Het echte Cubaanse leven + WINACTIE Manto Negro!

Het is al weer enige tijd geleden dat ik iemand mocht interviewen. Ik stuitte op het bijzonder verhaal van Ivo. Hij schreef een boek over de bijzondere periode in zijn leven waar hij op Cuba woonde, werkte en verliefd werd. Hij schreef hierover het boek ‘Manto Negro‘, wat nu te koop is.

Ivo (46), (Tekst)schrijver, journalist, communicatieadviseur
IT

Wat voor type reiziger ben je?
Ik bereid me nooit al te veel voor. Als een plek leuk is blijf ik er plakken, zo niet, dan pak ik de bus naar een andere plaats. 

In de zomer ga ik met de auto naar Frankrijk en Spanje. Ik hoef niet altijd per sé naar de andere kant van de wereld. In Europa is nog zoveel te zien en te beleven.

Hoe autobiografisch is je boek?
Het boek is geschreven op basis van mijn ervaringen in Havana, waar ik eind jaren negentig woonde en nog steeds vrijwel ieder jaar een tijd zit. De hoofdpersoon van Manto Negro leidt een heerlijk leven in Havana. Elke ochtend wordt hij schaterlachend wakker. Ook al woont hij niet helemaal legaal in Cuba en overtreedt hij soms een paar wetten, iedere keer als er problemen dreigen weet hij met een beetje vindingrijkheid en de inzet van zijn contacten een oplossing te vinden. Maar als zijn vriendin onder onduidelijke omstandigheden wordt gearresteerd en naar de vrouwengevangenis Manto Negro wordt gestuurd lijkt hij steeds minder grip op de situatie te krijgen. Met toenemende frustratie daalt hij af in een wereld die hij in het geheel niet naar zijn hand kan zetten. De roman gaat over de rauwe werkelijkheid van het leven in Havana, die een stuk verder gaat dan kwieke bejaarden die op de muziek van Buena Vista Social Club dansen. Het boek is interessant voor een ieder die houdt van een boek met veel humor en spanning. En natuurlijk voor iedereen die meer wil weten over het leven in Cuba. Want één ding is zeker: na het lezen van Manto Negro kijk je op een geheel andere manier tegen Havana aan.

Het boek is voor een groot deel autobiografisch, laten we zeggen voor 80%. De belangrijkste gebeurtenissen zijn door mij werkelijk beleefd. Natuurlijk heb ik er veel zaken bijverzonnen om er een lekker vlot lezend boek van te maken.
Manto Negro_Omslag_DEF_LC.indd

De gevangenis in Cuba, hoe stellen wij ons dat voor?
De gevangenis in Cuba is een hel. Zelf weet ik het meeste over de vrouwengevangenis Manto Negro. Om het zo authentiek mogelijk te kunnen beschrijven heb ik ervoor gekozen om een hoofdstuk van mijn roman te vullen met de vertaling van briefjes die mijn vriendin mij uit de gevangenis stuurde, gesmokkeld door haar bezoek. Zowel tragisch als hilarisch is de beschrijving van een bezoek door een internationale mensenrechtengroepering met journalisten. Niet alleen hadden ze om goede sier te maken allerlei eersteklas medische apparaten van een naburig ziekenhuis geleend, de gevangenen kregen op die dag ook goed te eten en de kinderen (!)  van de gevangenen kregen nieuw speelgoed en poppen (die aan het eind van de dag weer van ze werden afgenomen). Ook was de gehele gevangenis geschilderd, waardoor het er enorm naar verf stonk. Er wordt gelukkig (voor zover ik weet) niet lichamelijk gemarteld, maar geestelijk wel. Het eten is te vies voor woorden, er is nauwelijks schoon water en in de overbevolkte gevangenissen breken vaak vechtpartijen uit. Ook zelfmoorden komen erg veel voor.

Goed, de lezers moeten zorgen dat ze daar niet terecht komen, waar dan wel?

  • Jazzclub La Zorra y el Cuervo, op calle 23. En daarna met een fles rum of een colaatje op de Malecon nagenieten samen met honderden Habaneros, die hier komen voor een beetje koelte en gratis vermaak.
  • La Casa de la Música op Galeano. Hier treden iedere dag de beste bands van Cuba op. Ga naar een matinee (begint om 17:00 uur) in plaats van een avondvoorstelling. Niet alleen zijn prijzen veel lager, ook komen er tijdens zo’n matinee veel meer Cubanen.
  • Een ijsje eten in Parque Coppelia, bekend van de film “Fresa y Chocolate”

Je moet absoluut naar Cienfuegos gaan. Deze stad is net zo mooi als Havana (maar veel kleiner), schoon en heeft een fantastische boulevard en een heerlijk strand (Rancho Luna).

