Ik ga proberen de whereabouts er op tijd uit te krijgen na een heerlijk weekend in Praag. Vannacht hadden we een beetje vertraging, dus ik ben niet al te scherp. Maar wat was het lekker om er zo tussenuit te zijn! We hebben het enorm getroffen met het weer. En met alles eigenlijk. Vooral het gezelschap. Lieffies! -> inmiddels is het twee dagen later. Ik kreeg het eerder echt niet voor elkaar, moest eerst even figuurlijk landen en nagenieten. 
Maandag
Tweede pinksterdag. Volgens mij wil niemand echt iets en doen we dus ook niets. Waardoor het uiteindelijk een hangdag wordt. ‘s Avonds zijn we blij als we de kids in bed hebben liggen. We beginnen aan de serie Safe (met Michael C Hall / Dexter) en zitten er meteen helemaal in.

Dinsdag
Geen idee meer ;-).

Woensdag
Na school gaan we naar ballet voor Pippa. Het is nog pikdonker in de balletzaal. Had ik het niet goed gelezen? Er verandert nogal eens met al die lessen de laatste tijd. We gaan maar ijs eten, het is er weer voor.
‘s Avonds krijg ik een berichtje van de balletjuf. Waar Pippa was? Ik wist toch dat het een uur later was ivm de examens die in het gebouw werden gehouden?
Oops. Dat wist ik inderdaad. Facepalm!

Donderdag
‘s Morgens werk ik tot 12:00. Daarna pak ik mijn koffer in en kijk een halve film op Netflix. Ja. Gewoon, op de donderdag. Onderuit gezakt op de bank! Ik geloof het zelf bijna niet dat ik het durf.

Om drie uur ga ik E ophalen. Bij T verzamelen we en wachten tot H en J er zijn. Hoera! Bijna compleet. T brengt ons naar Schiphol, via het werk van I.
We gaan de douane door en verwachten te kunnen gaan shoppen. Sinds wanneer zit Easyjet bij een mini-vierkantje op Schiphol waar je niet verder komt dan een broodje, wat L’Occitane en een half magazine? Wat een deceptie.
Gelukkig heb ik leuke mensen bij me.
Na een fijne vlucht landen we op Praag waar een chauff op ons staat te wachten. Goed geregeld E.
Ons appartement is heerlijk ruim. We missen alleen een bed. Er wordt bedacht dat ik, als vroegspook maar dicht bij de koffie moet gaan liggen en dus op de slaapbank. Een vroegspook zijn vind ik niet erg. Maar dan het liefst wel met iets te doen. Mijn toetsenbord is helaas niet mee. Argh!

Na een snelle verdeling van de bedden gaan we de Gin & Tonic bar zoeken die E op haar verlanglijstje heeft staan. Het blijkt een voltreffer. Hoewel de bar niet heel sfeervol is, zitten we er heerlijk en laten ons de GT’s goed smaken. Ze hebben zoveel waanzinnige combi’s gemaakt! Echt spektakel op tafel. We bestellen er wat schalen eten bij en hebben het heel, heel gezellig.

We maken het niet laat, want een beetje gaar van werk en de reis en morgen staat onze tour op het programma.

Vrijdag
Ik lig vanaf zes uur ‘s morgens naar het plafond te staren. Om acht uur durf ik naar de wc te gaan. Hoera! Nu wordt iedereen wakker. We kunnen het niet zo snel eens worden over de plek van het ontbijt. Uit of thuis. Als we de broodjes in de Albert (met spulletjes uit Zaandam 😉 ) zien, zijn we snel om. We eten in het appartement. Ondertussen heb ik echt trek. Tegen de tijd dat we een vergadering (vrouwen!) hebben gehad over welke kaas, welke broodjes en welke hummus wordt het een beetje zwart voor mijn ogen. Ik eet meestal vrij regelmatig en dat breekt me nu even op. Heb ik al eens verteld dat ik strontsjaggerijnig word als ik niet op tijd eet?

Maar als uiteindelijk het eten op tafel staat, met verse aardbeien en een berg broodjes om een weeshuis mee te voeden, is het goed. Ohja, en gewoon Nespresso. Extra punt voor dit appartement!

We wandelen langs parkjes, de GT-bar en een prachtig sculptuur richting het startpunt van onze Baja Bikes tour. Ik ga nu even over op de foto’s. Uiteraard ga ik je meer over Praag vertellen. En over fietsen in Praag. En lekker eten. Waar je lekker wijn kunt drinken en welke dan. Komt goed!

Praag

Door de hele stad zijn sculpturen te vinden, deze is van David Cerny, een controversiele en provocatieve kunstenaar. Je kunt er heel lang naar kijken, want hij verandert telkens.

