaat met me. I’m ok.

En waarom gaat het dan toch ok?

#blessed

Er zijn namelijk heel, heel veel dingen om dankbaar voor te zijn.

P

  • in gedachten ga ik terug naar al die mooie reizen de we samen maakten en alle andere avonturen die we hebben beleefd, Motswari, de humpback whales, kleine dibbes, slapen in kastelen, verre oorden en in de lullukke hotel met het IKEA bed. Zoveel mooie herinneringen die ik meeneem.
  • ik had nooit een bedrijf kunnen opbouwen zonder dat ik daar alle ruimte voor kreeg
  • we slaan elkaar de hersens niet in, wonen nog even met zijn vieren in dit huis en heffen nog steeds af en toe het glas

Sporten

Door het vele sporten wat ik het afgelopen jaar heb gedaan voel ik me mentaal en fysiek fit en sterk. Blij met de loft Common Heroes, sportschool de Geus en sportmaatjes Sam, Anne, Kim en Mayo. Bedankt dat er altijd nog ergens een grand café open is. Lachen door de kutcardio heen. Elkaar aankijken en weten dat het zwaar is, maar dat het samen zwaar is en dat is altijd minder erg.

Familie

Op mijn lijst ‘wat ga ik missen in deze relatie’ staan onder andere mijn zwager, schoonzus en hun kids. We hebben in het voorjaar, tijdens de eerste lockdown, zoveel gezellige momenten gehad. Avonden zaten we met wijn in een online escape room. Of ik met mijn zwager een rondje op zoek ging naar lekker eten in de polder en bij Mercato. En nee, we komen vast nog bij elkaar over de vloer natuurlijk!

Mijn ouders, bij wie ik terecht kan voor hulp, in praktische zin of vooral om stomme grapjes te maken. Heerlijk. Love you.

Friends

Je weet pas wie je vrienden zijn als je door een klotetijd heen gaat. En Jezus… wat prijs ik me gelukkig!

Jullie stonden klaar met koffie, hulp, foute humor, wandelingen in de buitenlucht, hier en daar zelfs een knuffel (enigszins coronaproof), mails, appjes, voicejes en aanbod voor oppas…

Met harde, wijze, lieve woorden.

De clubjes

Ik ben onderdeel van allerlei clubjes. Expeditie Kids (de blogmatties), de roeivereniging (zie onder sport), paardrijden, de 4 non blondes en mijn ex-collega’s van Carlson Wagonlit Travel.

Waar ik het nieuws ook maar loslaat, iedereen reageert zó lief, empatisch en betrokken.

Mijn schatten

En dan de tiny humans die het allemaal maar moeten ondergaan. Die er niets aan kunnen doen dat dit hun het hardst van allemaal treft. De kinderen die van A naar B moeten en vice versa.

Ik ben zo onwijs dankbaar voor zulke lieve, lieve kinderen. Noor die zich voor nu heel flexibel toont. Die haar kleine zusje af en toe troost en probeert op te beuren. En die af en toe ‘s avonds met muis onder haar arm geklemd tegen een van ons aan kruipt op de bank. Die het ergens stoer vindt dat ze nu bij ‘de club van gescheiden ouders’ hoort. Erm… Whatever makes you happy, honey.

Pippa die intens verdrietig is en extra knuffelig. Maar die ook de voordelen van twee verjaardagen vieren inziet. En die inmiddels droomt van haar nieuwe kamer met een regenboog op de muur.

De kinderen van wie we (P en ik) hopen dat ze zich nooit hoeven afvragen of ze papa of mama op verjaardag uit gaan nodigen. Laten we het alsjeblieft geciviliseerd doen…

De nieuwe casa

Ik sta al jaren ingeschreven voor huurwoningen. Toevállig kwam er precies een woning vrij op een mooie locatie. Ik heb tegen het universum (samen met andere mensen ook nog…) gezegd dat dit MIJN huis was. Ja, noem me een gekkie, maar die laws of attraction hebben me de afgelopen maanden toch een paar keer leuke dingen toegespeeld.