Persoonlijk weet ik vrij weinig van de Cubaanse politiek. Zo’n duizend jaar geleden zei mijn leraar tegen mij, als Castro (Fidél, toen nog) weg gaat en de banden met Amerika worden aangehaald, dan verdwijnt al die prachtige cultuur en die oude auto’s (en alles wat erbij hoort). Dat heb ik onthouden. Wat is jouw visie op deze uitspraak?
Tsja, ik denk dat jouw leraar een beetje gelijk heeft. De tijd heeft daar natuurlijk vijftig jaar stil gestaan. Dus er valt het een en ander in te halen. De laatste jaren verandert Cuba snel, maar je hoeft je geen zorgen te maken. Die oude auto’s blijven voorlopig wel rondrijden en de typisch Cubaanse volksaard verdwijnt nooit. En de Amerikanen zullen het eiland heus niet overnemen met hun McDonalds en Burger Kings. Daar zitten de Cubanen niet echt op te wachten.

Is Spaans spreken een noodzaak, wanneer je naar Cuba gaat, of…?
Je hoeft niet per sé Spaans te spreken om naar Cuba te gaan. Maar als je een praatje wilt aanknopen met mensen in een kroeg of op straat is het wel handig. Slechts weinig Cubanen spreken Engels. 

Heb je nog een tips ter voorbereiding op een Cuba-reis? Wat mogen we zeker niet vergeten?
Inpakken: kleding die je zelf niet meer draagt (om weg te geven), zonnebrand en cosmetica (vaak niet te krijgen en indien wel, erg duur en vaak over de datum), een verloopstekker (in Cuba is het lichtnet 110 volt, met Amerikaanse stopcontacten) en wat mueslikoeken voor als je honger krijgt. Snel even een broodje eten of iets snacken kan bijna nergens in Cuba.

Je hebt jouw ‘picture perfect’ meegestuurd, waarom is deze zo goed gelukt? Wat is het verhaal achter de foto en waar en wanneer is deze genomen?
Ik heb schitterende foto’s van mijn reizen, maar in Cuba voelde ik mij niet op reis, het was mijn thuis. Ik ging dus zelden met een camera de straat op (hoeveel foto’s heb jij eigenlijk van de stad waar je woont…?). Deze foto is genomen vanaf het dakterras van de bekende Cubaanse schrijver Pedro Juan Gutierrez en geeft een schitterend zicht op Havana tegen de avondschemering.

IT
Wat is het beste restaurant waar je ooit at?
Het beste restaurant waar ik ooit heb gegeten is eigenlijk geen echt restaurant. Maar als ik met mijn vriend Carlos, een visser uit het dorpje Casilda, een dag op zee was geweest maakte zijn oude moeder de door ons gevangen vis en kreeft zo overheerlijk klaar dat er geen restaurant tegenop kan. Verse ingrediënten en een dosis liefde in de keuken is het beste recept dat er is.

Vertel eens, als tijd en geld geen rol speelden, wat was dan jouw droomreis?
Ik wil een keer een paar maanden door Australië trekken. Het lijkt mij een ongelofelijk fascinerend land. Maar dan wil ik echt minimaal twee maanden, want er is zoveel te zien en ik als ik ergens een hekel aan heb is me te moeten haasten naar een nieuwe plek op het moment dat ik de plaats waar ik ben net leuk begin te vinden.  Bovendien hou ik niet van lange vluchten, dus als ik 24 uur in een vliegtuig ga zitten moet het wel de moeite waard zijn!

Ik mag een exemplaar van het boek weggeven! Wil jij dit boek winnen? Schrijf hieronder waarom jij deze absoluut wilt winnen EN zet daarbij wat je graag nog meer zou willen lezen op Nanda’s Daily. Heb je Nanda’s Daily al gevonden op Facebook? Wanneer je de pagina liket en deelt maak je dubbel kans! De winnaar wordt bekend gemaakt in het volgende weekbericht.