Wow… ik moet voorlopig niet zeuren dat ik nooit iets meemaak. Gelukkig doe ik dat ook niet. Van blauwe plekken tot relaxen met een boek (OVERDAG moeders! OVERDAG!) deze week had het allemaal.

Maandag
P. komt vroeg thuis. De kinderen worden gedropt en dan gaan we naar… Het AMC. Ok, dat is een iets minder plezierige tussenstop, maar als we dan toch in de buurt zijn, willen we wel even kijken hoe het met het moppie M. gaat. Moppie M. je bent een bikkel en een kanjer en ik vind het echt onleuk voor jou dat je daar maar telkens bent. En je mag het niet zeggen maar zal ik ander hier even zeggen dat zuster M. een beetje KOEKOEK is?  Zo. Nu weten minstens een paar honderd mensen dat.

Na een uitstekende burger bij de Burger Bitch gaan we op het trapje zitten. En we kijken hoe 17.000 mensen in de Ziggo doos verdwijnen voor een stukje metal. Van de (ik quote hier het AD) metalmastodonten Metallica. Het zijn mensen met stationcars met Nijntje zonnenschermpjes, mensen die rechtstreeks van hun bureau gerend zijn op kantoor en mensen die van de Zwarte Cross zijn komen lopen ofzo. Ik kijk mijn ogen uit. Wij zijn ook even niet die zeurouders die het druk hebben. We zijn die supertoffe gasten die met zoveel geluk een kaartje hebben weten te bemachtigen. Ik zweef al de hele dag.

Ik neem zelden mijn mobiel mee naar grote concerten. Dus van mij  deze keer geen foto’s. En wel zo relaxed voor mezelf haha.

Samen met 6298 andere mensen betreden we de arena. Al na een kwartier begint het met de Ecstacy of Gold. Ennio Morricone. Niet veel later wordt er een moshpit voor mijn voeten gecreëerd. Ik ben geen watje, maar ik sta ook niet voor niets ergens achteraan. Dat heeft ook met mijn lengte te maken, achterin maak ik nog enige kans iets te zien.
Een moshpit is zo’n stukje waar mensen die zich niet kunnen beheersen wild met armen en benen zwaaien, heen en weer hopsen en tegen mensen aan beuken. Er is ook een meisje van 1m20 die zich in dit geweld stort. Dat is niet slim. Ik ben een meisje van 1m63. Toch is er een moment waarop ik opeens naar de andere kant van de pit verdwijn. Wow… living the dream. Not. Er is een soort Obeliskje die met zijn vuisten klaar staat om de jongelingen een lesje te leren, ik denk er bijna een tekstballon bij ‘Mag ik rammen? Mag ik?’. Ik hoop niet dat hij het gaat doen. Een vrouw naast me gaat helemaal uit haar dak en wordt pissig, tot grote irritatie van haar wederhelft. Het wordt grimmig. Er worden gesprekken gevoerd, een code of conduct afgesproken en handen geschud. Gotsamme, we staan hier naar metalgoden te luisteren, kan iedereen weer normaal doen, het lijkt het kleuterplein wel. Ik ga niet naar een andere plek wat me later nog een halve klaplong en een blauwe plek op links oplevert. En een vies betastend handje. Yuckiebah.
Desalniettemin bederft het mijn pret zeker niet. Want wat is het GOED. Wat is het waanzinnig GOED. Er zijn geen woorden voor. Het is mijn vierde concert wat ik van ze zie en ik hoop elke keer dat het niet de laatste is.

Dinsdag
Het is een ontnuchterend moment, als je om half negen een kindje in de klas moet afleveren. Alles is zo normaal.

Pippa is ondertussen het liefste kind van de wereld. Voor iedereen die vlak voor aanvang van de kleuterklas zegt ‘nou, ze/hij is er wel aan toe hoor’ -> ik snap er niets van. Pippa slaapt nog uren ‘s middags. Ze kijkt lodderig uit haar oogjes als ik haar wakker maak om grote zus te gaan halen en komt gezellig bij me zitten om te kletsen. Ze is er niet aan toe. Ze kan nog rustig een half jaartje bij me blijven, gewoon omdat het zo gezellig en warm & fuzzy is. En omdat ze zo lekker ruikt als ze net wakker is en haar warme armpjes om me heen gooit. Ok, ok, we hebben ook van die momenten waarop ze ‘IK WIL NIET MIJN PIJKERJAS AAN, DIE IS  SOM!’ roept. Ik moet natuurlijk ook niet een al te idyllisch beeld scheppen.

Zelf heeft ze overigens heel veel zin om naar de kleuterklas te gaan. Elke morgen lopen we langs de klasjes en we gluren naar binnen, misschien wordt het deze wel? Of deze bij die lieve juf D? Het zijn er vijf en tot nu toe hebben we geen bericht. Spannend!

We hebben wel een afstreepkalender gemaakt, om even te visualiseren hoe lang zo’n verjaardag nog duurt.


Woensdag
De kindjes zijn allebei weg. Wat een rust! Dat is minstens een maand terug. Ook daar kan ik erg van genieten. Koffie. iMac. En lijstje om af te werken. Ik geniet er ontzettend van. Ook leuk, na de vakantie begint het bij mijn klanten ook weer te kriebelen en afspraken stromen binnen. Jippie! Ik zie er tegenop Pippa af te geven aan de kleuterjuf, maar ik kijk er naar uit om voluit aan het werk te kunnen. Dubbel, maar beide positief denk ik.