Op 17 december mocht ik gaan kijken bij het huis. Dat ging allemaal niet zonder slag of stoot. Want ik had niet de juiste papieren (ik moest denken aan Tos van Otje (Annie MG Schmidt), die ook nooit de juiste papieren had).

Aangekomen in het huis, stond daar een hele lieve mevrouw die mij álle tijd gunde om even om mij heen te kijken, thee te drinken en alles even in me op te nemen. Ze maakte me enorm blij met een vloer, gordijnen, lampen en nog heel veel meer.

Ja, dit is inderdaad MIJN huis dacht ik toen ik er zat.

Inmiddels zijn de kamers verdeeld en wordt er druk gepind op Pinterest.

J hielp me met het bedenken van een coherent concept voor woonkamer en kinderkamers.

Dus dat…

Vanaf nu weer de silver linings!

En even for the record: P heeft dit gelezen en goedgekeurd voor publicatie.

28 Reacties op Weekly whereabouts #346: scheiden en een nieuwe toekomst

Weekly Whereabouts #345: veren, complimenten en flow

Wat zou het fijn zijn om eens zonder filters te tikken. Ik doe het niet, maar wat zou ik er van opknappen. Maar ja, ik alleen. En zo’n egoïst ben…

Wat zou het fijn zijn om eens zonder filters te tikken. Ik doe het niet, maar wat zou ik er van opknappen. Maar ja, ik alleen. En zo’n egoïst ben ik niet. Het was de week van veren in mijn reet. Ook wel eens lekker.

Maandag

Boksen gaat ónwijs lekker. Dat is de nieuwswaarde wel zo ongeveer van deze dag. Ik vraag me af… is het nog enigzins interessant om mijn whereabouts te lezen? Het is jammer, want doordeweeks heb ik best vaak momentjes waarvan ik denk, die zijn leuk om te delen. Grappige uitspraken van Noor en Pippa of anderen dingen die me opvallen.

Dinsdag

Hoogtepunt: Paardrijden…. En vette complimenten in mijn app, en plein publique op Facebook. Zo lief dat mensen te tijd nemen er even bij stil te staan. Dat vind ik echt bijzonder.

Woensdag

Sporten. Werken. Ballet.
Pipp zit op de achterbank. We hebben het over de lampions.
‘Noor, ga je weer zo’n lampion maken die meteen aan gort gaat?’ vraagt Pippa serieus.
Ik lig vlak.

Donderdag

Monsterdag! Om tien uur staat de bloemist voor de deur met een enorme herfstbos met pauwenveren. Van school. Toch nog. Keihard werken, een toffe afspraak en zo lekker in de flow dat ik haast vergeet te eten. In elk geval vergeet ik om eten te halen. Dus verse pasta met pesto. Het regent keihard dus ik haal de kids op bij de opa en oma.
Vervolgens leg ik ze in bed, of ben daar mee bezig als er wordt aangebeld. Lieve cadeautjes en weer een bos bloemen. We doen een bakkie op de goede afloop. De kids zien hun kans schoon en blijven rondjes door de kamer lopen met koekjes enzo.

Als ik later op de bank lig voelt een beetje of ik opgebaard ben met al die bloemen om me heen.

Vrijdag

Sporten. Koffie. Werken. Zwembad. Werken, werken. Elite S3 af kijken.

Zaterdag

Sporten. En werken… wat moet je anders? Je kunt je tijd maar beter nuttig besteden toch? ‘s Avonds maken we lekkere hapjes en kijken we mr Bean met de kids.

Geen reacties op Weekly Whereabouts #345: veren, complimenten en flow

Weekly Whereabouts #344: coronablues, microfeest en zo

Ik wil het even hebben over die coronadepressie die iedereen zo ongeveer te pakken krijgt. Mijn week bestond uit: sporten, sportclubjes van anderen, een heul gezellig microfeestje en een paar…

Ik wil het even hebben over die coronadepressie die iedereen zo ongeveer te pakken krijgt.

Mijn week bestond uit: sporten, sportclubjes van anderen, een heul gezellig microfeestje en een paar pittige gesprekken.