Een bijzonder gebouw onderweg

Bijna op de brug

Heerlijk om weer eens rustig met mijn camera te kunnen klooien

Daar, de Praagse Burcht in de verte.

 

We maken hier heel veel selfies… en we zijn niet de enigen.

We blijven foto’s maken van dit mooie plaatje

Hoera! Onze fietstocht is begonnen. Gids Joshua vertelt ons dat hier veel NEP-bruidsparen zijn om zichzelf te laten fotograferen. Ehhhh?? Why? Oh wacht, de Chinezen nemen pre-wedding foto’s voor Europese landmarks als een soort status symbool.

Ook eentje zonder (fake?) wedding en fake haar.

De John Lennon wall, welke dagelijks verandert. Ontstaan op de muur van de Maltese ambassade, tijdens het communisme. Een van de weinige plekken waar men veilig een mening kon geven. Nouja, relatief dan…

Nice… Toen wij er waren stond er ook iemand te spelen met een gitaar. Leuk sfeertje en echt een must do als je in Praag bent wat mij betreft.

Over must-do’s gesproken. Een fietstour dus! (M en F letten jullie op, jullie vroegen om tips… wij kozen express voor de ‘Verbrogen Praag’ omdat een aantal van ons al eens in Praag was geweest en we de hightlights wel lopend zouden doen.

Zo komen we op deze plek. Een kelder waar degenen die een aanslag pleegden op Heydrich (alias, de slager van Praag) zich verborgen hielden. Voor iedereen die Anthropoid heeft gezien…juist ja!

Het graf van componist Dvorak.

Onze gids Joshua, over zijn leven in Twente. Te voorspelbaar… Ik snap het he-le-maal! En dat ligt niet aan Twente trouwens. Dat ligt aan overal waar je te lang blijft. Bedankt voor de super toffe tour! Wij hebben driedubbel genoten. Voor de mensen die denken dat het vast zwaar is, aangezien Praag toch een en ander aan heuvels heeft: nee. Er was 1 stukje bergopwaarts, waarbij je wellicht denkt,… tsjonge, mijn keel begint een beetje droog te worden, maar verder echt heel goed te doen.

Daarna gaan we maar eens een wijntje drinken op het terras. We zien botox-mevrouwe selfies maken en doen ze na. Dit stukje is geknipt. Ik zou mijn lieve vriendinnen niet zo voor lul zetten natuurlijk. Anders mag ik nooit meer mee.

Na wat zoeken komen we terecht bij een sfeervol restaurantje. Pretzels op tafel (dat zie je wel vaker in Praag), een lachende ober (dat zie je niet zo heel veel) en een kaart waarvan het moeilijk kiezen is. TIP voor F en M: Svejk | Betlemske namesti 6.

Daar komt het eten hoera!

De burcht by night. Ook leuk.

 

Zaterdag
Nieuwe dag, nieuwe avonturen…

We wandelen naar het beginpunt van onze wandelroute en komen veel te veel leuks tegen onderweg.

Je kunt een steen maken in deze muur. De donaties voor de stenen komt ten goede aan een goed doel.

Captain Candy… daar werden we door de zoete lucht naar binnen getrokken.

Grote vaten vól met snoep!

Nouja, niet echt vol… maar zo moet het lijken natuurlijk.

Alles is enorm groot…

Zoals deze snoepbananen…

Opgepoetste kiezeltjes… die je ook kunt eten.

En dan… Hamley’s

Een speelgoedwinkel van formaat. Compleet met glijbaan, vlindertuin en VR-maze

Molletje is huge in Tsjechië

En de Steiff teddyberen ook.

Playmo! Echt álle denkbare Playmobil

Een giga snoephoek

Een levensgroot Schleich paard

Alles van Sylvanian Families uitgestald. Het was er op deze zaterdag al druk, ik wil niet weten hoe het er met kerst is. Maar echt alles wat je zoekt op speelgoedgebied is er. Must do als je met kinderen heen gaat, want veel te ontdekken en proberen.

Forever blowing bubbles. Onder de Kruittoren.

Wandelen…

Wandelen…

Foto’s maken en koffie drinken.

Tijd voor de lunch. We hebben besloten deze typische Tsjechische ‘chimney’s’ als lunch te nemen.

Snap je waarom? Die dingen zijn énorm! Ook echt heel erg lekker trouwens… Nee, ik had er geen twee, ik moest de schoosteen van de fotograaf ook vasthouden. De buitenkant is net een canelly, gevuld met softijs en dan wat je maar wilt. Wil je nog iets stoerders, vlakbij het begin van de Karelsbrug kun je ook chimneys in de vorm van een duivel halen.

Nou… daar gaan we dan…. de Karelsbrug over. Struikelen over de andere toeristen.

En proberen een mooi plaatje te schieten. Vervolgens klimmen we naar de burcht. En het is wárm!