Donderdag
Met Pippa wil ik die laatste maand extra genieten. Vandaag kiest ze ervoor naar de bios te gaan. Despicable me 3, op donderdag om 11:00.

We zijn te vroeg en lopen nog even over de kade van het kanaal en blijven staan kijken hoe een happer fietsen uit het kanaal baggert.
‘Niet netjes’ vind Pippa, om je fiets in het kanaal te gooien.

We zijn alleen in de bioscoop. Wat geweldig! Pippa vraagt even of er nog ander mensen komen. Maar dan begint ze tevreden in de zak M&M’s te graaien en kijken we hoe Benjamin Bratt het aflegt tegen Gru. Heerlijk!

Vrijdag
Joehoe! Ik mag naar Zeeland vandaag. Ik vertrek extra vroeg, zodat ik lekker rustig aan kan doen onderweg en alvast wat boodschappen kan doen bij de Albert Heijn.
Zeeuwse bolussen verdwijnen in mijn wagentje, want dat hoort. Vriendin L. zit te wachten in de bar en de wijn is goed. Zo goed om mijn ‘Vlaamse matties’ weer in levenden lijve te zien!
We doen een spelletje, proberen een film te kijken (maar ik ben mijn adapter vergeten) en dan komen de andere twee van de overgebleven 4 non blondes. Ja, die naam is niet meer zo grappig. Vorig jaar waren we nog met 5 non blondes, vandaar. De naam doet niet af aan het gezelschap though. We gourmetten, praten bij en beginnen dan met ons jaarlijks potje dobbelen met lelijke kado’s die niemand wil hebben. Ik scoor voor Noor of Pippa een oerlelijk tasje van de Primark. En ontwijk de cd met romantische pamfluitmuziek en de fallusvormige spons met verve. Vervolgens ga ik naar huis met de beautystash van de de overige nonblondes.

Een deel van de cadeautjes…

Gourmetten 🙂 Lekker knus met die keiharde regen buiten

 

Zaterdag
Het lijkt mooi weer te zijn. Na een extreem langzaam ontbijt (heerlijk!), gaan we naar Zierikzee. Daar winkelen we wat. Ik kom een boekenwinkel tegen met de Gruffalo voor maar twee euro. Yay! We lunchen bij de Beuze. Een praatgrage meneer vertelt ons wat van Zeeland. En begint rijmpjes op te zeggen. Steeds schuiner. Schattig mannetje. Ik vind het leuk.

Thee en koffie, hmmm, het. ruikt hier zo lekker!

Lunch!

3 non blondes

Ach wat zijn we grappig…

Jaarlijkse foto van onder…

Fish & Chips, wat een leuk tentje!

Streetart

En wandelen nog wat verder tot ik dit zie…


Jawadde??

Ik loop even naar binnen, je weet maar niet. Oh gottegot, het zeegroene paar wat ik nog op mijn lijstje had staan.

Oops.

Na dus het late onbijt, de uitgebreide lunch, koffie met iets lekkers en een nootjes, vinden mijn bourgondische vriendinnen het tijd voor een ‘apero’.

Dus er worden nacho’s gemaakt… en borrels gedronken.


Tussendoor komt Michal van Reiswijzer Kids & Co langs met twee van haar kinderen. Ik lach me dood om deze kids. Ze zijn echt heel grappig.
Ondertussen moeten we haasten om op tijd bij Zeebinkie te komen.

Meet Lady Ink, Havaiananda, Yowneh en Cosima (wie Orphan Black heeft gekeken weet dat het klopt)

Dit zijn echt een van de beste vriendinnen die een vrouw zich kan wensen. (en, mocht je dit lezen en denken ‘maar Nan, ik ben toch ook een goede vriendin?’ Ja! Ik heb ben die lucky bastard met meer dan een hand vol hele lieve toffe vriendinnen!)
Ik prijs mezelf énorm gelukkig met deze dames om mij heen, ook al is het grotendeels online helaas. We kunnen samen lachen en huilen. En deden dat dus ook. Gevolgd door veel sarcastische humor waar we zo van houden.

Zondag
Een nog luier ontbijt. Daarna lezen we wat, en we kletsen. Het is zo relaxed. J. doet zelfs even een tukje. Ik ga onder de zonnebank. Ik geniet…

En passant leer ik van L. Insta-stories, fijn als iemand het je even uitlegt. Ik ben om… zo leuk! UGG’s gelukkig mee…

 

En… a la prochaine… (foto door Joni van Hoofdstuk Drie)  Ik vind dat die andere twee zo in een brochure kunnen. De agenda’s zijn gecheckt, de beslissingen genomen. Volgend jaar gaan we weer. Whoohoo, het sparen van lelijke kado’s kan weer beginnen.

Om half vijf maken we aanstalten om te gaan. En dan mag ik nog twee heerlijke uren over de weg zoeven. In Zeeland geniet ik extra, wat is het hier mooi. Soms lijkt het wel de fynbos van de Westkaap in Zuid-Afrika, andere momenten doen de duinen en het helmgras me denken aan Denemarken.
Ik rij langs Neerlands grootste industrieviezigheid, Botlek en Pernis. Door het Westland weer naar huis, waar ik nog net op tijd ben om een paar slobberzoenen op te vangen. Hmmm….

De vorige whereabouts lees je hier: #180

Deze week gepubliceerd:

De komende week op de agenda:

  • lekker eten bij vrienden, zin in!