Verder:

Geen fuck, geen donder, geen reet.

Jules Deelder – Blues on Tuesday

Coronablues

Om mij heen zie en hoor ik veel mensen afhaken. Kutzooi. Ik heb er geen zin meer in. Klaar mee. Ik ben bang. Niemand wil een extra uur 2020, dus laat die wintertijd nu ook maar zitten.

Ondertussen hoor ik om mij heen ik weet niet hoeveel mensen testen doen. Poe, gelukkig negatief. Een paar ook positief. Gelukkig niet al te veel klachten.

Laten we wel zijn. Het ís kut. Het overkomt ons allemaal maar gewoon.

De crux zit hem volgens mij in de uitzichtloosheid. Stel je voor dat iemand zou zeggen ‘nog twee maanden en dan zijn we er helemaal van af’, dan zou niemand zeuren.

En de een staat er dagelijks met zijn of haar neus boven. En de ander, zoals ik bv, ontspringt de dans door in volledige ontkenning te kunnen leven. Mijn huisgenoten gaan allemaal nog gewoon naar hun school en werk en mijn kantoor was toch al in huis. En we hebben allemaal nog werk zat.

Ik probeer verstandige keuzes te maken. Door een paar mensen wel te zien en andere mensen vooral te ontzien. En door niet te ingewikkeld te doen als dingen even anders lopen. Me niet schuldig te voelen als een afspraak met klanten niet door kan gaan, omdat ik kinderen in huis heb.

Ik probeer extra lol te hebben van dingen die (nog) wel kunnen. Sporten. Wandelen met vriendinnen. Diffusertje aan. Lekker series bingen. Lekker eten. Er zijn genoeg dingen te verzinnen die wél leuk zijn.

Nieuws kijk ik zo min mogelijk. Het nieuws is momenteel toch haast alleen corona-gerelateerde ellende. Cijfers lopen op. Niemand weet wat te doen. We polariseren (club wel St Maarten of geen St Maarten bv).

Mijn ervaring is dat kids flexibel zijn. Je hoeft ze niets te ontzeggen, als je gewoon vraagt wat ze zelf denken wat verstandig is.
‘Is snoep nou echt zo belangrijk?’ zei Noor na een kort familieberaad. Jongens, wat vinden we van StMaarten? Pippa vond het nog wel de moeite waard om binnen met haar lampion langs de deuren te gaan. Kortom, of ik me even in de trapkast of de waskamer wil verstoppen met een zak KitKats.

Met een virus wat 72 uur schijnt te kunnen survivallen op plastic zou ik er ook maar even zes keer over nadenken om kinderen in een bak op anderhalve meter van je voordeur te laten graaien. Ik zeg niet dat je het wel of niet moet doen. Ik ben geen viroloog.

Arme pubers moeten wel een feestje kunnen hebben. In het bejaardenhuis zijn 50 van de 90 mensen besmet. 3 Doden. Defensie moet bijspringen.

Ik maak ook fouten. Ik twijfel enorm aan het nut van mondkapjes (maar gebruik ze zeker wel, solidariteit naar het winkelpersoneel). Ik hou me niet aan álle regels. Als ik met meer mensen in huis ben is anderhalve meter kansloos. En sommige dagen vraag ik me ook af wat het nu allemaal voor nut heeft.

Tips to beat the blues

  • kijk op mijn lijst met Netflix tips
  • luister podcasts van raspositivisten
  • geef jezelf niet teveel ruimte om te simpen
  • trek de natuur in (er bestaat geen slecht weer, alleen slechte kleding)
  • verdwaal op Spotify en vind nieuwe muziek
  • organiseer je huishouden beter, zodat het je minder tijd kost als je weer meer naar buiten kan en mag
  • kook de sterren van de hemel
  • schaf Disney+ aan
  • bestel een thuiskok
  • speel bordspellen
  • begin een bedrijf (verveel je je nooit 😉 )
  • ga sporten
  • ga naar kapper, schoonheidsspecialist, nagelsalon etc

Heb jij nog tips voor mij? Of kan ik iets voor je oplossen?