In de kathedraal is een mis. Ik vind een leuk punt om een foto te maken…

Wij komen rond 16:15 bij het gouden straatje en kunnen zo doorlopen. Vanaf dat moment is er geen kaartje meer nodig. Aanrader om het op deze manier toch even te kunnen zien. Je kunt overigens een hele dag in de burcht doorbrengen en dan is een kaartje wel de moeite waard natuurlijk!

Een detailfoto…

We besluiten links de burcht uit te lopen en wandelen zo de wijngaard Villa Richter in. Een klein groen ‘bommetje’ met een prachtig uitzicht over de stad, waar je heerlijk beschut onder de wingerd zit. Of niet de wingerd, een klimop of toch een druif? Wie zal het zeggen. De huiswijn is in elk geval een heerlijke aperitief wijn. (TIP voor F en M!)

Met wat hummus en olijfjes erbij geven we onze voeten even rust. Nog maar een karafje erbij… we zitten er zo heerlijk te genieten in het late middagzonnetje.

Het ziet er altijd zo veelbelovend uit hè…

Als een kind zo blij lopen we tijdens het Gouden Uur over de brug. Het licht is prachtig. En hoewel het nog steeds struikelen over de Chinezen is,… is het een stukje rustiger.

Nouja… wil je een boot op de foto zetten, heb je per ongeluk een nep Louis V voor je lens. Ga weg met je fantastich plastic!

We zien daar beneden een terrasje. Dat lijkt een mooi plekje voor het diner.

Dag zon, dag gouden uur!

Ok, nog eentje dan…

Gelukt! We eten op het terras met dit uitzicht. Is het niet geweldig?
(F en M, het eten was hier niet heel super, maar het uitzicht om te zoenen… ook een leuke plek voor de wijn, de Grüner Veltliner was prima)

Nog eentje in het pikkedonker dan…

Zondag
Wat? Is het al weer zondag?

Even wat foto’s van het appartement…

We ontbijten/brunchen in de Joodse wijk, bij Cafe Mistral

Het lijkt mij een goed idee om met mimosa’s te starten. De rest is vrij snel om :-). We komen tot de conclusie dat ons weekend wel heel erg gezellig is en dat we een perfecte wegwijspiet hebben, een heel goede penningmeester, een hoofdboekgeitenbrijer en iemand van de vooraad Tony’s en Pringles. En ik? Ik doe het fotowerk en draag de rugzak. Waar iedereen (weeg niks hoor!) van alles in gooit.

De brunch is meer dan prima. De bediening ronduit sjaggerijnig. Als je daar om heen kunt kijken is dit een heerlijk plekje.

De Joodse begraafplaats is te bezoeken in combinatie met een van de andere bezienswaardigheden in de wijk. Het Joods museum en/of de synagoge. Daar betaal je EUR 15,- voor. Wil je alleen de begraafplaats bekijken, dan ben je dus gebonden aan zo’n ticket (vanaf ongeveer 12,50). Een beetje te prijzig en daarom nemen we een foto door het enige vrije stukje rondom de begraafplaats.

Overal in Praag (en in de rest van Europa) vind je deze Stolpersteine ofwel struikelstenen. Deze stenen worden geplaatst op het trottoir voor huizen van waaruit Joden zijn verdreven of/of vermoord. Ook in Nederland zijn deze stenen te vinden. Er staat meestal een naam, geboortedatum, datum van deportatie en datum van overlijden op.

Haha, Kafka Snob Food

Golem. Die zie je ook overal in de Joodse wijk en in Praag. Daar hoort een mooi verhaaltje bij. Komt nog wel eens… 😉

 

Praag is prachtig

Even het brugje over naar het park. Om die Tony’s die al vier dagen mee gezeuld worden toch maar aan te breken. Of waren het nu de Pringles?

Een fiets, ik kan er niet aan voorbij gaan.

We belanden we in de tuin van het klooster Agnes van Praag (Anezky Ceske). Een aanrader als je hier in de buurt bent, want heerlijke homemade limonade en een oase van rust in de stad.
Hier vind je ook de Narodni gallery.

We wandelen verder tot onze voeten bijna niet meer kunnen

Nog heel even een van de mooiste kathedralen in die ik ooit zag. De St. James Basiliek. Wow… wat een rijk versierde kerk, wat een opsmuk en details. En wat een wierrookdamp. Ik heb niets met de kerk en eigenlijk is al die pracht en praal natuurlijk ook op zijn minst dubieus. Maar toch… ik keek mijn ogen uit.