Waarom schreef ik dit? Gewoon, ik beleef weinig en ik wil je laten weten dat het best normaal is om bij tijd en wijle even een BLEGHHH gevoel te hebben. It’s ok. Echt.

Deze week gepubliceerd

2 Reacties op Weekly Whereabouts #344: coronablues, microfeest en zo

Weekly Whereabouts #343: uitslag, sporten en gniffels

Herfstvakantie… die was natuurlijk, 2020, een beetje anders. Geen verandering van uitzicht, gewoon weer hetzelfde dorp. Doelen stellen voor de toekomst. En roeien met riemen die er helemaal niet zijn….

Herfstvakantie… die was natuurlijk, 2020, een beetje anders. Geen verandering van uitzicht, gewoon weer hetzelfde dorp. Doelen stellen voor de toekomst. En roeien met riemen die er helemaal niet zijn. Ondankbare honden. En ander gespuis.

Maandag

De uitslag van de laatste test (B12 shizzle) is binnen. Ik moet even bellen met de huisarts. Ze komt tot de conclusie dat ik ‘een bijzonder geval ben’. Toch nog iemand die me bijzonder vindt. Gniffel.

Dinsdag

Voordat ik ga paardrijden wacht ik de persco af. Scholen open. Win. Restaurants dicht. Kut. Sportscholen open. WinWIN! Ik ga.

Paardrijden. Vandaag op zure Baco. Om op te rijden een fijn paard. P zegt dat hij na de galop lekker doorloopt. Ik vind ook dat hij voor de galop lekker voorwaarts is. Na de galop is hij niet meer te stuiten. Oh wacht,… dat bedoelde P.

Woensdag

Sporten. Voor het eerst sinds ik ziek was. Het valt niet mee moet ik zeggen. Ik zie sterretjes en het zweet breekt me uit (je zou zeggen dat dat vrij normaal is als je sport, maar ik ben niet zo’n sweatty Betty).

Koffie.

Snel douchen thuis. En dan op weg naar restaurant Buiten voor mijn Social Deal. Midgetgolf, pannenkoek en ijs. Leek me wel iets. Midgetgolf is leuk. Even lekker buiten tussen de blaadjes, eikels, rozenbottels en vogeltjes.

De pannenkoek echter,… is een heel ander verhaal.

Een uur hebben we gewacht, galgje op een servetje spelend, vooraleer ik mij tot de serveerster wendde. Ik had namelijk al gedetecteerd dat ze het vrij druk had.
‘Niet om het een of ander, ik heb zo een afspraak, kun je mij vertellen hoe lang het plusminus nog duurt voor wij onze pannenkoeken krijgen?’
‘Wilt u ze nu al hebben dan?’
Ik, koningin van het geduld, zeg dat we toch al zeker al een half uur zitten wachten (terug rekenend bleek het iets langer te zijn).

Donderdag

Werken voor zover het gaat met twee kids in huis. Vandaag echt heel aardig moet ik zeggen. Eten. Sporten met A. We sporten samen in de loft van Common Heroes, maar daarnaast zit nog de grote sportschool waar je dan automatisch lid van bent (in mijn geval ben ik daar al honderd jaar lid ofzo).
Het is wat onwennig. Geen trainer die tegen je zegt wat je moet doen. Gelukkig heeft A een aardig idee van hoe dat moet. We hebben ondertussen een goed gesprek. Over handdoekjes enzo. Gniffel.

Vrijdag

Sporten. Trainer C heeft kennelijk enorm hoge verwachtingen van ons.
500 meter roeien óf skiën. De ander doet jumps. Dan 300 meter. Dan 150 meter.
Dus. Doe je dat. Einde lesje. Denk je, fijn. Zegt zo’n jongen: en dan nu nog zo’n rondje op het andere apparaat. Mag je wel een wall sit doen ipv een jumps. Je wilt hem op zijn bek slaan. Laat ik eerlijk zijn. Maar je doet het niet. Uit een soort fatsoen.
Ik ben een beetje misselijk denk ik.

Koffie. Gesprekje met S over mijn persoonlijk verzonnen 6 weken keihard sporten. Ik moet door een plateau heen. Niet in de laatste plaats omdat ik zo niet kan paardrijden op een Fries op de Veluwe, maar dat is een ander verhaal.

Anyhoe. Daarna volgt een rondje zwembad, schaatsen zoeken, troep opruimen.

‘s Avonds eten we heerlijk bij vrienden R&E. Iets over een keukeninterventie.

Zaterdag

Sporten. Bijna zonder pauzes. Daarna koffie. En nog een. En champagne. Bedankt A. We weten niet precies waarop we proosten. Ik weet wel een paar dingen. Ruinart, ruïne, geruïneerd. Gniffel.

Auto door de carwash.

Alle retouren regelen van alles wat deze week is binnen gekomen.
Typische zaterdag.

‘s Avonds wordt er gekookt voor L & M. Flammküche met zalm, kip tikka, brownies van de Browniehemel.

Zondag

Sunday, funday. Ik bereid me voor op een week vol sporten, met wat extra afspraken wordt het een uitdaging. Maar eentje die ik heel graag aan ga.

Deze week gepubliceerd

Deze week op de agenda

  • sporten, sporten en sporten
  • etentje met de roeivereniging
  • avondje Refresh
  • nagels bij Cha
Geen reacties op Weekly Whereabouts #343: uitslag, sporten en gniffels

Weekly Whereabouts #342: ziek, site en Disney+

Ik sloot vorige week al af met dat ik zondagavond vroeg mijn bed in dook. Niet voor niets… Deze week verder wat shocktherapie. Waarmee ik jullie niet zal vermoeien. De…

Ik sloot vorige week al af met dat ik zondagavond vroeg mijn bed in dook. Niet voor niets…
Deze week verder wat shocktherapie. Waarmee ik jullie niet zal vermoeien. De silver linings voor jullie!

Maandag

Ziek! Ik check de site van RIVM. Ik kom er niet helemaal uit.
– keelpijn (gisteravond wel, maar dat is goed weggezakt)
– koorts (ik dreef wel uit bed vannacht, maar de thermometer geeft een keurige score aan)
– erge spierpijn (van top tot teen, maar op het nu érg te noemen… nee, ‘t is niet of je bent toegetakeld door een booty builder)

Ergo, ik wil het testsysteem niet belasten.

Ik krijg een bos bloemen. Zonder kaartje. Er staat zelfs expliciet in het rood ‘geen kaartje!’. To whom it may concern: bedankt, ze staan nog steeds prachtig.

Dinsdag

P brengt de kids naar school en haalt ze weer op. Ik slaap veel. Als ik niet slaap kijk ik Jane the Virgin. Kennen jullie dat? Heerlijke foute serie. Fout in de zin van, het is gemaakt als een Latijns-Amerikaanse telenovela. Het speelt zich af in Miami. Telenovela’s zijn soaps, met meer drama en meer over the top gestylde mensen. Er zijn volgens mij 4 of 5 seizoenen van Jane the Virgin. Nee, het is niet voor iedereen.

Woensdag

Ik heb zes sportmomenten afgezegd. En ik mis het enorm. Zowel het fijne gevoel na het sporten als het sociale gedeelte.

Alle andere sociale events cancel ik ook. Werken gaat op zich wel aardig, uurtje hier, uurtje daar. Ik heb ook niet echt werk waar je moe van wordt en wat je desgewenst onder een dekentje op de bank kunt doen.

Donderdag

Vandaag haal ik Pippa zelf maar weer eens op. ‘s Morgens lopen we meestal bijna zwijgend naar school, dan zegt ze nooit zo veel. ‘s Middags staat ze altijd helemaal aan. Ze loopt heerlijk te kletsen over de dag.

Vrijdag

Ik rond een leuk project (bijna) af. En er stromen nieuwe klussen en klusjes binnen.
Voor het eerst ga ik naar de nagelsalon. Wat een verwenning.