We strijken neer op een boot waarvan ik in mijn ooghoek had gezien dat het een ‘ristorante’ was. En we gunnen E eindelijk haar ‘geblokte kleedjes’ moment. Een Italiaan hoera! Met een op eiken gelagerde grijze pino. Lekker! Lekker! Op een bootje langs de Moldau nemen we afscheid van Praag.
Het was prachtig en oergezellig, we hebben bijn in ons broek geplast van het lachen en waren bij tijd en wijle net bouwvakkers. We hebben er optimaal van genoten.

Bella ciao, bella ciao!

Nog even over dat optimaal genieten… Al toen we op de boot zaten bleek dat we vertraging hadden, maar onze taxi was al besteld. Wij togen dus naar de luchthaven van Praag, waar wij voeten ontdeden van stof met billendoekjes en alles in onze koffers propten (dat bagagebeleid van Easyjet is echt om te huilen). Na wat wandelen langs de taxfree (best aardig), kochten we nog een broodje voor onderweg (Paul heeft vers brood). Ik vind het heerlijk om te kijken naar mensen. Naar mensen op een luchthaven in het bijzonder. En dan het liefst als zich een ‘reiscalamiteit’ voordoet. Zoals een vertraging. Hoe mensen daarop reageren. Of ze ongeduldig gaan ijsberen (met een laptop op 1 arm en typen met de andere hand), of ze direct een rijtje vormen zodra ze luchthavenpersoneel aan zien komen lopen. Of 20x bellen met het thuisfront.
Ik vermaakte me prima.
In de slurf naar het vliegtuig, anderhalf uur later dan gepland, zie ik een mannetje staan. Echt zo’n ‘mannetje’. Hij heeft het hoogste woord. Ik zie twee van zijn maten luisteren en de rest verveeld (ze hebben er immers al het hele weekend naar moeten luisteren) tegen hun trolleykoffer aan schoppen of gewoon al afgesloten met een koptelefoon op (dat zou mijn keuze ook geweest zijn -> nee J. ik was je niet zat op de heenweg hahahhaha). Mannetje is zo iemand die weet hoe het werkt in de wereld, het universum en eigenlijk met alles. Hij is op cursus geweest. Een cursus waarbij je leert, dames let op! hoe je… (wait for it) moet omgaan met alphavrouwen. Misschien is het nodig om even uit te leggen wat een alphavrouw is.
Een alphavrouw staat in de spotlights (gewenst of ongewenst), wordt vaak niet begrepen, geeft niet op, houdt van verandering, is in balans, is niet bang om alleen te zijn, heeft een doel voor ogen, neemt risico’s, kan zich kwetsbaar opstellen). Waar een alphaman zijn status quo dus nog wel eens kan faken, is dit niet het geval bij de alphavrouw. Kortom, een zelfverzekerde vrouw, niet bang om op haar bek te gaan of dat te laten zien met een gezonde dosis verstand, humor  en natuurlijk charisma. De queen bee die de lijm is die een groep bij elkaar houdt. Zo iemand. Je hebt nu vast iemand voor ogen.
Heb je ook een beeld van het mannetje? Mannetje is hooguit 1m70, heeft een gezichtje als een puffin, met een klein haakneusje. Als hij in de Donald Duck zou staan, had hij een snaveltje. Zo iemand. En dat mánnetje stond dus te verkondigen dat hij wist hoe hij een alphavrouw zou moeten aankunnen. Idioot mánnetje, je komt waarschijnlijk niet eens in de búúrt van een alphavrouw al zou ze over je struikelen in een donker steegje.
Iets later zitten we in het vliegtuig. De crew is het spuug- en spuugzat, dat zie je aan alles. Ze zijn met deze crew al op en naar naar Wenen geweest en heen naar Praag. En ze hadden overal vertraging vanwege die effing Fransozen die weer eens moesten staken en het noordweer in Duitsland (waar al het vliegverkeer naar werd omgeleid), kortom… een Murphy dagje.
Mannetje wil iets niet wat net duidelijk is verteld. De steward, zegt met een pokerface zijn ding ‘meneer ik sta hier voor uw veiligheid en die van uw medepassagiers’. Mannetje doet toch wat hem gezegd wordt. Ik zie de steward een eyeroll onderdrukken (held!) en dan gaan we. Maar niet voordat mannetje nog aan zijn buddies heeft verteld dat ‘die guy zei dat hij er voor zijn veiligheid was, nou… dan ben je bij mij al af hoor.’ Wat vind ik het toch fijn om mensen te kijken.

 

De vorige whereabouts lees je hier: #217

Deze week gepubliceerd:

  • Plopsaland Coo, alleen als je een death wish hebt
  • Leuven met kinderen

De komende week op de agenda:

  • de balletvoorstelling van Pippa
  • een bezoek aan Groenlokaal (dinsdag)

NIETS MISSEN VAN WANDERNAN?

Ik wil elke post in mijn mailbox

Print Friendly, PDF & Email