Mijn etentje met mijn sportmatties moet ik aan me voorbij laten gaan. Ik zou helpen eten maken, maar ik moet er niet aan denken dat ik ze aansteek met iets, zodat ze zelf ook een week uit de running zijn.

Zaterdag

Om negen uur heb ik afgesproken bij Heer Hugo (heel toffe locatie) met Carolien van Lotus Diffusers. We ontbijten van het buffet en gaan dan aan de slag. Enorm gezellig om zo samen te werken!
Om vijf uur werkt de site weer helemaal en werken we nog de laatste dingen bij. Boks. Hard gewerkt.

Even for the record: het taartje bovenaan was niet mijn taartje. Ik heb er wel een gekregen van Caro… maar ben halverwege gestopt (en de bediening heeft hem per ongeluk weggehaald…)

Foto via Unsplash van Tina Guina. Vond ik gezelliger dan een foto van iemand die ziek is.

Kom je even een kijkje nemen?

Zondag

Wat gaan we doen?
Hm.
Gaan we even lekker shoppen? Noor heeft er zin in. Vrijdagavond hebben we haar kast uitgemest. Alle zomerspullen, mwah-items en te kleine stukken zijn er uit. Uit een krat op zolder visten we nog een paar kledingstukken die ze heeft gekregen van een nichtje of van R. Een glitterbroek met het kaartje nog aan die haar als gegoten zit. Ze danst rondjes. ‘Dit wordt mijn broek voor maandag na de herfstvakantie.’ Noor kan daar erg mee bezig zijn. En ik prijs me gelukkig met al die donaties, want zelf koop ik toch andere dingen.

Vervolgens hebben we een lijst gemaakt van dingen die ze nog mist om haar outfits af te maken. En iets warms, aangezien op school de ramen de hele dag open staan en Noor een vreselijke koukleum is.

Shoppen dus. We pakken er een beker thee bij. En gaan er lekker voor zitten. Shoppen anno 2020. Reuze gezellig en efficiënt. Zowel in tijd als in geld. Er staan 6 tabs open. Kixx, Omoda, Zalando, HEMA, Bol.com en WeFashion.

Als Noor klaar is sorteer ik wat jurken voor Pippa. Ik roep haar. Met Pippa is het heel makkelijk. Die kan zo snel keuzes maken. Pippa wil oorwarmers. Met regenboog en eenhoorn. Best…

‘s Middags speel ik even met mijn blogbaby. Ik verwijder oude whereabouts en ik zie een patroon. Wat is het eigenlijk goed om te schrijven.

In de bioscoop moet je als ouder anderhalf uur je eigen adem inademen. Ik besluit Disney+ te installeren. Kan ik lekker pizza smikkelen onder Frozen II.

Deze week gepubliceerd

Deze week op de agenda

  • herfstvakantie
Geen reacties op Weekly Whereabouts #342: ziek, site en Disney+

Weekly Whereabouts #341: een plan, Eemhof en Pippa 7

Een week vol feestjes met een iets minder einde… Maandag Gezellig wandelen met M veranderen we vandaag in even lekker hangen in Wonder’s met een grote beker thee. Oh, M……

Een week vol feestjes met een iets minder einde…

Maandag

Gezellig wandelen met M veranderen we vandaag in even lekker hangen in Wonder’s met een grote beker thee. Oh, M… die andere keer dat we er waren is dus echt niet afgeschreven bij mij…. dus volgende keer moeten we ze even een dikke fooi geven ;-).

Dinsdag

Vast dingen. Die ik gedaan heb…

Woensdag

Laatste keer trainen met M. Toch raar om na een jaar straks aan een andere trainer te moeten ‘wennen’.
Ondertussen heb ik een plan bedacht waarbij ik nog iets meer ga sporten. En iets minder ga drinken. Gewoon, voor zes weken om te zien of ik door een barrière heen kan. (ja, dat kan…). Al mijn inhaallessen van de sportschool en paardrijden gaan in deze weken. Little did I know, aan het einde van volgende week heb ik voor een maand inhaallessen staan. En ook zal ik even tijdelijk wat minder kunnen daten, tenzij je met me wilt wandelen. Weet je dat alvast…

Iedereen die mij kent weet dat ik een sucker ben voor goede huishoudtech. Dat ik liever investeer in dat soort dingen dan een sopperella in te huren.

Het enige waar ik echt nog een hekel aan had, was het wassen van de ramen. Bij de kapper kwamen we daarop… Don’t ask. Meestal is het eten of Netflix bij de kapper. Eten hadden we al besproken. M. raadde mij aan even Kärcher te checken. Window vaccuum.
Mensen… koop dit. Getest en rete-blij mee. Ik heb voor deze ene keer de goedkoopste gekocht die ik kon vinden. En niet het nieuwste model.

Donderdag

Ik heb een lijst van een A4 lang. En het liefst wil ik alles vandaag doen. Dat gaat natuurlijk niet. Maar ik ben wel écht lekker aan het werk. Er komen zomaar nog drie toffe klussen tussendoor.
Wel erg; ik vergeet voice’jes uit te luisteren en loop daardoor een wandeling aan het einde middag met een leukerd mis. Sorry!

De focus op mijn werk zorgt wel voor veel verwarring in de app merk ik. Je kunt niet overal pieken.

Vrijdag

Ik blijf na de training zo lang mogelijk koffie drinken, zodat de stress weg is als ik thuis kom. Gelukt…

We rijden naar de Eemhof. Waar we eerst lekker gaan zwemmen. Oh maar kluisjes hebben we niet. Nee, prima, leg ik even mijn autosleutel naast jou. Ok?

Maar het is heerlijk rustig in het zwembad en dat is ook wat waard.

In het restaurant kun je ‘s avonds een kanon afschieten.

Een eigen speelhuis, wie wil dat nu niet?

Zaterdag

Vandaag is Pippa 7 jaar! Ze vertelt het aan iedereen die het horen wil. We beginnen met een ontbijt van het ontbijtbuffet. Heerlijk. Boekjes mee, rustig koffie slurpen. Althans, dat denk ik. Een uur nadat we zijn gaan zitten komt iemand ons vertellend at we mogen vertrekken. Hij vind het zichtbaar vervelend om het te melden.
Blijkbaar mag je nog maar drie kwartier over je ontbijt doen.

Ok, geen paniek, we gaan. Alleen moeten we nu de tijd totdat we mogen zwemmen gaan opvullen.

Bij het cycle center staat een electrisch safari autootje te blinken. Laten we die maar doen dan. Pippa vind het best even spannend, maar al snel neemt ze alle boomstammen in het bos mee.

Ok, even snel een broodje en dan is het tijd voor het hoogtepunt van de dag. Zwemmen. We staan in de rij voor we naar binnen mogen en gaan 3000 x van de wildwaterbaan tot we er weer uit geveegd worden. Maximaal genoten.

Zondag

Ik haal een lekker ontbijtje. Daarna gaan we weer maximaal zwemmen.

De meisjes spelen even met de nieuwe poppen.
‘De ouders waren gestorven,’ zegt Noor.
‘Waaraan waren ze dan gestierft?’ vraagt Pippa. Vind ik ook belangrijk… je moet wel weten waarom.

Lekker douchen en ‘s middags gaan de dames een uur klimmen.

Daarna is het tijd om naar huis te gaan. De boel zit zo in de auto. Ik voel me niet helemaal senang. Om niet te zeggen,… slapjes.

Maar volgens Pippa was dit haar mooiste verjaardag ooit. Dus het was het allemaal waard.

Deze week op de agenda

  • uitzieken. Blijkbaar…
  • natuurlijke maagverkleining
Geen reacties op Weekly Whereabouts #341: een plan, Eemhof en Pippa 7

Weekly Whereabouts #340: korsten, Mario’s en naar de tattooshop

Mornin’! Culinair gezien was dit een topweek. Op de weegschaal was het natuurlijk om te janken vanmorgen. Maar daar heb ik in de kappersstoel een oplossing voor bedacht. Maandag Rondje…

Mornin’! Culinair gezien was dit een topweek. Op de weegschaal was het natuurlijk om te janken vanmorgen. Maar daar heb ik in de kappersstoel een oplossing voor bedacht.

Maandag

Rondje om… genoeg om bij te praten.

Dinsdag

Ik laat mij martelen bij de huidarts. Als ik binnenkom vraagt ze of ik op de hoogte was over de procedure van het coaguleren. Gelukkig niet, denk ik achteraf.
Coaguleren is niets meer dan vlees aan laten branden met een stompe naald. Op mijn gezicht. Brandmerken dus. Onder mijn ogen. Weet je hoe zeer dat doet?

Het is nog kermis in het dorp. Noor gaat met klasgenoot S op pad. Ze voelen zich heel mans, omdat ze alleen mogen. Om kwart over vijf kom ik ze maar eens halen. Ze zijn helemaal hyper en houden niet op over de ‘La Bamba’, waar ze nog wel duizend keer in hadden gewild. Weet je nog, vroeger, als je opeens iets alleen mocht…

Woensdag

De korsten van het coaguleren zijn vandaag nog even dikker. Mensen kijken vreemd of zeggen dat ik even onder mijn ogen moet wrijven. Liever niet… als het jou om het even is…

Na het sporten drinken we een uur koffie en dan ga ik maar eens wat doen aan mijn blogbaby.

Donderdag

Samen met sportmaatje A op zoek naar een restaurant die ons wil hebben op de vrijdagavond.
‘Mario’s dan?’
Het lijkt me nogal kansloos en haar ook, maar ik bel ze toch, tegen beter weten in. En wat blijkt… ze hebben plek! Yay! Deze stond al even op mijn verlanglijstje.
‘s Avonds mag ik een rondje door de Prenatal. Ik zie daar allemaal jonge stellen die bijna een kindje krijgen. Ze stralen nog zo. Mhihi.
Daarna wandelen we even door voor een cocktail. En kaasstengels op mijn favo kaasstengelplek. Gezelligheid!

Vrijdag

Ik verheug me al de hele dag op het diner. Om zeven uur komt A mij ophalen en dan zoeven we naar Neck.

We worden warm onthaald en vreselijk verwend met heel erg lekker eten en heerlijke wijn.
Ik vind het altijd een beetje lastig inschatten als je wordt gevraagd te kiezen voor 5-8 gangen? Wat doe je dan? Ik ben meestal niet een enorm grote eter, maar soms zijn de porties mini. We hadden nu vijf gangen… wandel even mee door de gerechten.

Bizar lekker gegeten, fijne sfeer, gezellige bediening. Aanrader dus… do it.

Rondom gelukkig…

Zaterdag

Vandaag staat er een escape room op het programma. De Tattoo-shop in Samcity in Hoorn. Eerst even eten (social deal), eten moet je toch… En daarna… een uur lang keihard puzzelen. We redden het nét niet (escape rate van deze kamer is 25% dus we hoeven ons niet per se te schamen).
Vervolgens gaan we over naar de virtuele buurtbingo. Zwager en schoonzus komen aan met een paar lekkere flessen wijn… ik lig in een deuk om buren die nog niet doorhebben dat de camera aan staat. Of het geluid. Hihi.

Zondag

Chill zondag, ik mag naar de kapper. Bij de kapper zit een mevrouw die graag de F1 wil kijken. Ik kan me daar iets bij voorstellen. Ze zet haar telefoon aan, met BBC commentaar (gelukkig geen Olav Mol…) op geluidsstand 10. Erm… hoe asociaal is dit?
Ik denk nog even dat ze alleen de start gaat kijken, maar nee, ze gaat ook nog vertellen hoe onwijs leuk ze de F1 vindt en geeft commentaar. Tenenkrommend commentaar.
Pizzanight bij de bastard van mijn zwager. Yummie!

Deze week gepubliceerd

  • Fruitparkhotel, kindvriendelijk hotel in de Betuwe (met stapelbedhut om in te slapen!)

Deze week op de agenda

  • weekend Eemhof
Geen reacties op Weekly Whereabouts #340: korsten, Mario’s en naar de tattooshop

Type on the field below and hit Enter/Return to search